ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତାକ୍ତ ହୋଇ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏଠି ଥିବା ଏ ସାତଟି ସାଳ ଗଛକୁ ଏକ ତୀରରେ ଭେଦିଦେବାକୁ ରାମ ସମର୍ଥ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ ମୁଁ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରିବି ଯେ ଆପଣ ଭାଲୀଙ୍କୁ ବି ହତ୍ୟା କରିପାରିବେ। ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏ ଭାଲୀ ଏକଥର ମୃତ ମହିଷର ଅସ୍ଥିକୁ ଦୁଇଶେ ବାଣ ଲମ୍ବ ଦୂରକୁ ଏକ ପାଉଁରେ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ।” ଏପରି କହି ସୁଗ୍ରୀବ ମନେ ରାମଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ, ପୁନି କହିଲେ, “ଭାଲୀ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଓ ପ୍ରତାପରେ ଗର୍ବିତ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରାଜିତ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ କଠିନ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି। ଏହି ଭୟରେ ମୁଁ ଋଷ୍ୟମୂକ ପର୍ବତକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛି। ଏହି ଅଜୟ, ଅଦମ୍ୟ ଓ କ୍ରୋଧୀ ବାନର ରାଜାଙ୍କୁ ଭାବି, ମୁଁ ଏଠାରୁ ବାହାରିଯାଇପାରିନାହିଁ। ଭୟ ଓ ସନ୍ଦେହରେ, ମୋ ଭକ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ହନୁମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ମୁଁ ଏହି ବିଶାଳ ଅରଣ୍ୟରେ ଘୁରୁଛି। ଏବେ ମୁଁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମିତ୍ର ଲାଭ କରିଛି, ଆପଣଙ୍କୁ ହିମାଲୟ ପର୍ବତ ପରି ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭରସା କରିଛି। ମୁଁ ମୋ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୁଷ୍ଟ ଭାଇଙ୍କ ଶକ୍ତି ଜାଣିଛି, କିନ୍ତୁ ରାଘବ, ଆପଣଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧପ୍ରତାପ ଆଉ ଦେଖିପାରିନାହିଁ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ତୁଳନା କରୁନାହିଁ, ନା ଅପମାନ କରୁଛି, ନା ଭୟ କରୁଛି; କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ମୋତେ ଭୟଭୀତ କରିଛି। ଆପଣଙ୍କ କଥା, ସାହସ ଓ ଚାଳି ଦେଖି, ମନେ ହୁଏ ଆପଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଲୁକାଇଛି, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ରାଖି ତଳେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଥାଏ।” ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାମ ହସି କହିଲେ, “ଯଦି ତୁମେ ଆମ ଶକ୍ତି ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁନାହ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକ ଦୃଢ଼ ପ୍ରମାଣ ଦେଖେଇଦେବି।” ଏପରି କହି ରାଘବ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଭାଇ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ ଓ ଅଙ୍ଗୁଳିରେ ଖେଳି ଦୁନ୍ଦୁଭି ରାକ୍ଷସର ଶୁଷ୍କ ଦେହକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ ଏହି ଦେହକୁ ଉଠାଇ ଦଶ ଯୋଜନା ଦୂରକୁ ପାଦଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି ସୁଗ୍ରୀବ ପୁନି କହିଲେ, “ମୋ ଦେହ ତେବେ ତରୁଣ, ମାଂସ ଓ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଯେବେ ଭାଲୀ ଦୁଃଖିତ ଓ ମଦମତ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏବେ ଏହା ଶୁଷ୍କ, ମାଂସହୀନ ଓ ତୂଳିକା ପରି ହୋଇଯାଇଛି; ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଆପଣ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ରଘୁବଂଶର ଅନନ୍ଦ। ଏଠାରେ କାହାର ଶକ୍ତି ଅଧିକ—ଆପଣଙ୍କି ଭାଲୀଙ୍କି—ଏହା ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିପାରିବା ଯାଉଁନାହିଁ, କାରଣ ତରୁଣ ଓ ଶୁଷ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ତଫାତ ଅଛି। ଏହି ଅନ୍ତର ନେଇ ମୋର ସନ୍ଦେହ ରହିଛି; ଯଦି ଆପଣ ଏକ ସାଳ ଗଛକୁ ଭେଦିପାରିବେ, ତେବେ ଦୁର୍ବଳତା ଓ ଶକ୍ତିର ତଫାତ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେବ। ତେଣୁ ଧନୁଷକୁ ହାତେ ନିଅନ୍ତୁ, ହାତୀର ସୁଣ୍ଡ ପରି ଟାଣନ୍ତୁ ଓ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ। ଯଦି ଆପଣ ଏହି ସାଳ ଗଛକୁ ତୀରରେ ଭେଦିପାରିବେ, ତେବେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ରହିବ ନାହିଁ; ଏବେ ଆଲୋଚନା ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ, ମୋ ରାଜା, ଆପଣ ଏହା କରନ୍ତୁ, କାରଣ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଛି। ଆପଣ ଯେପରି ଦୀପ୍ତିମାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହିମାଲୟ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସିଂହ ଚତୁଷ୍ପଦମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେପରି ଆପଣ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତାପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।” ଏହି ସମୟରେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ରାମାୟଣର କିଷ୍କିନ୍ଧାକାଣ୍ଡର ଦ୍ୱାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି ଦୀପ୍ତିମାନ ରାମ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ନେଲେ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସମ୍ମାନ ଦେବାରେ ସମର୍ଥ ରାମ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଧନୁଷ ଓ ଏକ ବାଣ ନେଇ, ସାଳ ଗଛକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି, ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ; ତାହାର ଧ୍ୱନି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲା। ସୋନା ଅଳଙ୍କୃତ ଏହି ବାଣ ଦୁର୍ଦ୍ଧର ଗତିରେ ସାତଟି ସାଳ ଗଛ, ପର୍ବତ ଶୃଙ୍ଗ ଓ ମାଟି ଭିତରୁ ଭେଦି ଯାଇ, କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ପୁଣି ତାହାର ତୁଣୀରକୁ ଫେରି ଆସିଗଲା। ରାମଙ୍କ ତୀରରେ ସାତଟି ସାଳ ଗଛ ଭେଦିଯିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସୁଗ୍ରୀବ ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ। ସେ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଅଳଙ୍କାର ଝୁଲୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, ମାଥା ନମାଇ, ହାତ ଯୋଡ଼ି ରାଘବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ଆନନ୍ଦରେ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣ ତାଙ୍କର ବାଣରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିପାରିବେ—ତେବେ ଭାଲୀ କି? ଯିଏ ଏକ ବାଣରେ ସାତଟି ସାଳ ଗଛ, ପର୍ବତ ଓ ମାଟିକୁ ଭେଦିଦେଲେ, ସେଉଁଠି କିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ଟିକିପାରିବ? ଆଜି ମୋର ଶୋକ ଦୂର ହେଲା, ଆପଣଙ୍କୁ ମିଳି ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ ସମାନ ମିତ୍ର ପାଇଲି। ଆଜି ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ହେ କକୁତ୍ସ୍ଥନନ୍ଦନ, ମୋ ପ୍ରିୟ ମିତ୍ର ପାଇଁ ଏହି ଶତ୍ରୁ ଭାଇ ଭାଲୀକୁ ହତ୍ୟା କରନ୍ତୁ; ମୁଁ ହାତ ଯୋଡ଼ି ଅନୁରୋଧ କରୁଛି।” ତାପରେ ରାମ କହିଲେ, “ଏବେ ଆମେ ତ୍ୱରିତ କିଷ୍କିନ୍ଧାକୁ ଚଲିବା। ତୁମେ ଆଗକୁ ଯାଅ; ପହଞ୍ଚିଲେ ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ଭାଲୀଙ୍କୁ ଡାକ।" ସମସ୍ତେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବରେ ଭାଲୀଙ୍କ ନଗର କିଷ୍କିନ୍ଧାକୁ ଗଲେ, ଗଛର ଆଡ଼ରେ ଲୁଚି ଘନ ଅରଣ୍ୟରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ଭାଲୀକୁ ଡାକିବା ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ, ଯାହା ଆକାଶକୁ ଫାଟିଦେଲା। ଭାଲୀ, ଭାଇଙ୍କ ଗର୍ଜନ ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ପଶ୍ଚିମ ଆକାଶରୁ ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, ତୀବ୍ର ଉତ୍ତେଜନାରେ ବାହାରିଆସିଲେ।