ସୁଗ୍ରୀବ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ହସି ହସି ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ତୁମେ ବାଳିଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁରେ ଆଶ୍ୱାସ୍ତ ହେବୁ?" ଏହାପରେ ସୁଗ୍ରୀବ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଏଠି ଥିବା ଏହି ସାତିଟି ସାଳ ଗଛ—ବାଳି ଏକବାର ନୁହେଁ, ବାରମ୍ବାର ଏହାକୁ ଅନୁଭେଦନ କରିଥିଲେ। ଯଦି ରାମ ଏହି ସାତିଟି ଗଛକୁ ଏକ ତୀରରେ ଭେଦିପାରିବେ, ତେବେ ମୁଁ ବିଶ୍ୱାସ କରିବି ଯେ ବାଳିଙ୍କୁ ମାରିହେବେ। ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ବାଳି ଏକଥର ମୃତ ମହିଷର ଅସ୍ଥିକୁ ଦୁଇଶଏ ଧନୁଷ ଦୂରକୁ ଏକ ପାଉଁରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଇଥିଲେ।" ଏପରି କହି, ସୁଗ୍ରୀବ ରାମଙ୍କୁ ଅନ୍ତର୍ଦୃଷ୍ଟିରେ ଧ୍ୟାନ କଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହୋଇଯିବା ସହ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରେ ପୁଣି କହିଲେ, "ବାଳି ଏକ ବୀର, ତାଙ୍କ ବଳ ଓ ପ୍ରତାପ ଉପରେ ଗର୍ବିତ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରାଜିତ। ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ। ଏହି ଭୟରେ ମୁଁ ଋଷ୍ୟମୂକ ପର୍ବତକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି। ସେଉଁଠି ରହିଛି, କାରଣ ଏହି ଅପରାଜିତ, ଅପରିହାର୍ୟ, ରୁଷ୍ଟ ବାଣର ରାଜାଙ୍କୁ ଭୟ କରୁଛି। ହନୁମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ମୋ ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ସହ ମୁଁ ଏହି ବିଶାଳ ଅରଣ୍ୟରେ ଭୟଭୀତ ଓ ସନ୍ଦେହାଶ୍ରୟ କରି ଘୁରୁଛି।" "ମୁଁ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାଶୀଳ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନ୍ଧୁ ନେଇଛି, ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ଏମିତି ଭରସା କରୁଛି, ଯେପରି ଲୋକେ ହିମାଲୟକୁ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ମୋର ଦୁଷ୍ଟ ଓ ପ୍ରବଳ ଭାଇଙ୍କ ବଳ ମୁଁ ଜାଣିଛି, ତୁମର ଯୁଦ୍ଧଶୌର୍ୟ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୋଇନାହିଁ। ମୁଁ ତୁମକୁ ତାଙ୍କ ସହ ସମ୍ପର୍କ କରୁନାହିଁ, ନାହିଁ ଅପମାନ କରୁଛି, ନାହିଁ ଭୟ କରୁଛି; କିନ୍ତୁ ବାଳିଙ୍କ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ମୋତେ ଭୟଭୀତ କରିଛି। ତୁମର କଥା, ଶୌର୍ୟ, ଚରିତ୍ର ଦେଖି ମନେ ହୁଏ, ତୁମେ ଅଗ୍ନିର ମତେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଶକ୍ତିଧାରୀ।" ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଏହି ଉଚିତ କଥା ଶୁଣି ରାମ ହସିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ଯଦି ତୁମେ ଆମ ପ୍ରତାପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁନାହଁ, ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମ ପାଇଁ ଏକ ଦୃଢ଼ ପ୍ରମାଣ ଦେଉଛି।" ଏହିପରି କହି, ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଭାଇ ହେବା ସହ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଦ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଡୁଣ୍ଡୁଭି ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଶୁଷ୍କ ଦେହକୁ ମାଟିରେ ଚୁଆଇଲେ। ତା'ପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ ଏହି ଶବକୁ ତାଙ୍କ ପାଦ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଉଠାଇ ଦଶ ଯୋଜନା ଦୂରକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସୁଗ୍ରୀବ ପୁନି ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ବନ୍ଧୁ, ଏହି ଶବ ତା'ବେଳେ ତାଜା ଓ ମାଂସଯୁକ୍ତ ଥିଲା, ଯେବେ ମୋ ଭାଇ ବାଳି ଅଳସି ଓ ମଦୋନ୍ମତ ଅବସ୍ଥାରେ ଏହାକୁ ଫିଙ୍ଗିଥିଲେ। ଆଜି ଏହା ହଳକା, ମାଂସ ନାହିଁ, ଘାସପାଲା ସମାନ—ତଥାପି ତୁମେ ଏହାକୁ ଏଭଳି ଦୂରକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏଠି ତୁମ ବଳ କି ବାଳିଙ୍କ ବଳ ଅଧିକ, ଏହା ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିହେବା କଷ୍ଟକର, କାରଣ ତାଜା ଓ ଶୁଷ୍କ ଶବ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ତଫାତ ଅଛି। ଏହି ଅନ୍ତର ନିମିତ୍ତେ ମୋର ସନ୍ଦେହ ରହିଛି—ଯଦି ତୁମେ ଏକ ସାଳ ଗଛକୁ ଭେଦିପାରିବେ, ତେବେ ଏହି ଶକ୍ତିର ଫରକ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେବ। ଏହିପାଇଁ, ତୁମେ ଧନୁଷକୁ ହାତୀର ସୁଣ୍ଡ ଭଳି ଟାଣ, କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟାଣି ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣ ଛାଡ଼। ଏହି ସାଳ ଗଛକୁ ତୀରରେ ମାର, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏହା ଭେଦିଯିବ; ଏବେ ଅଧିକ ବିଚାର ଦରକାର ନାହିଁ—ମୁଁ ତୁମକୁ ଶପଥ ଦେଇଛି। ଯେପରି ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ହିମାଲୟ ପର୍ବତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସିଂହ ଚତୁଷ୍ପଦମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେପରି ତୁମେ ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତାପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" ଏହିଭଳି ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି—କିଷ୍କିନ୍ଧାକାଣ୍ଡର ଦ୍ୱାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶୁଣ। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କର ଏହି ଉଚିତ କଥା ଶୁଣି ରାମ ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜୋମୟ ଧନୁଷ ଉଠାଇଲେ ଏବଂ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ତୀର ଧରିଲେ। ସମ୍ମାନ ଦେବାର ଶିଳ୍ପୀ ରାମ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁଷ ଓ ଏକ ତୀର ନେଇ, ସାଳ ଗଛ ଉପରେ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହାର ଧ୍ୱନି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପୂରଣ କଲା। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ସେଇ ତୀର ଭୟଙ୍କର ଗତିରେ ଯାଇ ସାତିଟି ସାଳ ଗଛ, ପର୍ବତ ଶିଖର ଓ ମାଟିକୁ ଭେଦି ଗଲା। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେଇ ତୀର ସବୁକିଛି ଭେଦି ଆଉଥରେ ତାଙ୍କର ତୁଣୀରେ ପୁଣି ଫେରିଆସିଲା। ରାମଙ୍କ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ସୁଗ୍ରୀବ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରିଗଲେ। ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଆଭୂଷଣ ଝୁଲୁଥିବା ସହ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ରାମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ, ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏହି ନାୟକ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ତୁମର ତୀରରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କରିପାରିବ; ବାଳି ତ କିଛି ନୁହେଁ। ଯିଏ ଏକ ତୀରରେ ସାତିଟି ସାଳ ଗଛ, ପର୍ବତ ଓ ମାଟିକୁ ଭେଦିପାରିବେ, ସେଠାରେ କିଏ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ିପାରିବେ? ଆଜି ମୋର ଦୁଃଖ ଶେଷ, ଆନନ୍ଦ ଅପାର, ଏମିତି ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ ସମାନ ବନ୍ଧୁ ପାଇଲି। ଆଜି ଏଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ମୋ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ପାଇଁ, ଏହି ଶତ୍ରୁ ସ୍ୱରୂପ ଭାଇ ବାଳିଙ୍କୁ ମାର, ମୁଁ ହାତ ଜୋଡି ଅନୁରୋଧ କରୁଛି।" ଏହାପରେ ରାମ କହିଲେ, "ଚଳ, ଏବେ ଶୀଘ୍ର କିଷ୍କିନ୍ଧାକୁ ଯିବା; ତୁମେ ଆଗରେ ଯାଅ। ଯାଇ ବାଳି ଓ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଡାକ; ଏହି ଭାଇପଣାର ଗନ୍ଧ ଧାରଣ କରୁଥିବା ବାଳିକୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କର।" ସମସ୍ତେ ଦ୍ରୁତ କିଷ୍କିନ୍ଧାକୁ ଗଲେ, ବାଳିଙ୍କ ନଗରକୁ, ଏବଂ ଗଛରେ ଲୁଚି ଘନ ଅରଣ୍ୟରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ବାଳିକୁ ଡାକିବା ପାଇଁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ, ଯାହାର ତୀବ୍ରତା ଓ ତ୍ୱରିତତା ସହ ଆକାଶ ଉପରେ ଚିର ଦେଲା।