ମତଙ୍ଗ ଅରଣ୍ୟର ଅନେକ ବାନରମାନେ ଏକଠା ହୋଇ ବାଲୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଥିଲେ । ବାଲୀ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ସେମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ମତଙ୍ଗ ଅରଣ୍ୟର ବାସିନ୍ଦାମାନେ, ତମେ ସମସ୍ତେ ଏମିତି ଏକଠା ହୋଇ ମୋ ପାଖକୁ କାହିଁକି ଆସିଛ? ସବୁ କିଛି ଠିକ୍ ଅଛି ତୋ?” ତେବେ ସମସ୍ତ ବାନର ବାଲୀଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଥିବା ଶାପ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କାହାଣୀ ଖୋଲାସା କରି ଦେଲେ । ଏହି କଥା ଶୁଣି ବାଲୀ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ମହାମୁନିଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ହାତ ଜୋଡ଼ି ନମସ୍କାର କରି ଦୟା ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ । କିନ୍ତୁ ମହାମୁନି ବାଲୀଙ୍କୁ ଅନଦେଖା କରି ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଗଲେ । ଶାପର ଭୟରେ ବାଲୀ ବିଷଣ୍ଣ ଓ ଅସ୍ଥିର ହୋଇପଡ଼ିଲେ । ଏହି କାରଣରୁ ବାଲୀ ଆଉ କେବେ ବଡ଼ ରିଷ୍ୟମୂକ ପର୍ବତକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଚାହୁଁନାହାନ୍ତି, ଦେଖିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଚାହୁଁନାହାନ୍ତି । ଏହି କଥା ରାମଙ୍କୁ କହି ସୁଗ୍ରୀବ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ମହାବନରେ ମୋ ପରାମର୍ଶଦାତାମାନେ ସହିତ ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ଘୁରୁଛି, କାରଣ ବାଲୀ ଏଠାକୁ ଆସିପାରିବେ ନାହିଁ ।” ଏଠି ଦେଖ, ଏହି ଅସ୍ଥିର ଢେର ଯାହା ଆଗକୁ ଦେଖାଯାଉଛି, ଏହା ଡୁଣ୍ଡୁଭି ନାମକ ଦାନବଙ୍କ ଅସ୍ଥି, ଯାହା ବାଲୀଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପଡ଼ିଥିଲା । ଏଠି ମଧ୍ୟ ଏହି ସାତିଟି ବଡ଼ ସାଳ ଗଛ ଅଛି, ବାଲୀ ଏଥିରୁ ଏକ ଗଛର ପତ୍ର ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ହଲେଇପାରନ୍ତି । ସୁଗ୍ରୀବ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ବାଲୀଙ୍କ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଲି । ଏହିପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଲୀଙ୍କୁ କିପରି ମାରିପାରିବ, ରାମ?” ଲକ୍ଷ୍ମଣ ହସି ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “କଣ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ତୁମେ ବାଲୀଙ୍କ ବଧରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରିବ?” ସୁଗ୍ରୀବ କହିଲେ, “ଏହି ସାତିଟି ସାଳ ଗଛ ବାଲୀ ଏକାଧିକ ଥର ଏକ ତରକାରେ ବିଦ୍ଧ କରିଥିଲେ । ଯଦି ରାମ ଏହି ସାତିଟି ସାଳ ଗଛକୁ ଏକ ତୀରରେ ବିଦ୍ଧ କରିପାରନ୍ତି, ତେବେ ମୁଁ ବିଶ୍ୱାସ କରିବି ଯେ ବାଲୀଙ୍କୁ ମାରିପାରିବେ ।” ସୁଗ୍ରୀବ ଆଉ କହିଲେ, “ବାଲୀ ଏକଥର ମୃତ ମହିଷର ଅସ୍ଥି ଦେଇ ଦୁଇଶ ଧନୁଷ ଦୂର ଉଡ଼ାଇଦେଇଥିଲେ ।” ଏପରି କହି, ରକ୍ତାବ୍ଲି ଚକ୍ଷୁ ସୁଗ୍ରୀବ କିଛି ଖ୍ଷଣ ରାମଙ୍କୁ ଭାବି ଆଉ କହିଲେ, “ବାଲୀ ଅପରାଜିତ, ଶୂର ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶକ୍ତିଶାଳୀ । ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ କଠିନ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି । ଏହିଭଳି ଭୟଙ୍କର ବାଲୀକୁ ଭୟରେ ମୁଁ ରିଷ୍ୟମୂକରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି । ତାଙ୍କ ଅପରାଜିତ ରୂଦ୍ର ରୂପ ଭାବି ମୁଁ ଏଠାରୁ ବାହାରି ଯାଉନାହିଁ । ମୋ ପ୍ରିୟ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ହନୁମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ସହ ମୁଁ ଏହି ବନରେ ଭୟ ଓ ସନ୍ଦେହରେ ଘୁରୁଛି । ମୁଁ ଏବେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନ୍ଧୁ ରାମଙ୍କୁ ପାଇଛି, ତାଙ୍କ ଉପରେ ହିମାଳୟ ପର୍ବତ ପ୍ରମାଣ ଭରସା କରିଛି । କିନ୍ତୁ ମୁଁ ମୋ ଦୁଷ୍ଟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଇ ବାଲୀଙ୍କ ଶକ୍ତି ଜାଣିଛି, ହେ ରାଘବ, ତୁମର ଯୁଦ୍ଧଶୌର୍ୟ ମୋ ଚକ୍ଷୁରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇନାହିଁ । ତୁମକୁ ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହିତ ତୁଳନା କରୁନାହିଁ, ନ disrespect କରୁନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ବାଲୀଙ୍କ ଦାନ୍ତ ଖାଇଦେବା ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦେଖି ମୁଁ ଭୟଭୀତ । କିନ୍ତୁ ତୁମର କଥା, ସାହସ ଓ ଚାଳି ଆଗ୍ନିରେ ତାପ ଲୁଚିଥିବା ପରି ଅପାର ଶକ୍ତିର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଏ ।” ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାମ ହସି କହିଲେ, “ଯଦି ତୁମେ ଆମ ଶୌର୍ୟରେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁନାହଁ, ତେବେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକ ନିଶ୍ଚିତ ପ୍ରମାଣ ଦେଖାଇ ଦେବି ।” ଏପରି କହି ରାଘବ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଜ୍ଞାନୀ ଭାଇ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ ତାଙ୍କ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଡୁଣ୍ଡୁଭି ଦେହକୁ ହଳକା ଭାବରେ ଛୁଇଁଲେ । ତା’ପରେ ଶୂରବୀର ରାମ ଏହି ଶୁଷ୍କ ଡୁଣ୍ଡୁଭି ଦେହକୁ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଉଠାଇ ଦଶ ଯୋଜନା ଦୂରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ । ଏହା ଦେଖି ସୁଗ୍ରୀବ ପୁଣି ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ ବନ୍ଧୁ, ଯେତେବେଳେ ବାଲୀ ଏହି ଡୁଣ୍ଡୁଭି ଦେହକୁ ଛାଡ଼ିଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଏହା ପୂର୍ଣ୍ଣ ମାଂସ ଓ ଶକ୍ତିରେ ଥିଲା, ଏବଂ ବାଲୀ ଦୁର୍ବଳ ଓ ମଦମତ୍ତ ଥିଲେ । ଏବେ ଏହି ଦେହ ଶୁଷ୍କ ଓ ହାଲୁକା, ତଥାପି ତୁମେ ଏହାକୁ ଏଭଳି ଛାଡ଼ିଦେଲେ । ଏଠି ତୁମ ଓ ବାଲୀଙ୍କ ଶକ୍ତି ତୁଳନା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, କାରଣ ତାଜା ଓ ଶୁଷ୍କ ଦେହର ତାଲମେଳ ବହୁତ ଅନ୍ତର । ଏହି ତୁଳନା ନିମନ୍ତେ ମୋ ମନର ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ରହିଛି । ଯଦି ତୁମେ ଏକ ସାଳ ଗଛକୁ ବିଦ୍ଧ କରିପାରିବ, ତେବେ ତୁମ ଓ ବାଲୀଙ୍କ ଶକ୍ତିର ତାଲମେଳ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେବ ।” ସୁଗ୍ରୀବ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, “ଏହି ଧନୁକୁ ହାତରେ ଧର, ହାତୀର ସୁଣ୍ଡ ପରି ଏହାକୁ ଫେଲ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତିରେ ଶରକୁ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟାଣି ଛାଡ଼ । ଏହି ସାଳ ଗଛକୁ ତୀରରେ ମାର, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଏହା ବିଦ୍ଧ ହେବ । ଆଉ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଣୟ ଦେଇଛି । ଯେପରି ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହିମାଳୟ ପର୍ବତ ପରି ପର୍ବତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସିଂହ ଚତୁଷ୍ପଦମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତେଣୁ ତୁମେ ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶୌର୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।” ଏହିପରି ଉତ୍ତମ କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ରୀମାନ୍ତ ରାମ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଦେଇବା ପାଇଁ ଧନୁ ଉଠାଇଲେ । ଶ୍ରୀମାନ୍ତ ଧନୁଧରୀ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଧନୁ ଓ ଏକ ତୀର ନେଇ ସାଳ ଗଛକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଛାଡ଼ିଲେ, ତାହାର ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଗଞ୍ଜିଉଠିଲା । ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କୃତ ଏହି ତୀର ବିଶାଳ ଶକ୍ତିରେ ସାତିଟି ସାଳ ଗଛ, ପର୍ବତ ଶିଖର ଓ ମାଟିକୁ ବିଦ୍ଧ କରି ଯାଇଲା । ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଏହି ତୀର ସାଳ ଗଛ ବିଦ୍ଧ କରି ପୁଣି ତାହାର ତୁଣୀରେ ଫେରି ଆସିଲା । ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସର୍ବୋତ୍ତମ ବାନର ସୁଗ୍ରୀବ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ ।