ମତଙ୍ଗ ଋଷି କଡ଼ା କଥା କହିଲେ—"ଆଜି ଅନ୍ତିମ ସୀମା; କାଲି ଯଦି ସେ ମାକଡ଼ିକୁ ଦେଖିବି, ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ପାହାଡ଼ ହେଇ ରହିଯିବ।" ଏହି ଋଷିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ବନର ବାନରମାନେ ସେଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ। ଏଠିକୁ ଦେଖି ବାଲି ପଚାରିଲେ, "ମତଙ୍ଗ ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ, ତମେ ସମସ୍ତେ ଏଠାକୁ କାହିଁକି ଆସିଛ? ସବୁ ଠିକ୍ ଅଛି କି?" ତାଁପରେ ସମସ୍ତ ବାନର ବାଲିଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କାହାଣୀ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଲାଗିଥିବା ଶାପ ବିଷୟରେ କହିଦେଲେ। ବାଲି ଏହି କଥା ଶୁଣି ବଡ଼ ଋଷିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ ହାତ ଜୋଡି ମାଗିଲେ। କିନ୍ତୁ ଋଷି ତାଙ୍କୁ ଅନାଦର କରି, ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଗଲେ। ଏହାରେ ବାଲି ଶାପର ଭୟରେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ଏହି ଭୟରୁ ବାଲି କଦାପି ଋଷ୍ୟମୂକ ପାହାଡ଼କୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଚାହିଁନାହାନ୍ତି, ଦେଖିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଚାହିଁନାହାନ୍ତି। ସୁଗ୍ରୀବ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତାଙ୍କର ଏହି ଅସମର୍ଥତା ଜାଣି, ମୁଁ ମୋ ପରାମର୍ଶଦାତାମାନେ ସହିତ ଏହି ମହାବନରେ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲୁଛି। ଏଠି ଦେଖ, ଏହି ଅସ୍ଥିର ଝୁପଡ଼ି ଡୁଣ୍ଡୁଭିଙ୍କର, ଯିଏ ବାଲିଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଫେଙ୍କାଯାଇଛି। ଏଠି ଏହି ସାତଟି ବଡ଼ ସାଳ ଗଛ ଅଛି, ଯାହାର ଅନେକ ଶାଖା ଛଡ଼ିଯାଇଛି, ବାଲି ଏକ ଗଛର ପତ୍ର ମାତ୍ର ତଳେଇପାରିଥିଲେ। ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ତାଙ୍କର ଅଛି। ଏହି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦେଖି ତୁମେ କିପରି ବାଲିଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରିପାରିବେ, ରାମ?" ଲକ୍ଷ୍ମଣ ହସି କହିଲେ, "ସୁଗ୍ରୀବ, ବାଲିଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁରେ କଣ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଲେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବ?" ସୁଗ୍ରୀବ କହିଲେ, "ଏହି ସାତଟି ସାଳ ଗଛକୁ ବାଲି ଏକ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଏକାଧିକ ଥର ଅଭିଧାନ କରିଥିଲେ। ଯଦି ରାମ ଏହି ସାତଟି ଗଛକୁ ଏକ ତୀରରେ ବିଭାଜିତ କରିଦେବେ, ତେବେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଦେଖି, ବାଲିଙ୍କୁ ମାରିପାରିବେ ବୋଲି ମୁଁ ବିଶ୍ୱାସ କରିବି।" "ଏହା ସତ୍ୟ, ବାଲି ଏକ ମୃତ ମହିଷ ଅସ୍ଥିକୁ ଦୁଇଶୋ ଧନୁର୍ଦ୍ଧର ବ୍ୟାପି ଏକ ପା ଦ୍ୱାରା ଫିଙ୍କିଥିଲେ।" ଏପରି କହି, ସୁଗ୍ରୀବ ରାମଙ୍କୁ ଭାବନାରେ ଲଗିଲେ, ପୁଣି କହିଲେ, "ବାଲି ଏକ ଅଜୟ, ଅପରାଜିତ, ବିର ମାନବ, ତାଙ୍କର ଶୌର୍ୟ ଓ ବଳରେ ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ। ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ୱୟଂ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ କରିପାରିନାହାନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଭୟରୁ ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।" "ତାଙ୍କୁ ଭାବି ମୁଁ ଏଠି ରହିଛି, ଏବଂ ମୋ ମନ୍ତ୍ରୀ ହନୁମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଏହି ମହାବନ ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲୁଛି। ମୁଁ ଏବେ ଏକ ଭଲ ବନ୍ଧୁ ମିଳିଛି, ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି ସ୍ଥିର ଆଶ୍ରୟ, ରାମ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ମୋ ଦୁଷ୍ଟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଇଙ୍କର ବଳ ଜାଣିଛି, ତୁମର ଯୁଦ୍ଧଶୌର୍ୟ ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖିନାହିଁ। ମୁଁ ତୁମକୁ କମ୍ମାନ୍ୟ କରୁନାହିଁ, ନା ଅପମାନ କରୁଛି, କିନ୍ତୁ ବାଲିଙ୍କ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ମୋତେ ଭୟଭୀତ କରିଛି।" "ତୁମର କଥା, ଶୌର୍ୟ, ଚରିତ୍ର ଦେଖି ମନେ ହୁଏ ତୁମେ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଗ୍ନି ଭଳି ଭିତରେ ଲୁଚିଥିବା ଶକ୍ତି ଅଛି।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି ରାମ ହସି କହିଲେ, "ଯଦି ତୁମେ ଆମର ପ୍ରଭାବରେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁନାହ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକ ଦୃଢ଼ ପ୍ରମାଣ ଦେଖାଇବି।" ଏପରି କହି ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଭାଇ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ ଚଞ୍ଚଳ ଭାବରେ ଡୁଣ୍ଡୁଭିଙ୍କ ଶବକୁ ଦଉଡ଼ି ଦେଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ ଏହି ଶବକୁ ତାଙ୍କର ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଉଠାଇ, ଦଶ ଯୋଜନା ଦୂରକୁ ଫିଙ୍କିଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି ସୁଗ୍ରୀବ ପୁଣି କହିଲେ, "ମୋ ବନ୍ଧୁ, ଯେତେବେଳେ ଏହି ଶବ ତରୁଣ ଥିଲା, ମାଂସ ଓ ଶକ୍ତି ଥିଲା, ବାଲି ଏହାକୁ ତାଙ୍କର କ୍ଲାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଫିଙ୍କିଥିଲେ। ଏବେ ଏହା ହାଲୁକା, ମାଂସ ନାହିଁ, ତୁମେ ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଖେଳେଇ ଫିଙ୍କିଦେଲେ। ଏଠି କିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାହା ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ, କାରଣ ତରୁଣ ଓ ଶୁଷ୍କ ମୃତ ଶବ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ତଫାତ।" "ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଆମେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅନ୍ତର ବିଷୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଯଦି ତୁମେ ଏକ ସାଳ ଗଛକୁ ତୀରରେ ଭେଦିଦେଉଛ, ତେବେ ଏହି ଅନ୍ତର ପ୍ରମାଣିତ ହେବ। ଏହି ଧନୁକୁ ହାତୀର ସୁଣ୍ଡ ଭଳି ଟାଣ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ଉପରକୁ ତାଣି, ଏକ ତୀର ଛାଡ଼। ଏହି ସାଳ ଗଛକୁ ତୀର ଲାଗିଲେ, ନିଶ୍ଚୟ ଏହା ଭେଦିଯିବ। ଅଧିକ ବିଚାର ଦରକାର ନାହିଁ, ଏହି କାମ କର, କାରଣ ମୁଁ ଏହି ଶପଥ ଦେଇଛି।" "ତୁମେ ଦିପ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହିମାଲୟ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି, ସିଂହ ଚତୁଷ୍ପଦ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି, ସେପରି ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶୌର୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ଏବେ କିଷ୍କିନ୍ଧା କାଣ୍ଡର ଦ୍ୱାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଉଚିତ କଥା ଶୁଣି, ଦୀପ୍ତିମାନ ରାମ ତାଙ୍କର ଧନୁ ଉଠାଇଲେ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ ଦେବାକୁ। ସମ୍ମାନଦାତା ରାମ ଭୟଙ୍କର ଧନୁ ଏବଂ ଏକ ତୀର ନେଇ, ସାଳ ଗଛକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଛାଡ଼ିଲେ। ତୀରର ଶବ୍ଦରେ ଦିଗ୍ବଳୟ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା। ଶୋଭିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଖଚିତ ଏହି ତୀର ସାତଟି ସାଳ ଗଛ, ପାହାଡ଼ର ଢାଳ ଭେଦି ଭୂମିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା। ଏହିପରି ଭାବେ, ସୁଗ୍ରୀବ ରାମଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ପ୍ରଭାବ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଉପରେ ଅଟୁଟ ବିଶ୍ୱାସ ରଖିଲେ।