ଏହି ଘଟଣାରେ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅସୁରୀୟ ମହିଷ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନର ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଫିଙ୍କା ଯାଉଥିଲା। ଏହା ଫଳରେ, ମହିଷର ମୁଁହରୁ ରକ୍ତ ଝରି ହବା ଦ୍ୱାରା ଏହି ରକ୍ତବିନ୍ଦୁଗୁଡ଼ିକ ହାୱାରେ ଉଡ଼ି ଯାଇ ମତଙ୍ଗ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ଏହି ଅପୂର୍ବ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ମହାନ ତପୋଧନ ମତଙ୍ଗ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ—"ଏହା କିଏ? କେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ମୋ ଉପରେ ଏମିତି ରକ୍ତ ଫିଙ୍କିଛି? କେଉଁ ଅଶାନ୍ତ, ଅବିବେକୀ ପାପୀ ଏହି କାମ କଲା?" ଏଭଳି କହି ମହାନ ଋଷି ବାହାରି ଆସିଲେ ଏବଂ ଦେଖିଲେ ଏକ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ମହିଷ ମୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଛି। ତାଙ୍କର ତପୋବଳ ଦ୍ୱାରା ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କେଉଁ ବାନର କରିଛି ବୁଝି ପାରିଲେ ଏବଂ ସେ ମହାନ ଶାପ ଦେଲେ—"ଯିଏ ମୋ ଆଶ୍ରମକୁ ଏମିତି ରକ୍ତରେ ଅପବିତ୍ର କଲା, ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରବେଶ ନିଷିଦ୍ଧ। ସେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ। ଏଠି ଆଶ୍ରମର ଗଛ ଭାଙ୍ଗିଦେବା, ଏହି ଦେହକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେବା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ବାନର ଏହି ଅପରାଧ କଲା, ସେ ଏଠି ଏକ ଯୋଜନା ପରିଧି ମଧ୍ୟରେ ଆସିଲେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହେବ। ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠି ରହିପାରିବେ ନାହିଁ। ଯଦି ରହିବେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶାପ ଦେବି। ଏହି ମୋ ଆଶ୍ରମ, ମୁଁ ପୁଅ ପରି ରକ୍ଷା କରିଥାଏ, ଏଠି ଫଳ ଓ ମୂଳ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏହି ସୀମା ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ। କାଲି ଯଦି ସେ ବାନରକୁ ଦେଖିବି, ତେବେ ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ପାହାଡ଼ ହେଇ ରହିବ।" ଋଷିଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ବାନର ଏହି ଅରଣ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବାଲୀ ପଚାରିଲେ—"ମତଙ୍ଗ ଅରଣ୍ୟର ବାସିନ୍ଦାମାନେ, ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଏଠିକୁ କାହିଁକି ଆସିଛ? କିଛି ଅସୁବିଧା କି?" ବାନରମାନେ ସମସ୍ତ କଥା ଓ ଶାପ ବିଷୟରେ ବାଲୀଙ୍କୁ କହିଦେଲେ। ବାଲୀ ଏହି କଥା ଶୁଣି ମହାନ ଋଷିଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ଦୋଉ ହାଥ ଜୋଡ଼ି ମାଗିଲେ, କିନ୍ତୁ ଋଷି ତାଙ୍କୁ ଅନଦେଖା କରି ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହା ଦେଖି ବାଲୀ ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଅସ୍ତିର ହେଇଗଲେ। ଏହି ଶାପର ଭୟରୁ ବାଲୀ ଆଉ କେବେ ଋଷ୍ୟମୂକ ପାହାଡ଼ରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ, ଦେଖିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି କଥା ଜାଣି କି, ହେ ରାମ, ମୁଁ ମୋ ସହଯୋଗୀମାନେ ସହିତ ଏହି ବିପୁଳ ଅରଣ୍ୟରେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଘୁରୁଛି। ଏଠି ଯେଉଁ ଅସ୍ଥିର ଢେର ଦେଖୁଛ, ଏହା ଡୁଣ୍ଡୁଭିର ଅସ୍ଥି, ଯାହାକୁ ବାଲୀ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପାହାଡ଼ ଯଥା ଦୂରେ ଫିଙ୍କିଥିଲେ। ଏଠି ଏହି ସାତଟି ବଡ଼ ସାଳ ଗଛ ଅଛି, ବାଲୀ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଏଉଁ ଗଛର ପତ୍ର ହଳାଇପାରିଥିଲେ। ଏଭଳି ମୁଁ ତୁମକୁ ବାଲୀଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଲି, ରାମ, ତୁମେ କିପରି ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କରିପାରିବ? ଏହି କଥା ଶୁଣି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ହସି କହିଲେ—"କିଏଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବାଲୀଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁରେ ଆଶ୍ୱାସ୍ତ ହେବ?" ସୁଗ୍ରୀବ କହିଲେ—"ଏହି ସାତଟି ସାଳ ଗଛ, ବାଲୀ ଏହାକୁ ଏକ ନୁହେଁ, ଅନେକଥର ଛିଦ୍ର କରିଥିଲେ। ରାମ ଏକ ତୀରରେ ଏହି ସାତଟି ଗଛକୁ ଭେଦିପାରିବେ, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦେଖି ବାଲୀ ବଧ ହେବେ ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରିବି। ଏଉଁ ବେଳେ, ବାଲୀ ଏକ ମୃତ ମହିଷର ଅସ୍ଥିକୁ ଦୁଇଶ ଧନୁଷ ଦୂର ପାଖେ ଏକ ପା ଦ୍ୱାରା ଫିଙ୍କିଥିଲେ।" ଏଭଳି କହି ସୁଗ୍ରୀବ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ମନନ କଲେ, ପୁନି କହିଲେ—"ବାଲୀ ଏକ ନୀତିବାନ୍, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଓ ଅପରାଜିତ ବୀର। ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ କରିପାରିନଥିବେ। ଏହି କଥା ଭାବି ମୁଁ ଭୟରେ ଋଷ୍ୟମୂକକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛି। ତାଙ୍କ ଅଜୟ, ଅସମ୍ଭବ, ରୂଷ୍ଟ ଶକ୍ତିକୁ ଭାବି ମୁଁ ଏଠାରୁ ବାହାରିଯାଉ ନାହିଁ। ମୁଁ ମୋ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ହନୁମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ଭୟଭୀତ ଭାବରେ ଘୁରୁଛି। ଏବେ ମୁଁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମିତ୍ର ରାମଙ୍କୁ ପାଇଛି, ତାଙ୍କ ଉପରେ ହିମାଲୟ ପର୍ବତ ପରି ଆଶ୍ରୟ କରୁଛି।" "ମୁଁ ମୋ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୁଷ୍ଟ ଭାଇଙ୍କ ଶକ୍ତି ଜାଣେ, କିନ୍ତୁ ରାଘବ, ତୁମର ଯୁଦ୍ଧଶୌର୍ୟ ଆଉ ଦୃଢ଼ତା ମୋ ଆଖିରେ ପ୍ରମାଣିତ ହୋଇନାହିଁ। ମୁଁ ତୁମକୁ ତାଙ୍କ ସହିତ ତୁଳନା କରୁନି, ନ ଅବମାନ କରୁଛି, ନ ଭୟ। କିନ୍ତୁ ବାଲୀଙ୍କ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ମୁଁ ଭୟଭୀତ। ତୁମର କଥା, ଶୌର୍ୟ, ଚାଳ ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଚିହ୍ନ, ଅଗ୍ନି ଛାଇ ତଳେ ଲୁକାଇଥିବା ପରି।" ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାମ ହସି କହିଲେ—"ଯଦି ତୁମେ ଆମ ଶକ୍ତିରେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁନାହଁ, ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମକୁ ପ୍ରମାଣ ଦେବି।" ଏଭଳି କହି ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଭାଇ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରି, ହସି ଖେଳି ତାଙ୍କ ପାଦଦ୍ୱାରା ଡୁଣ୍ଡୁଭିର ଶୁଷ୍କ ଶବକୁ ଛୁଇଁଲେ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀର ଏହି ମୃତ ଦେହକୁ ଉଠାଇ ଦଶ ଯୋଜନା ଦୂରେ ପାଦରେ ଫିଙ୍କିଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସୁଗ୍ରୀବ ପୁନି ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ—"ମୋ ଶରୀର ସେତେବେଳେ ତରୁଣ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ମାଂସଳ ଥିଲା, ଯେବେ ମୋ ଭାଇ ବାଲୀ ଏହି ମହିଷ ଶବକୁ ତାଙ୍କ ଥକି ଓ ମଦୋନ୍ମତ ଅବସ୍ଥାରେ ଫିଙ୍କିଥିଲେ।