ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେତେବେଳେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ବଡ଼ ଗୁରୁ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସହ ଥିଲେ। ଏହା ଛଉଥିନି ଦିନ ପରେ, ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧର ସମୟ ଆସିଥିଲା, ରାମ ସୌମିତ୍ରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ସତର୍କ ଓ ସାବଧାନ ରହିବା।" ତାଙ୍କର କଥାରେ ଯୁଦ୍ଧର ପ୍ରସ୍ତୁତିର ଉତ୍ସାହ ଥିଲା, ଏବଂ ଯଜ୍ଞମାଁ ଜଳିଉଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଗୁରୁ ଓ ପୂଜକମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଯଜ୍ଞମାଁ, ଯେଉଁଥିରେ ଦର୍ଭ ଘାସ, ଲଡଲା, ଓ ବିଭିନ୍ନ ପୂଜା ଫୁଲ ଦୃଢ଼ ପ୍ରକାଶରେ ଆଲଙ୍କୃତ ଥିଲା, ତାହା ଜୋର ଦ୍ବାରା ଚାଲିଥିଲା। ଏହା ସମୟରେ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଆକାଶରେ ଉଠିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଏକ ମେଘ ଆକାଶକୁ ଢାକି ଦେଲା। ତାହା ସହିତ, ଦୁଇ ରାକ୍ଷସ, ମାରୀଚ ଓ ସୁବାହୁ, ତାଙ୍କର ଚାରିପାଖରେ ଆସିଥିଲେ, ତେବେ ସେମାନେ ରକ୍ତର ଝରଣା ପରି ପରିବାର କରିଥିଲେ। ରାମ ଦେଖିଲେ ଯେ ଯଜ୍ଞମାଁ ରକ୍ତରେ ଜଳିଯାଇଛି, ସେ ତୁରନ୍ତ ଆଗକୁ ଯାଇଥିଲେ ଏବଂ ରାକ୍ଷସମାନେ ଆକାଶରେ ଦେଖିଲେ। ସେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଦେଖ, ଏହି କୁପୁତ୍ର ରାକ୍ଷସମାନେ, ମାନବ ଶସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ଚାଲିଆସିଛନ୍ତି।" ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ସେମାନେ କୁ ମାରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, କିନ୍ତୁ ମୋ ମନେ ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ମୋତେ ଅସୁବିଧା ହେଉଛି।" ତାପରେ, ରାମ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟ ତିଆରି କରି, ମାରୀଚଙ୍କ ଛୋଟ ଉପରେ ମାନବ ଶସ୍ତ୍ର ମାରିଲେ। ମାରୀଚ ତାଙ୍କର ଶରୀରରେ ଗୁରୁତ୍ୱରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ, ସେ ସାଗରରେ ହଜାର ଯୋଜନା ଦୂରକୁ ଗିରିଲେ। ତାପରେ, ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଦେଖ, ଏହି ମାନବ ତୀର ମାରୀଚକୁ ବିକଳ କରିଛି, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଜୀବନ ନେଇନାହିଁ।" "ମୁଁ ଅନ୍ୟ ରାକ୍ଷସମାନେ କୁ ମାରିବି," ସେ କହିଲେ, "ଯେମିତି ସେମାନେ ଯଜ୍ଞକୁ ବିନାଶ କରନ୍ତି।" ଏହି କଥା କହିବା ସହ, ରାମ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ନେୟ ଶସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଲେ ଓ ସୁବାହୁଙ୍କ ଛୋଟକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ହାଣ୍ଡିଲେ। ସୁବାହୁ ମାରିତାଳେ ଗର୍ଜନ କରି ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ତାପରେ, ରାମ ବାୟବ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରି ଅନ୍ୟ ରାକ୍ଷସମାନେ କୁ ନଷ୍ଟ କରି ଦେଲେ, ଯାହା ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଖୁସି କରିଦେଲା। ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ମାରି ଯାଇଥିଲେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଦେଖିଲେ ଯେ ଯଜ୍ଞମାଁ ଶୁଧ ହୋଇଛି, ସେ କହିଲେ, "ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମେ ମୋର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରିଛ, ତୁମେ ଏହି ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମକୁ ପବିତ୍ର କରିଛ।" ସେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ନିତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସେହି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ରାତି ବିତାଇଲେ। ପରେ, ସକାଳ ହେବା ସହ, ସେମାନେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, କହିଲେ, "ହେ ଋଷି, ଆମେ ତୁମର ସେବକ ହେବାକୁ ଏଠାରେ ଅଛୁ। ତୁମେ କହିବା, କଣ କରିବାକୁ ହେବ?" ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କହିଲେ, "ମିଥିଳାର ରାଜା ଜନକ ଏକ ବଡ଼ ଧର୍ମୟୁକ୍ତ ଯଜ୍ଞ କରିବେ। ତାହାରେ ଆମେ ଯିବାକୁ ଯିବା।" "ତୁମେ ସହ ଯିବେ, ହେ ରାମ," ସେ କହିଲେ, "ସେଠାରେ ତୁମେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଧନୁଷ୍ୟ ଦେଖିବେ, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ଦିଆ ଥିଲେ।" ସେ ଧନୁଷ୍ୟ, ଯାହା ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଭୟଙ୍କର, କେହି ମଣିଷ ବା ଦେବତା ତାହାକୁ ତିଆରି କରିପାରିବେନି। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସହ, ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମରୁ ଚାଲିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୋ ଦିଗରେ ଯାଉଛି, ମୋତେ ଅନୁଗତ କରନ୍ତୁ।" ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସହ ଏକ ଦଳ ତାଙ୍କୁ ଅନୁଗତ କରି ଚାଲିଗଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମର କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ମାନେ ମଧ୍ୟ ସାଥି ଦେଇଥିଲେ। ଏହିପରି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତାଙ୍କର ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସୂର୍ୟ ତଳେ ଗୋଟିଏ ଦୀର୍ଘ ଦୂର କାମରେ ଚଲିଥିଲେ।