ଏହିପରି ଘଟଣାରେ, ବଡ଼ ରୋଷରେ ଭରିଥିବା ବାଲି, ତାଙ୍କ ପିତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ସୁନାର ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେ ଏକ ପାହାଡ଼ ପରି ବଡ଼ ଦେହ ଥିବା ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କୁ ଶିଂଗ ଧରି ଉଠାଇଲେ, ଏବଂ ମହାନ ଗଜପ୍ରାୟ ବାନର ବାଲି ରୋଷରେ ଗର୍ଜନ କରି ତାଙ୍କୁ ଦୂରକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ବାଲି ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଦେଲେ, ତାଙ୍କ ଚିତ୍କାର ଶବ୍ଦ ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ଧ ହେଲା। ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ କାନରୁ ରକ୍ତ ବହିବା ଲାଗିଲା ଏବଂ ସେ ଭୂମିରେ ଲୁଟିପଡ଼ିଲେ। ଏହି ଦୁଇଁ ଶୂରବୀର ରୋଷ ଓ ବିଜୟ ଆଶାରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ବାଲି, ଯିଁହାଁଙ୍କ ସାହସ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ, ତାଙ୍କ ହାତ, ଘୁଁଡ, ପାଦ, ପାଥର ଓ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ବାନର ଓ ଦାନବ ଏଠାରେ ପ୍ରହାର କରିବା ସମୟରେ, ଦୁନ୍ଦୁଭି ଦୁର୍ବଳ ହେଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର ବାଲି ଦୃଢ଼ ହେଉଥିଲେ। ବାଲି ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କୁ ଉଠାଇ ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲେ। ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଅଧିକ ରକ୍ତ ବହିବା ଲାଗିଲା, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଥିବା ଦୁନ୍ଦୁଭି ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ସଂହାର ପାଇଲେ। ଏହା ପରେ, ବାଲି ତାଙ୍କ ଦେହର ଜୀବନହୀନ ଶବକୁ ଉଠାଇ ଏକ ତୀବ୍ର ଚେଷ୍ଟାରେ ଏକ ଯୋଜନା ଦୂରକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏହି ଶବ ଉଡ଼ିଯିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କ ମୁଁହରୁ ଝରୁଥିବା ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ବାୟୁରେ ବହି ମାତଙ୍ଗ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ଏହି ଅପବିତ୍ର ରକ୍ତ ଦେଖି ବଡ଼ ଋଷି ମାତଙ୍ଗ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ ଓ ଚିନ୍ତା କରିଲେ, "ଏହି ଦୁଷ୍ଟ କିଏ? କିଏ ମୋ ଉପରେ ଏହି ଅପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କଲା? କିଏ ଏହି ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ମୂର୍ଖ, ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀ?" ଏପରି କହି, ମହାନ ଋଷି ବାହାରେ ଗଲେ ଓ ଏକ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ମହା ମହିଷ ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ଶବକୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଶକ୍ତିରେ ବୁଝିଲେ ଯେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଏକ ବାନର ଦ୍ୱାରା ହୋଇଛି। ତେଣୁ ସେ ଶାପ ଦେଲେ, "ଏଠି ତାହାଙ୍କ ପ୍ରବେଶ ନିଷିଦ୍ଧ; ଯଦି ସେ ଏଠି ଆସିବେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବେ—ଯିଏ ମୋ ଆଶ୍ରମକୁ ଏହି ରକ୍ତରେ ଅପବିତ୍ର କରିଛି।" "ଏଠି ଗଛ ଫିଙ୍ଗିଦେଇ ଭାଙ୍ଗିଦିଆଯାଇଛି, ଦାନବ ଦେହ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି; ଯଦି କେହି ଏହି ଆଶ୍ରମରେ, ଏକ ଯୋଜନା ଚାରିପଟି ଅଞ୍ଚଳରେ, ପ୍ରବେଶ କରିବେ—" "ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଚିତ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ ନଶ୍ଟ ହେବେ, ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ—" "ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠି ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହି କଥା ଶୁଣି ଚାହିଁଲେ ଚାଲିଯିଅନ୍ତୁ। ଯଦି କେହି ଏଠି ରହିଯିବେ, ମୁଁ ସେମାନେଠାରେ ମଧ୍ୟ ଶାପ ଦେବି।" "ଏହି ମୋ ଅଟୁଟ ଅରଣ୍ୟ, ସନ୍ତାନ ସମ ପାଳିତ, ଏଠି ମୋ ଫଳ, ମୂଳ, ପତ୍ର, ଅଙ୍କୁର ରକ୍ଷା ପାଇଁ—" "ଆଜି ସୀମା; କାଲି ଯଦି ଏହି ବାନରକୁ ଦେଖିବି, ସେ ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାହାଡ଼ ହୋଇଯିବ।" ଋଷିଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ବାନରମାନେ ଏହି ଅରଣ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ବାଲି ସେମାନେଠାରେ ଆସୁଥିବା ଦେଖି ପଚାରିଲେ, "ତୁମେ ସମସ୍ତେ, ମାତଙ୍ଗ ଅରଣ୍ୟବାସୀ, ଏଠିକୁ କାହିଁକି ଆସିଛ? ଅରଣ୍ୟରେ ସବୁ ଠିକ୍ ଅଛିନା?" ତେବେ ବାନରମାନେ ସୁନା ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ବାଲିଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କାରଣ ଓ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଲାଗିଥିବା ଶାପ ବିସ୍ତୃତ କହିଦେଲେ। ବାଲି ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମହାନ ଋଷିଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ହାତ ଯୋଡ଼ି କ୍ଷମା ମାଗିଲେ। ଋଷି ତାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରି ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଗଲେ, ଏହା ଦେଖି ବାଲି ଶାପ ଭୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଶାନ୍ତ ହେଇଗଲେ। ଏହିପରି ଶାପ ଭୟରେ ବାଲି କଦାପି ରିଷ୍ୟମୂକ ପାହାଡ଼କୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଚାହେନାହାନ୍ତି, ଦୂରରୁ ଦେଖିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଚାହେନାହାନ୍ତି, ରାମ। ଏହି କଥା ଜାଣି, ମୁଁ ମୋର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଏହି ବଡ଼ ଅରଣ୍ୟରେ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଘୁଞ୍ଚିଯାଏ। ଏଠି ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିବା ଏହି ଅସ୍ଥିର ଢେର ହେଉଛି, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ପରି ବଡ଼ ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ଅସ୍ଥି, ଯାହାକୁ ବାଲିଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏଠି ଫିଙ୍ଗିଦିଆଯାଇଛି। ଏଠି ଏହି ସାତଟି ବଡ଼ ସାଲ ଗଛ ଅଛି, ଯାହାର ପତ୍ର ବାଲି ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ହଲାଇ ପଡ଼େଇପାରନ୍ତି। ଏହା ଦେଖି ମୁଁ ତୁମକୁ ତାଙ୍କ ଅପରିମିତ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଦେଲି; ଏପରି ବଳଶାଳୀ ବାଲିକୁ କିପରି ମାରିପାରିବେ, ରାମ? ଏହି କଥା ଶୁଣି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ହସି ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଲେ ତୁମେ ବାଲିଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବେ?" ସୁଗ୍ରୀବ କହିଲେ, "ଏହି ସାତଟି ସାଲ ଗଛ—ବାଲି ଏକ ନୁହେଁ, ବାରମ୍ବାର ଏଗୁଡ଼ିକୁ ଅଭିଧାନ କରିଥିଲେ। ରାମ ଏକ ତୀରରେ ସମସ୍ତ ଗଛକୁ ଭେଦିପାରିବେ; ତାଙ୍କ ଶୂରତ୍ୱ ଦେଖିଲେ, ମୁଁ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରିବି ଯେ ବାଲି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିପାରିବେ।" "ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ବାଲି ଏକ ପାଦରେ ମୃତ ମହିଷ ଅସ୍ଥିକୁ ଦୁଇଶେ ଧନୁଷ ଦୂରକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଇଥିଲେ।" ଏହିପରି କହି, ସୁଗ୍ରୀବ ରକ୍ତାକ୍ଷ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରାମଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲେ, ପୁନି କହିଲେ, "ବାଲି ଏକ ଶୂରବୀର, ତାଙ୍କ ବଳ ଓ ପ୍ରତାପରେ ଗର୍ବିତ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ। ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିନାହାନ୍ତି; ଏହି କଥା ଭାବି ମୁଁ ଭୟରେ ରିଷ୍ୟମୂକକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛି।" "ଏହି ଅଜୟ, ଅପ୍ରତିହତ, କ୍ରୁଧ୍ଧ ବାନର ରାଜା ବାଲିଙ୍କୁ ଭାବି, ମୁଁ ଏଠାରୁ କେବେ ଯାଏନାହିଁ। ଆଶଙ୍କା ଓ ସନ୍ଦେହରେ, ମୁଁ ମୋ ଭକ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ହନୁମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ସହିତ ଏହି ବଡ଼ ଅରଣ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚିଯାଏ।" "ମୁଁ ଏବେ ଏକ ପ୍ରଶଂସାନୀୟ ବନ୍ଧୁ ପାଇଛି, ଯିଏ ମିତ୍ରତାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍; ମୁଁ ତୁମରେ ଭରସା କରେ, ମଣିଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହିମାଲୟ ପର୍ବତରେ ଯେପରି ଭରସା କରାଯାଏ।