ଦୁନ୍ଦୁଭି ନାମକ ଦାନବ ରାମ୍ୟ କିଶ୍କିନ୍ଧା ରଜଧାନୀର ଦ୍ୱାର ପାଖରେ ଅଟକି ଗର୍ଜନ କରିଥିଲେ । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ବନରାଜ ବାଲି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଦୁନ୍ଦୁଭି, ତୁମେ କାହିଁକି ଏପରି ଗର୍ଜନ କରୁଛ? ମୁଁ ଜାଣିଛି ତୁମେ କିଏ । ଏହିଠାରେ ତୁମେ ଜୀବନକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କର ।” ବାଲିଙ୍କର ଏହି ବୁଦ୍ଧିମତାପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣି, ଦୁନ୍ଦୁଭି ରାଗରେ ଲାଲ ଆଖି କରି ବାଲିଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ବୀର, ମହିଳାମାନେ ଥିବା ସମୟରେ ଏପରି କଥା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଆଜି ମୋ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କର, ତାହାପରେ ମୁଁ ତୁମର ଶକ୍ତି ପରୀକ୍ଷା କରିବି ।” ଏହିପରି ନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଦୁନ୍ଦୁଭି କହିଲେ, “ନାହିଁ, ଆଜି ମୁଁ ମୋ ରାଗକୁ ଦମନ କରିବି । ତୁମେ ଏଠାରେ ଉତ୍ସବ କର, ମନମତା ଭୋଗ କର । ଦାନଦେଉ, ବନରାଜ ଭାବରେ ମନ୍ଦିର ରକ୍ଷା କର, ମହିଳାମାନେ ସହ ଖେଳ କର । ମୁଁ ତୁମର ଅହଂକାରକୁ ଦମନ କରିବି । ଯିଏ ମଦ୍ୟପ, ଅସାବଧାନ, ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଏକା, କିମ୍ବା ଦୁର୍ବଳ ଅଟକିଥିବା ଜଣେକୁ ମାରେ, ସେ ଜଗତରେ ଗର୍ଭନାଶକାରୀ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ହୁଏ—ଏପରି ଅହଂକାରରେ ଅନ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତି ପରି ।” ଏପରି ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ କଥା ପରେ, ବାଲି ତାରା ଓ ଅନ୍ୟ ମହିଳାମାନେ ଠାରୁ ଦୂରେ ହେଇ, ରାଗ ମିଶିତ ହସରେ ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ମଦ୍ୟପ ନୁହେଁ । ଯଦି ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟ ନାହିଁ, ତେବେ ଏହି ମଦ୍ୟପତା ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରମାଣ ହେଉ । ଏହି ହିଁ ଏକ ବୀରର ପାନ ।” ଏହିପରି କହି ବାଲି ରାଗରେ, ତାଙ୍କ ପିତା ମହେନ୍ଦ୍ର ଦିଆ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳାକୁ ଧରି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ । ବାଲି, ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ପାହାଡ଼ ପରି ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ଶିଙ୍ଗକୁ ଧରି, ଅତିଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ଦୂରେ ଭାଲି ଗର୍ଜନ କଲେ । ବାଲି ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କୁ ଜୋରରେ ଭୁଇଁରେ ପକାଇ ଦେଲେ; ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ କାନରୁ ରକ୍ତ ଝରିଗଲା । ଦୁନ୍ଦୁଭି ଓ ବାଲି ଦୁଇଜଣ ରାଗରେ ଏକାଏକି ଦୁଃସାହସିକ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ । ବାଲି, ଯାହାର ପ୍ରତାପ ଇନ୍ଦ୍ର ସମ, ହାତ, ଘୁଣ୍ଡି, ପାଦ, ପଥର ଓ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ କଲେ । ଏଠାରେ ବାନର ଓ ଦାନବ ଏକାଏକି ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ; ଦୁନ୍ଦୁଭି ଦୁର୍ବଳ ହେଲେ, ବାଲି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ । ବାଲି ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କୁ ଉଠାଇ ଭୁଇଁରେ ପକାଇ ଦେଲେ; ଏହି ଦୁର୍ଜୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଚିତ୍ତ ହେଲେ । ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ଆଘାତରୁ ବହୁ ରକ୍ତ ଝରିଗଲା; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଧାରୀ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଭୁଇଁରେ ପଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ । ବାଲି ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ଜୀବନହୀନ ଦେହକୁ ଉଠାଇ, ଏକ ଯୋଜନା ଦୂରେ ଏକ ହାତରେ ଫିଙ୍ଗି ଦେଲେ । ଦୁନ୍ଦୁଭି ଦୂରେ ଫିଙ୍ଗି ଯାଉଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ମୁଁହରୁ ଝରିଥିବା ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ହାବା ଦ୍ୱାରା ମତଙ୍ଗ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ପାଖକୁ ପହଁଚିଲା । ଏହି ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ଦେଖି ମହା ତପସ୍ବୀ ମତଙ୍ଗ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦ୍ୱାରା ମୋ ଆଶ୍ରମ କାହିଁକି ରକ୍ତରେ ଦୂଷିତ ହେଲା? କିଏ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ମୂଢ଼?” ଏପରି କହି, ମହାର୍ଷି ଆଶ୍ରମରୁ ବାହାରି, ପାହାଡ଼ ପରି ଦୁନ୍ଦୁଭି ମୃତ ଦେହକୁ ଦେଖିଲେ । ତପୋବଳରେ ଜାଣିଲେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ବାନର ବାଲି କରିଛି । ତେଣୁ ତିନି ବାଲିଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଶାପ ଦେଲେ—“ଏଠାରେ ବାଲି ପ୍ରବେଶ କରିବା ନିଷିଦ୍ଧ; ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ହେବ । ଯିଏ ମୋ ଆଶ୍ରମକୁ ରକ୍ତରେ ଦୂଷିତ କରିଛି, ତାଙ୍କୁ ଏଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ଦଣ୍ଡ ହେବ । ଗଛ ଫିଙ୍ଗି ଆଶ୍ରମ ଭାଙ୍ଗି ଦେଲା, ଦାନବ ଦେହ ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ଏକ ଯୋଜନା ଆଶ୍ରମ ଅଞ୍ଚଳ ଭିତରେ ଯିଏ ପ୍ରବେଶ କରିବେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ମୃତ୍ୟୁ ହେବ । ବାଲିଙ୍କ ଉପଦେଷ୍ଟାମାନେ ଯଦି ଏଠାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେବେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ; ଏହି କଥା ଶୁଣି ଚାହିଁ ଚାହିଁ ଚାଲିଯିବେ । ରହିଗଲେ ମୁଁ ଶାପ ଦେବି । ଏହି ଆଶ୍ରମ ମୋ ପୁଅ ପରି ସୁରକ୍ଷିତ; ଗଛ-ଉତ୍ପାତ, ଫଳ-ମୂଳ ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଚାହିଁ ନୁହେଁ; ଆଜି ଶେଷ, କାଲି ଯଦି ବାଲି ଦେଖିବି, ବହୁ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାହାଡ଼ ହେଇ ରହିବ ।” ଋଷିଙ୍କ ଏହି ଶାପ ଶୁଣି, ବାନରମାନେ ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ । ବାଲି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମତଙ୍ଗ ଆଶ୍ରମର ବନବାସୀମାନେ କାହିଁକି ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଛ? ସବୁ ଠିକ୍ ଅଛି କି?” ବାନରମାନେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଓ ଶାପ ବାଲିଙ୍କୁ କହିଲେ । ବାଲି ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଋଷିଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ହାତ ଜୋଡ଼ି କ୍ଷମା ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ । ଋଷି ଉପେକ୍ଷା କରି ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ବାଲି ଶାପ ଭୟରେ ଅତିବିକଳ ହେଲେ । ଏହି ଭୟରୁ ବାଲି ଏହି ରିଶ୍ୟମୂକ ପାହାଡ଼କୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଚାହିଁ ନାହିଁ, ଦେଖିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଚାହିଁ ନାହିଁ । ଏହି ଅସମ୍ଭବତା ଜାଣି, ରାମ, ମୁଁ ମୋ ଉପଦେଷ୍ଟାମାନେ ସହ ଏହି ବନରେ ଭୟ ଛାଡ଼ି ଘୁଞ୍ଚିବି । ଏଠାରେ ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ଅସ୍ତି ଏକ ପାହାଡ଼ ପରି ଚମକୁଛି, ଏହି ବାଲିଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଚିହ୍ନ । ଏଠାରେ ସାତି ମହା ସାଳ ଗଛ ଅଛି; ବାଲି ଏକ ଗଛର ପତ୍ର ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଝାଡ଼ିପାରିବେ । ଏପରି ମୁଁ ତୁମେ ରାମଙ୍କୁ ବାଲିଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଛି; ତୁମେ କିପରି ବାଲିଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କରିପାରିବେ? ଏହା ଶୁଣି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ହସି, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବାଲିଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରିବ?