ପାହାଡ଼ର ରାଜା ହିମବତଙ୍କର ବୁଦ୍ଧିମାନ କଥା ଶୁଣି, ଦୁନ୍ଦୁଭି ନାମକ ଦାନବ ରୋଷରେ ଲାଲ୍ ଆଖି ନେଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଯଦି ତୁମେ ମୋ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଭୟରୁ ବଞ୍ଚି ଯାଉଛ, ତେବେ ମୋତେ କହ, କିଏ ମୋ ସହ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଇପାରିବ? ମୁଁ ଏକ ବିରୋଧୀକୁ ଖୋଜୁଛି।" ଏପରି ଅପରିଚିତ ଉପାଳମ୍ଭ ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଶାନ୍ତିପ୍ରିୟ ହିମବତ ଦାନବଙ୍କୁ କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, "ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର ବାଲି ନାମକ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବାନର ଅଛନ୍ତି, ସେ କିଷ୍କିନ୍ଧା ନାମକ ଅପୂର୍ବ ନଗରରେ ବସବାସ କରନ୍ତି। ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦକ୍ଷ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଓ ତୁମକୁ ଏକାକି ଯୁଦ୍ଧ ଦେଇପାରିବେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ନାମୁଚିଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ଯଦି ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ ଚାହୁଁଛ, ଏହି ବୀରଙ୍କ ପାଖକୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ, ସେ କେବେ ଅଜୟ ଓ ଶୌର୍ୟଶାଳୀ।" ହିମବତଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଦୁନ୍ଦୁଭି ରୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ତୁରନ୍ତ କିଷ୍କିନ୍ଧା ନଗରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେ ଏକ ବଡ଼ ମହିଷ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ—ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ, ଭୟଙ୍କର ଦେହ, ମଘ ମେଘ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିବା। ସେ କିଷ୍କିନ୍ଧା ଦ୍ୱାରରେ ପହଞ୍ଚି, ଭୟଭୀତ ଗର୍ଜନ କଲେ, ଯାହାର କମ୍ପନରେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିଉଠିଲା, ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧ ଢୋଳର ଧ୍ୱନି। ତାଙ୍କ ଶିଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱାରକୁ ଆଘାତ କରି, ଖୁର ଦ୍ୱାରା ଭୂମି ଉଖଣ୍ଡି, ସେ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ଗଛଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ—ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଶୁଣି, ବାଲି ନିଜ ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ବାହାରିଲେ, ଯେପରି ତାରାଗଣ ସହ ଚନ୍ଦ୍ରମା। ସେ, ବାନର ଓ ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନଙ୍କ ରାଜା, ଶାନ୍ତ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ କଥାରେ ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ଦୁନ୍ଦୁଭି, କାହିଁକି ତୁମେ ନଗର ଦ୍ୱାର ଅଟକାଇ ଏପରି ଗର୍ଜନ କରୁଛ? ମୁଁ ଜାଣିଛି ତୁମେ କିଏ—ଜୀବନକୁ ରକ୍ଷା କର, ଓ ବଳଶାଳୀ।" ବାଲିଙ୍କ ଏହି ବୁଦ୍ଧିମତୀ କଥା ଶୁଣି, ଦୁନ୍ଦୁଭି ରୋଷରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ବୀର, ଏପରି ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସାମ୍ନାରେ ତୁମେ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଆଜି ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧ ଦିଅ, ତେବେ ମୁଁ ତୁମର ଶକ୍ତି ଜାଣିପାରିବି। କିମ୍ବା, ମୁଁ ଏ ରାତିରେ ମୋ କ୍ରୋଧ ଦମନ କରିବି; ଉତ୍ସବ ଚାଲିଥାଉ, ବାନର, ଭୋଗାସ୍ୱାଦ କର। ଉପହାର ଦିଅ, ବନ୍ଧୁମାନେ ସହ ଖୁସି ହୁଅ, ଏହି କିଷ୍କିନ୍ଧାକୁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ଭଳି ରକ୍ଷା କର। ମହିଳାମାନେ ସହ ଖେଳ, କାରଣ ମୁଁ ତୁମର ଅଭିମାନ ଦମନ କରିବି।" "ଯେଉଁଠି ମଦୋନ୍ମତ, ଅସାବଧାନ, ଦୁଃଖିତ, ଏକା, କିମ୍ବା ଦୁର୍ବଳ ଲୋକକୁ ମାରାଯାଏ, ସେ ଲୋକ ସଂସାରରେ ଗର୍ଭଘାତୀ ଭାବରେ ପରିଚିତ, ଯେପରି ତୁମେ ଅଭିମାନରେ ଅନ୍ଧ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ବାଲି ହସି କିଞ୍ଚିତ୍ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ତାରା ଓ ଅନ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀମାନେକୁ ଛାଡ଼ି, ଦାନବପତିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋତେ ମଦୋନ୍ମତ ଭାବିବା ନାହିଁ—ଯଦି ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଭୟ, ଏହି ମଦ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରମାଣିତ ହେଉ, କାରଣ ଏହି ହେଉଛି ନାୟକଙ୍କ ପାନୀୟ।" ଏପରି କହି, ବାଲି ରେଜାଇ, ତାଙ୍କ ପିତା ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେ ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କୁ ପାହାଡ଼ ସମାନ ଦେହର ଶିଙ୍ଗ ଧରି, ବାନରମଧ୍ୟରେ ହାତୀ ବାଲି ଭୟଙ୍କର ରୋଷରେ ତାଙ୍କୁ ଚାଲିଦେଲେ। ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରି, ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରହାର କଲେ; ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ କାନରୁ ରକ୍ତ ଝରିବା ଲାଗିଲା। ଦୁହେଁ ମଧ୍ୟେ କ୍ରୋଧ ଓ ବିଜୟ ଇଚ୍ଛାରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ବାଲି, ଯେଉଁଠି ଶୌର୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ, ହାତ, ଘୁଣା, ପାଦ, ପାଥର, ଓ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ। ଯେତେବେଳେ ବାନର ଓ ଦାନବ ଏକାଠି ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ, ଦାନବ ଦୁର୍ବଳ ହେଉଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର ବାଲି ଆହୁରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉଥିଲେ। ବାଲି ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କୁ ଉଠାଇ ପୃଥିବୀରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ; ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲେ। ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଅଧିକ ରକ୍ତ ଝରି, ସେ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ଏବେ, ବାଲି ତାଙ୍କ ଶବକୁ ହାତରେ ଧରି, ଏକ ଯୋଜନା ଦୂରକୁ ଏକ ଛାଳରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ମୁଁହରୁ ଝରୁଥିବା ରକ୍ତ ବାୟୁରେ ଚାଲି ମତଙ୍ଗ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ସେଠାରେ ଏହି ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ଦେଖି, ମହାନ ମତଙ୍ଗ ଋଷି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ଏହି ଦୁଷ୍ଟ କିଏ? କିଏ ମୋ ଉପରେ ଏମିତି ରକ୍ତ ଛିଟିଛି? କିଏ ଏହି ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଓ ମୂର୍ଖ?" ଏପରି କହି, ମହାନ ଋଷି ବାହାରି ଦେଖିଲେ ଏକ ପାହାଡ଼ ସମ ଦେହର ମହିଷ ମୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ିଛି। ତାଙ୍କ ତପୋବଳରେ ଜାଣିଲେ ଏହା ଏକ ବାନର ଦ୍ୱାରା ଘଟିଛି। ସେ ଏହି ବାନର ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ଶାପ ଦେଲେ, "ଏଠାରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରବେଶ ନିଷିଦ୍ଧ; ଯଦି ସେ ଏଠାରେ ଆସିବେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବେ—ଯିଏ ମୋ ଆଶ୍ରମକୁ ରକ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଅପବିତ୍ର କରିଛି।" "ଗଛ ଫିଙ୍ଗି, ଏଠାର ଗଛ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଛି, ଏହି ଦାନବ ଦେହ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି; ଯଦି ଏଠାର ଏକ ଯୋଜନା ଚାରିପାଖରେ ମୋ ଆଶ୍ରମ ଅଞ୍ଚଳ ଭରିଦିଅନ୍ତି—" "ଯଦି ସେ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି ଏଠାରେ ଆସିବେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବେ; ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଯଦି ଏଠାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେବେ—" "ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ; ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ଚାହିଁଲେ ଚାଲିଯାଉ; ଯଦି ରହିବେ, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶାପ ଦେଇଦେବି।" "ଏହି ମୋ ଅରଣ୍ୟ, ସଦା ପୁତ୍ର ଭଳି ସୁରକ୍ଷିତ; ପତ୍ର, ମୁଞ୍ଜ, ଫଳ ଓ କନ୍ଦର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏହି ଶାପ ଦିଆଯାଇଛି।