ଏହି କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ଏକ ଅସୁର ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କୁ ନେଇ, ଯିଏ ତରଙ୍ଗିତ ରତ୍ନରେ ଭରିଥିବା ସାଗରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ବଡ଼ ସାଗରକୁ କହିଲେ, "ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧ ଦିଅ।" ତାପରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସାଗର ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କୁ ନିଜ କଥା କହିବାକୁ ଉତ୍ତୋଳିତ ହେଲେ—ଏହା ଭାଗ୍ୟର ପ୍ରେରଣାରେ ଘଟିଲା। ସାଗର କହିଲେ, "ବଡ଼ ଅରଣ୍ୟରେ ତପସ୍ଵୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରୟ ହେଉଥିବା ପର୍ବତରାଜ ହିମବତ୍ ଅଛି, ଯିଏ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଶ୍ବଶୁର ଭାବରେ ପରିଚିତ। ଏହି ପର୍ବତରେ ବଡ଼ ଝରଣା, ଅନେକ ଗୁହା ଓ ଜଳପ୍ରପାତ ଅଛି; ଏହା ତୁମକୁ ଅପୂର୍ବ ସନ୍ତୋଷ ଦେଇପାରିବ।" ଦୁନ୍ଦୁଭି ଏହି କଥାରୁ ହିମବତ୍ ଭୟଭୀତ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣି, ଧନୁରୁ ନିକ୍ଷିପ୍ତ ତୀର ପରି ହିମବତ୍ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ଦୁନ୍ଦୁଭି ପର୍ବତରୁ ସାଧାରଣ ହାତୀ ପରି ଧଳା ପଥର ଦିଗଦିଗନ୍ତରେ ଭୁଲି ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ ଓ ଭୟଙ୍କର ରବ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମୃଦୁ ଓ ମନୋହର ହିମବତ୍, ଧଳା ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ନିଜ ଶିଖରରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ଦୁନ୍ଦୁଭି, ତୁମେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଅଛ; ମୋତେ ବିପଦ ଦିଅନାହିଁ। ମୁଁ ତପସ୍ଵୀମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦକ୍ଷ, ଯୁଦ୍ଧରେ ନୁହେଁ।" ହିମବତ୍ଙ୍କ ଏହି ଶାନ୍ତ ଓ ଜ୍ଞାନୀ କଥା ଶୁଣି, ଦୁନ୍ଦୁଭି ରାଗରେ ଲାଲ ଆଖି ନିଆଁ ଭାବେ କହିଲେ, "ଯଦି ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ କିମ୍ବା ଭୟରେ ବିରତ ହେଉଛ, ତେବେ କିଏ ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଇପାରିବ—ମୁଁ ବିରୋଧୀ ଖୋଜୁଛି।" ତପସ୍ଵୀ ଶିଳ୍ପରେ ଦକ୍ଷ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ହିମବତ୍, ଏପରି ଅପ୍ରଥମେ କଥା ଶୁଣି, ରାଗରେ ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭାଲି ନାମକ ଏକ ବିରାଟ ବନରା ଅଛି, ଯିଏ ଅଦ୍ୱିତୀୟ କିଶ୍କିନ୍ଧା ନଗରରେ ବସିଛି। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦକ୍ଷ; ସେ ତୁମକୁ ଏକାଏକା ଯୁଦ୍ଧ ଦେଇପାରିବ, ଇନ୍ଦ୍ର ନାମୁଚିକୁ ଯେପରି।" "ଯଦି ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ତୁରନ୍ତ ସେଠାକୁ ଯାଅ, ସେ ସଦା ଅଜୟ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବଳ।" ହିମବତ୍ଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦୁନ୍ଦୁଭି ରାଗରେ ଭରି, ତୁରନ୍ତ କିଶ୍କିନ୍ଧା ନଗରକୁ ଗଲେ। ସେ ଏକ ବଫାଲୋ ପରି ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶଙ୍ଗ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦେଖା, ଆକାଶରେ ଜଳଭରା ବଡ଼ ବର୍ଷାମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। କିଶ୍କିନ୍ଧା ଦ୍ୱାରରେ ପହଞ୍ଚି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଭୂମିକୁ ବିକ୍ରମରେ କମ୍ପିତ କରି, ଯୁଦ୍ଧ ଢ଼ୋଳ ପରି ରବ କରିଲେ। ନିକଟସ୍ଥ ବୃକ୍ଷ ଭଙ୍ଗ କରି, ଖୁରରେ ଭୂମି ଉଖଣି, ଦ୍ୱାରକୁ ଶଙ୍ଗରେ ଭୋକି, ଅହଙ୍କାରରେ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଏକ ମଦାନ୍ନ ହାତୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ରବ ଶୁଣି, ଭାଲି ନିଜ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଥିଲେ; ଅସହ୍ୟ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଜନାନୀମାନେ ସହିତ ବାହାରକୁ ଆସିଲେ—ଏକ ଚନ୍ଦ୍ର ତାରାମାନେ ସହିତ ଆସିଥିବା ପରି। ବନରାଜ ଭାଲି, ସମସ୍ତ ବନବାସୀଙ୍କ ନାୟକ, ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଶବ୍ଦରେ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଅର୍ଥରେ କହିଲେ, "ଦୁନ୍ଦୁଭି, କିଏ ତୁମେ ଏହି ଦ୍ୱାର ଅଟକାଇ ଏପରି ରବ କରୁଛ? ମୁଁ ତୁମେ କିଏ ଜାଣିଛି—ଜୀବନକୁ ରକ୍ଷା କର, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।" ଭାଲିଙ୍କ ଏହି ଜ୍ଞାନୀ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦୁନ୍ଦୁଭି ରାଗରେ ଲାଲ ଆଖି ନିଆଁ ଭାବେ କହିଲେ, "ହେ ବୀର, ନାରୀମାନେ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଏପରି କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଆଜି ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧ ଦିଅ, ତାପରେ ତୁମର ଶକ୍ତି ଜାଣିବି।" "କିମ୍ବା, ମୁଁ ଏ ରାତିରେ ମୋ ରାଗକୁ ଅଟକାଇ ରଖିବି; ଉତ୍ସବ ନିର୍ବିଘ୍ନ ଭାବେ ଚାଲିଯାଉ—ହେ ବନରା, ଆପଣ ଇଚ୍ଛାମତେ ରସ ଉପଭୋଗ କର।" "ଉପହାର ଦିଅ ଓ ବଣ୍ଟନ କର, ମକିମାନେ ସହିତ ଆଲିଙ୍ଗନ କର; ବନବାସୀମାନଙ୍କ ନାୟକ ଭାବରେ ତୁମ ମିତ୍ରମାନେ ଖୁସି କର।" "କିଶ୍କିନ୍ଧାକୁ ଭଲ ଭାବରେ ସୁରକ୍ଷିତ କର, ନଗରକୁ ନିଜ ପ୍ରାଣପରି ଆଦୂର କର; ନାରୀମାନେ ସହିତ ଖେଳ କର, କାରଣ ମୁଁ ତୁମର ଅହଙ୍କାରକୁ ଅଟକାଇବି।" "ଯିଏ ମଦାନ୍ନ, ଅସାବଧାନ, ଭାଙ୍ଗି ଗଲା, ଏକା, କିମ୍ବା ଦୁର୍ବଳ କୁ ମାରିଥାଏ, ସେ ଜଗତରେ ଗର୍ଭଘାତକ ଭାବରେ ପରିଚିତ—ଏପରି ତୁମେ ଅହଙ୍କାରରେ ଭ୍ରମିତ।" ଏହାପରେ, ଭାଲି ମୃଦୁ ହସି, ରାଗରେ ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କୁ କହିଲେ, ତାରା ଓ ଅନ୍ୟ ନାରୀମାନେକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇ, "ମୁଁ ମଦାନ୍ନ ନୁହେଁ—ଯଦି ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଭୀତ ନୁହେଁ; ଏହି ମଦ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରମାଣିତ ହେଉ, କାରଣ ଏହା ବୀରଙ୍କ ପାନ।" ଏଭଳି କହି, ରାଗରେ, ଭାଲି ନିଜ ପିତା ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦିଆ ଶୁଣା ମାଳା ଧରି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତୟାରି ହେଲେ। ଏଉଁ, ଭାଲି ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କୁ, ଏକ ପର୍ବତ ପରି ବଡ଼, ଶଙ୍ଗ ଧରି, ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଅନ୍ତରେ, ଭାଲି ହାତୀ ପରି ଚିତ୍କାର କରି, ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା—ଦୁନ୍ଦୁଭି ଓ ଭାଲି ଦୁହେଁ ରାଗ ଓ ବିଜୟ ଆଶାରେ ଲଢ଼ିଲେ। ଭାଲି, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ପ୍ରତାପୀ, ମୁଠି, ଘୁଣ୍ଡି, ପା, ପଥର ଓ ବୃକ୍ଷରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ବନରା ଓ ଅସୁର ଏଉଁ ମାନେ ଏକାଏକା ଆଘାତ କରି, ଦୁନ୍ଦୁଭି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁର୍ବଳ ହେଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର ଭାଲି ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ। ତାପରେ, ଭାଲି ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କୁ ଉଠାଇ ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ; ଏହି ମାରଣାନ୍ତକ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଚିତ୍ତି ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଆଘାତରୁ ଅଧିକ ରକ୍ତ ଝରିଲା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଲି ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ, ଦୁନ୍ଦୁଭି ନିଜ ଶେଷ ଦେଖିଲେ। ଏହି ମୃତ ଅଚେତନ ଦେହକୁ ଭାଲି ନିଜ ହାତରେ ଉଠାଇ, ଏକ ଯୋଜନା ଦୂରକୁ ଏକ ଚଳନରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏହି ଫିଙ୍ଗିବା ସମୟରେ, ଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ମୁଁଠୁ ଝରୁଥିବା ରକ୍ତ ଫୁଟି, ପବନରେ ଚାଲି, ମତଙ୍ଗ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦିଗରେ ପଡ଼ିଲା। ଏହି ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ଦେଖି, ମହା ଋଷି ମତଙ୍ଗ ରାଗରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ, "ଏହି କିଏ?"—ଏପରି ଚିନ୍ତା କରିଲେ।