ଏହି କାହାଣୀର ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ରାମଙ୍କ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କର ସାଥୀତ୍ୱ ଓ ତାଙ୍କର ଦୃଢ ନିଷ୍ଠାର ଦୃଶ୍ୟରେ। ଏକ ସମୟରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଋଷି ଏକ ବୃହତ୍ ପୂଜା କରିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, ଯାହାକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ପାଇଁ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ନିୟୋଗ କରାଯାଇଥିଲା। ଋଷିଙ୍କର ବ୍ରତ ଓ ମୌନ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ତାଙ୍କୁ ଏହି ରାତ୍ରି ଓ ଦିନଗୁଡିକୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଇଥିଲା। ଏହି ଦୁଇ ରାଘବ ଏକ ସପ୍ତାହ ଧରି ସାତ ରାତି ଓ ଦିନ ନିଦ୍ରାହୀନ ହୋଇ ତାଙ୍କର ହରିତାଜ ହେବାକୁ ଅନୁଗତ ହେଲେ। ଦିନ ଗୁଡିକରେ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ପାଇଁ ଏକାଗ୍ରତାର ସହିତ ଦୂରଦର୍ଶୀ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଷଷ୍ଠ ଦିନ ଆସିଲା, ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ସଚେତନ ଓ ସତର୍କ ରହିବାକୁ କହିଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ପୂଜା ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବା ପାଇଁ ଅଳ୍ତାର ଜଳିଉଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଗୁରୁ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏହି ପୂଜାରେ ଅଳ୍ତାରଟି ଦର୍ଭ ଘାସ, ଲାଡଲ୍ସ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପୂଜା ସାମଗ୍ରୀ ସହିତ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ପୂଜା ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଆକାଶରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଗଲା। ବର୍ଷା ସମୟରେ ଯେପରିକି ଆକାଶ ମଘୁରି ଯାଏ, ତେଣୁ ଦୁଇ ରାକ୍ଷସ, ମାରୀଚ ଓ ସୁବାହୁ, ତାଙ୍କର ମାୟା ଦ୍ୱାରା ବଡ ତ୍ରାସ ତିଆରି କରି ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ। ମାରୀଚ ଓ ସୁବାହୁ ତାଙ୍କର ଅନୁଗାମୀମାନେ ସହିତ ଆସି, ରକ୍ତର ଝରଣା ଗର୍ଜନ କରି ତଳକୁ ପଡ଼ିଲେ। ରାମ ସେହି ରକ୍ତର ଝରଣା ଦେଖି, ତୁରନ୍ତ ଆଗକୁ ଯାଇ ଦେଖିଲେ ଯେ ସେମାନେ ଆକାଶରେ ଅଛନ୍ତି। ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଦେଖ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ମାନବ ବାଣର କ୍ଷେତ୍ରରେ ମାନବ ମାନବଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଉଦ୍ୟମ କରୁଛନ୍ତି।" ରାମ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟ ତିଆରି କରି, ମାରୀଚଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଗକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କର ଦେହରେ ମାନବ ବାଣ ନିକାସ କରିଲେ। ମାରୀଚ ସେହି ବାଣର ଆକ୍ରମଣରେ ଦୂରରେ ଧକ୍କା ଦେଇ ହାରାଇଗଲେ। ରାମ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଦେଖ, ଏହି ବାଣ ମାରୀଚଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଛି, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ମରାଇ ନାହିଁ।" ତାଙ୍କ ପରେ, ରାମ ସୁବାହୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଦେହରେ ଅଗ୍ନି ବାଣ ପ୍ରଯୋଗ କରିଲେ। ସୁବାହୁ ମାରିଗଲେ, ତାପରେ ରାମ ଅନ୍ୟ ରାକ୍ଷସମାନେ ମାରିଦେଇ ଋଷିଙ୍କର ପୂଜାକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିଲେ। ସେହିପରି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଋଷି ରାମଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, କହିଲେ, "ତୁମେ ମୋର ଆଜ୍ଞା କୁରେ, ମୋର ଉଦେଶ୍ୟ ସାଧିତ ହେଲା।" ଏହି ଘଟଣା ପରେ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତାଙ୍କର ଦୃଢ ନିଷ୍ଠାର ସହିତ ରାତି ଗୁଡିକୁ ସେହିଠାରେ ବିତାଇଲେ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନ, ସକାଳର ନିୟମ କରି, ସେମାନେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଆନ୍ତି। ସେମାନେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେଥିରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ପୂଜା କରାଯିବାକୁ ଯାଆନ୍ତି। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କହିଲେ, "ଜନକ, ମିଥିଳାର ରାଜା, ଏକ ବିଶେଷ ପୂଜା କରିବେ। ତୁମେ ଓ ଆମେ ସେଠାକୁ ଯିବାକୁ ଯାହା ଯୋଗ୍ୟ।" ଏହିପରି, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତାଙ୍କର ଥାଉ ଛାଡ଼ି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଯାତ୍ରା କରିବାକୁ ସମ୍ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସେମାନେ ମିଥିଳାର ରାଜାଙ୍କର ବାଣ ଦେଖିବେ। ଏହା ଏକ ବିଶେଷ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣ ଥିଲା, ଯାହାକୁ କେହି ମାନବ, ଦେବତା କିମ୍ବା ରାକ୍ଷସ ଦେଖିବାରେ ସମର୍ଥ ନଥିଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମରୁ ଚାଲିଗଲେ। "ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ମୁଁ ଯାଉଛି," ବୋଲି ଏହି ଋଷି ଉତ୍ସାହର ସହିତ କହିଲେ। ଏହି ଭାବରେ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କର କାହାଣୀ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାକୁ ଲାଗିଥିଲା, ଯାହା ସେମାନେ ଆଗାମୀ ଦିନରେ ନୂତନ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ଓ ଜୀବନର ଅନ୍ୟ ଅନୁଭବଗୁଡିକୁ ମୁହାଁ ଦେବାକୁ ଯାଉଥିଲେ।