ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେତେବେଳେ କକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କର ଦୁଇ ପୁଅ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ବିରତ୍ତାରେ ତାଲିକା ଦେଖିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ, ଓ ତାଙ୍କର ଉତ୍ସାହ ଦେଖି କେତେକ ଋଷିମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଋଷି ଏକ ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ଯାହା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଛଅ ରାତି ଓ ଦିନ ମୁକ୍ତ ରହିବାକୁ ହେବ। ଏହି ଶୁଣି, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏହି ଛଅ ଦିନ ଓ ରାତି ସାଧନା କରି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କର ହେରମିଟେ ସୁରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଏକ ଦୃଢ଼ ଯୋଦ୍ଧା ଭାବେ, ରାତି ଦିନ ଜାଗରୁ ଥିଲେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଖୁଥିଲେ। ଛଅମାସ ମାଧ୍ୟରେ, ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଚେତାବନୀ ଦେଲେ, "ସାବଧାନ ଓ ଗମ୍ଭୀର ହୁଅ।" ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ଅଳ୍ତାର ଜଳନ୍ତୁ ହେବା ଆରମ୍ଭ କରିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଶିକ୍ଷକ ଓ ପୂଜାକର୍ତ୍ତାମାନେ ମିଶିଥିଲେ। ଅଳ୍ତାର ଦର୍ଭ ଘାସ, ଲାଡଲ ଓ ପାତ୍ରରେ ଶୋଭା ଦେଖାଯାଇଥିଲା, ଓ ବଳିଦାନ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଆକାଶରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଉଦ୍ବାସିତ ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ମାରୀଚ ଓ ସୁବାହୁ ନାମକ ଦୁଇ ରାକ୍ଷସ ତାଙ୍କର ସାଥୀମାନେ ସହିତ ଆସି ସବୁ ଜାଗାକୁ ରକ୍ତ ବର୍ଷା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ରାମ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ତୁରନ୍ତ ଆଗେ ବଢିଲେ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଦେଖ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ମାନବ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ବିକଳଙ୍ଗ ହେଉଛନ୍ତି।" ରାମ ଏହାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କୁ ମାରିବାର ଇଚ୍ଛା ନଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କର ବାଣ ନିଆରିଲେ, ଓ ମାରୀଚଙ୍କର ଛୋଟ ଦେହକୁ ଲକ୍ଷ କରି ମାନବ ବାଣ ମାରିଲେ। ମାରୀଚ ତାଙ୍କର ଦେହରେ ଆର୍ରୋ ଲାଗି, ସେ ସମୁଦ୍ରରେ ହଜାର ଯୋଜନା ଦୂର ଯାଇ ଯାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଦେଖ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏହି ବାଣ ତାଙ୍କୁ ମାରିନଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ସେ ଏହାର ଶକ୍ତିରେ ବିହ୍ବଳ ହେଉଛନ୍ତି।" ସେ ଅନ୍ୟ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି କରି, ରାମ ଗର୍ଜନ କରି ଅଗ୍ନେୟ ବାଣ ନେଇ ସୁବାହୁଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ କରିଲେ। ସେ ମାରିଲେ, ଓ ଅନ୍ୟ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ବିସ୍ତାର କରି, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମାରି ଦେଲେ। ଏହା ପରେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଋଷି ଦେଖିଲେ ଯେ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ବିନାଶ ହୋଇଛି, ସେ କକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, "ତୁମେ ମୋର ଶିକ୍ଷକଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିଛ, ଏହାର ଲାଗି ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ।" ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେବାର ପରେ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସେହି ରାତି ସେଠାରେ ରହିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଥିଲା। ସକାଳ ହେବା ପରେ, ସେମାନେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ମିଶି ବନ୍ଦନା କରିଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମିଥିଲାର ରାଜା ଜନକ ଏକ ଦାକ୍ଷିଣା ବଳିଦାନ କରିବେ, ତାହାରେ ତୁମେ ଅବଶ୍ୟ ଯିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।" ସେହି ବଳିଦାନରେ ଏକ ବିଶେଷ ବାଣ ଥିଲା, ଯାହା କେବଳ ଦେବତାମାନେ ଓ ବଳଶାଳୀ ବୀରମାନେ ମାନେ ଏହାକୁ ତିନି ପାରିବେ। ଏହି ଦୃଷ୍ଟି ରାମଙ୍କୁ ଆକର୍ଷଣ କରିଥିଲା, ଓ ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଏଭଳି, ମିଥିଲାର ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରାରମ୍ଭକୁ ସେମାନେ ଯାଇଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ବଳିଦାନ ଓ ଏହି ଭୟଙ୍କର ବାଣ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥିଲା। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମରୁ ଯାହାରେ ସେ ଚାଲିଗଲେ। "ମୋର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେବା ପରେ, ମୁଁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଉଛି," ବୋଲି କହି, ସେ ହିମାଲୟର ଉଚ୍ଚତାକୁ ଯିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ।