ଏକ ସମୟର କଥା, ମାରୀଚ କଶ୍ୟପ ଓ ଅଦିତିଙ୍କର ଅନୁରୋଧରେ, ମହାଦେବ ଏକ ଅନୁଗ୍ରହ ଦେବାକୁ ସମ୍ମତ ହେଲେ। ସେ କହିଥିଲେ, "ଏହି ଧର୍ମପତ୍ନୀ ଓ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଏହା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରିଛନ୍ତି।" ତେଣୁ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, "ମୋ ଶିଶୁ ହେବାକୁ ତୁମେ ଅନୁଗ୍ରହ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଏବଂ ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର କନ୍ୟା ହେବା ଉଚିତ।" ଏହିପରି ମହାଦେବଙ୍କର ଅନୁଗ୍ରହରେ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ସେନାମାନେ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗ ଦେବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ, ସେମାନେ କୌଶିକଙ୍କୁ କହିଲେ, "ପୁଣି ଆମେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହାଁୁଛୁ, ଯେତେବେଳେ ରାତିର ଦେମନମାନେ ଆସିବେ, ତେଣୁ ଆମେ ସେମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କରିପାରିବା।" ସେ କହିଥିଲେ, "ଆଜିରୁ ଛଅ ରାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତୁମେ ରାଘବ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏହି ଋଷିଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କରିବା।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଛଅ ଦିନ ଓ ରାତି ନିଦ୍ରାହୀନ ହୋଇ, ବଡ଼ ଋଷି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କଲେ। ଯେତେବେଳେ ଛଅ ଦିନ ହେଲା, ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ସତର୍କ ଓ ଧ୍ୟାନ ରଖ, ଏହି ସମୟରେ ଆମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।" ତାଙ୍କର କଥା ସହିତ, ଅଳ୍ଟାର ଜଳିଉଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ବୈଦିକ ମନ୍ତ୍ର ଓ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ବଳି ଦିଆଯାଉଥିଲା। ତେବେ, ଆକାଶରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ଦୁଇ ଦେମନ, ମାରୀଚ ଓ ସୁବାହୁ, ତାଙ୍କର ଅନୁସାରୀମାନେ ସହିତ ଆସି, ରକ୍ତର ଝରଣା ପାଇଁ ଆଗ୍ରସର ହେଲେ। ରାମ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଦେଖ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏହି ଦେମନମାନେ ଯେପରିକରେ ମାନବ ଶସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ଚାଲିଛନ୍ତି।" ତେବେ, ରାମ ତାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚୟ କରିଥିଲେ, "ମୁଁ ଏହା କରିବି, କିନ୍ତୁ ମୋତେ ଏହି ଦେମନମାନେ ମାରିବାରେ ଅସୁବିଧା ହେଉଛି।" ତେଣୁ, ତାଙ୍କର କ୍ଷୁଦ୍ର ତାକ୍ଷଣିକତାକୁ ଦେଖି, ରାମ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାନବ ଶସ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରି, ମାରୀଚଙ୍କର ଛାତିକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଗୋଲା ଛୁଡ଼ିଦେଲେ। ଏହି ଶସ୍ତ୍ରରେ ମାରୀଚ ହାରା ହୋଇ, ସେ ସମୁଦ୍ରରେ ଗୋଟିଏ ଶତ ଯୋଜନା ଦୂର ଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ରାମ କହିଲେ, "ଦେଖ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏହି ମାନବ ତୀର ତାଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିଛି, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଜୀବନ କ୍ଷୟ କରିନାହିଁ।" ସେ କହିଥିଲେ, "ଏହି ଅନ୍ୟ ଦେମନମାନେ ମୁଁ ମାରିବି, ଯେଉଁମାନେ ବଳିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରନ୍ତି।" ଏହି କଥା କହି, ରାମ ଏକ ଅଗ୍ନିୟ ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ, ସୁବାହୁଙ୍କ ବାହୁରେ ଗୋଲା ଛୁଡ଼ିଦେଲେ। ସେ ମାରିଗଲେ, ଏବଂ ରାଗବ ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେମନମାନେ ମାରି, ଋଷିମାନେ ଖୁସି ହେଲେ। ପରେ, ବଳିକାର ସମାପ୍ତି ପରେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଯେତେବେଳେ ଦୁଷ୍ଟ ଦେମନମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ସେ କହିଲେ, "ମୋର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧିତ ହୋଇଛି, ତୁମେ ମୋର ଶିକ୍ଷକଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିଛ।" ଏହି କଥା କହି, ସେ ଦୁଇ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ସହିତ ସନ୍ଧ୍ୟାର ପୂଜା କରିବାକୁ ଚଲିଗଲେ। ତେଣୁ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏହି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଖୁସି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ରାତି କାଟିଲେ। ତାଙ୍କର ମାରାଥିବା ପରେ, ସେମାନେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ସେମାନେ କହିଲେ, "ଓ ଋଷି, ଆମେ ତୁମର ସେବକ। କୌଣସି ଆଜ୍ଞା ଦିଅ, ଆମେ କିପରି ସାହାଯ୍ୟ କରିବା?" ତେବେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କହିଲେ, "ଜନକ, ମିଥିଳାର ରାଜା, ଏକ ଧର୍ମିକ ବଳି କରିବେ। ସେଠାକୁ ଆମେ ଯିବା।" ଏହି କଥା କହି, ସେମାନେ ଏହି ବିଶେଷ ବାଣ୍ଟିକୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବେ, ଯେଉଁଥିରେ ଦେବତାମାନେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣ୍ଟି ଦେଇଥିଲେ, ଯାହା ଧର୍ମର ଆଧାରରେ ଦେଖାଯାଉଛି। ଏହି ଭାବେ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କର କଥା ସମାପ୍ତ ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସେମାନେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ସହ ଏକ ନୂତନ ଯାତ୍ରାରେ ଯାଇଥିଲେ।