ରାମ ଚିର ଦୁଃଖରେ ଡୁବି ଯାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଚକୁରୁ ଅବିରତ ଅଶ୍ରୁ ଝରିବା ଦେଖି, ସାମ୍ନାରେ ଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି ଦୁଃଖରେ କ୍ଷୁଭିତ ହେଇ କହିଲେ, "ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଦେଖ, ଏହି ଉପର ଶୂନ୍ୟ ଓ ଅଳଙ୍କାରଗୁଡ଼ିକୁ, ଯାହା ବୈଦେହୀ ଭୂମିରେ ପକେଇ ଦେଇଛି, ଯେତେବେଳେ ସେ ଚେପି ନିଯାଇଥିଲା। ନିଶ୍ଚୟ, ଏହି ଅଳଙ୍କାର ମୃଦୁ ଘାସର ଉପରେ ପକାଯାଇଛି, ଏହାର ଆକୃତି ଏହିପରି ଦେଖାଯାଉଛି।" ରାମଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଲକ୍ଷ୍ମଣ କହିଲେ, "ମୁଁ କନ୍ଠା ଓ କଣ ଅଳଙ୍କାର ଚିହ୍ନିପାରି ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଚିହ୍ନିପାରିଛି ଚୂଡ଼ା, କାରଣ ମୁଁ ସଦା ତାଙ୍କ ପାଦରେ ନମସ୍କାର କରିଥିଲି।