ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରି ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ମଣ କହିଲେ, “ଯଦି ଏକ ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ ଏପରି ଗୁଣବତୀ ଦୂତ ନଥାଏ, ତେବେ ତାଙ୍କର କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କେମିତି ହେବ? ଯିଏ ଏପରି ଦୂତ ରଖେ, ସେଠି ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଦୂତଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ସଫଳ ହୁଏ।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସାଉମିତ୍ରି ଅର୍ଥାତ୍ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ବାନରମହାମନ୍ତ୍ରୀ ବାୟୁନନ୍ଦନ ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠବିଦ୍ୱାନ, ଆମେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କର ମହାତ୍ମା ଓ ଗୁଣକୁ ଜାଣିଛୁ; ଆମେ କେବଳ ବାନରରାଜା ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛୁଛୁ। ତୁମେ ଯେପରି ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କର କଥା କହିଲ, ହେ ହନୁମାନ, ଆମେ ତେଣୁଁଠି ପ୍ରକାରେ ତାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।” ତାଙ୍କର ଏହି ଚତୁର କଥା ଶୁଣି ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ମନରେ ଜୟ ଲାଭ କରିବାକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଏହିଠାରେ ରାମାୟଣର କିଷ୍କିନ୍ଧା କାଣ୍ଡର ଚତୁର୍ଥ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ହନୁମାନ, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟର ମୂଲ୍ୟ ବୁଝି, ଏହି ମଧୁର କଥା ଶୁଣି, ମନେ-ମନେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ସମ୍ପ୍ରେଷଣ କଲେ। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ଆସିବା ନିଶ୍ଚିତ, କାରଣ ସେ ଏବେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମିତ୍ର ଲାଭ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଛି। ତାପରେ ବନରମହାବୀର ହନୁମାନ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ମହାପୁରୁଷ ଦଶରଥନନ୍ଦନ ରାମଙ୍କ ବିଷୟରେ ଆମେ ଜାଣିଛୁ; ଆମେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସହ ସମ୍ପର୍କ ଚାହୁଁଛୁ।” ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ରାମଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ଦଶରଥନନ୍ଦନ ମହାତ୍ମା ରାମଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏହିପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ: “ଦଶରଥ ନାମକ ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଥିଲେ, ଯିଏ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ନିଜ ଧର୍ମରେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ସେ କେହି ସହିତ ଦ୍ୱେଷ କରୁନଥିଲେ, କେହି ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କରୁନଥିଲା; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ପିତାମହ ସମାନ ମନେ କରୁଥିଲେ। ସେ ଅନେକ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ, ଅନେକ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ; ତାଙ୍କର ବଡ଼ ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଲୋକମାନେ ରାମ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି। ସେ ରାମ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ପିତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଅଟୁଟ, ଦଶରଥଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ରାଜ୍ୟ ହରାଇ, ମୋ ସହ ଏଠି ଅରଣ୍ୟରେ ବାସ କରିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ଧର୍ମପତ୍ନୀ ସୀତା ଅଛନ୍ତି, ସ୍ୱୟଂ-ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଏବଂ ଦିନ ଶେଷରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଶ୍ମି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ମୁଁ ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ତାଙ୍କର ଗୁଣ ଓ କୃତଜ୍ଞତା ଜାଣି, ସେବା ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି। ଏମିତି ହୋଇ, ଯିଏ ଶୁଭ ଓ ସମ୍ମାନ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ମନ ଲଗାଇଥାଏ, ସେ ଏବେ ରାଜ୍ୟ ବିହୀନ ହୋଇ ଅରଣ୍ୟବାସରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀକୁ ଏକ ରାକ୍ଷସ, ଯିଏ ଯେକୌଣସି ରୂପ ନେଇପାରେ, ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନରୁ ଅପହରଣ କରିନେଇଛି; ଏହି ରାକ୍ଷସ କିଏ, କିମ୍ବା ସୀତାଙ୍କ ଅବସ୍ଥା କ’ଣ, ଆମେ ଜାଣିନାହୁଁ। ଦିତିପୁତ୍ର ଦାନୁ, ଶାପବଶତଃ ରାକ୍ଷସ ହୋଇଥିଲେ, ସେ ଏହି କଥା ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ କହିଥିଲେ, ‘ତୁମେ ତୁମ ପତ୍ନୀ ଅପହରଣକାରୀକୁ ଖୋଜିପାରିବା।’ ଏହିପରି କଥା କହି, ଦାନୁ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ତୁମେ ପଚାରିଥିବା ଅନୁଯାୟୀ ଆମେ ତୁମକୁ କହିଲୁ; ରାମ ଓ ମୁଁ, ଦୁଇଜଣ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ। ଯିଏ ଏକଦା ଅନେକ ଧନ ଦାନ କରିଥିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରିଥିଲେ, ସେ ଏବେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ଯିଏଙ୍କର ବହୁ ଜନଙ୍କର ଜଣେ ବଧୁ ସୀତା, ଯିଏ ଧର୍ମର ଆଶ୍ରୟ ଓ ପ୍ରେମୀ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ ଚାହିଁ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଯିଏ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ଆଶ୍ରୟ ଓ ରକ୍ଷକ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଶରଣ୍ୟ, ସେ ରାଘବ ଏବେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି। ଯାହାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଏହି ଲୋକମାନେ ସବୁବେଳେ ଉନ୍ନତି ପାଇଥିଲେ, ସେ ରାମ ଏବେ ବାନର ରାଜାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ଯିଏ ସମସ୍ତ ମହାରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ, ସେ ଦଶରଥର ବଡ଼ ପୁଅ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାମ, ସେ ଏବେ ବାନରରାଜା ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଦୁଃଖରେ ଭାସୁଥିବା ଏହି ରାମ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସୁଗ୍ରୀବ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରମୁଖ ବନ୍ଧୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦୟା ଦେଖାଇବା ଉଚିତ। ଏପରି କଥା କହି, କ୍ଷୀଣ ଶବ୍ଦରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଆଖିରୁ ଅଶ୍ରୁ ଝରିଲା। ତାପରେ ବାକ୍ୟକୁଶଳ ହନୁମାନ କହିଲେ, “ଏପରି ଜ୍ଞାନୀ, କ୍ରୋଧ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଥିବା ପୁରୁଷମାନେ ବାନରରାଜାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଧନ୍ୟ। ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ହରାଇଛନ୍ତି, ବାଳୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁ ହୋଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ହରାଇଛନ୍ତି, ଅରଣ୍ୟରେ ଭୟଭୀତ ଓ ଭାଇଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟାଚାରିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର ସୁଗ୍ରୀବ ଆମ ସହିତ ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବେ।” ଏହିପରି ମୃଦୁ ଓ ମଧୁର କଥା କହି, ହନୁମାନ ରାଘବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆସ, ଆମେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଚଳିଯିବା।” ଲକ୍ଷ୍ମଣ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ ଓ ରାଘବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ବାୟୁପୁତ୍ର ମନ୍ତ୍ରୀ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ଆନନ୍ଦରେ କଥା କହୁଛନ୍ତି; ସେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରି ଆସିଛନ୍ତି, ଏବଂ ତୁମର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।” ଖୁସି ମୁଖ ଓ ପ୍ରସନ୍ନତା ସହିତ ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ କହିଲେ, “ଏହି ବୀର କେବେ ମିଥ୍ୟା କହିବେ ନାହିଁ।” ତାପରେ, ସର୍ବଜ୍ଞ ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ, ଏହି ଦୁଇ ରାଘବଙ୍କୁ ବାନରରାଜା ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଗଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଭିକ୍ଷୁକ ରୂପକୁ ଛାଡ଼ି, ନିଜ ବାନର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଏହି ଦୁଇ ବୀରଙ୍କୁ ପିଠିରେ ବସାଇ, ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଚାଲିଗଲେ।