ତାପରେ, ବାଣୀରେ ପାରଙ୍ଗତ ହନୁମାନ୍ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ, ଯିଏ ବାଳୀଙ୍କ କୁକର୍ମର ଭୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୀତ ଓ ସନ୍ଦେହପରା ହୋଇଥିଲେ। ହନୁମାନ୍ କହିଲେ, “ବାଳୀ ନେଇ ଏଇ ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତାକୁ ତ୍ୟାଗ କର; ଏହି ମଲୟ ପର୍ବତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ତମ, ଏଠାରେ ବାଳୀଙ୍କ ତରଫରୁ କୌଣସି ଆପଦ ନାହିଁ। ମୁଁ ଦେଖୁଛି, ହେ ପ୍ରମୁଖ ବାନର, ତୁମେ ଭୟରେ ପଳାଇ ଆସିଛ; ଏଠାରେ ସେଇ କ୍ରୁର ଦୃଷ୍ଟି ଓ କ୍ରୁର ହୃଦୟ ବାଳୀ ନାହାନ୍ତି। ତୁମର ଏହି ଭୟ ତୁମ ଭାଇଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ; କିନ୍ତୁ ସେ ଦୁଷ୍ଟଚରିତ୍ର ବାଳୀ ଏଠାରେ ନାହିଁ, ମୁଁ କୌଣସି ଆପଦ ଦେଖୁନି। ହେ ପ୍ଲବଗ, ତୁମର ବାନର ସ୍ୱଭାବ ଏଠି ଏକଦମ ପ୍ରକାଶିତ; ଚଞ୍ଚଳ ମନ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଚିନ୍ତାରେ ଏକାଗ୍ର ରହିପାରୁନାହ। ବୁଦ୍ଧି ଓ ବିବେକ ଦ୍ୱାରା ସବୁ କାମରେ ଚିହ୍ନ ଦେଖି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ; କାରଣ ଯେଉଁ ରାଜାଙ୍କୁ ବିବେକ ନାହିଁ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶାସନ କରିପାରିବେନାହିଁ।” ହନୁମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳମୟ ବାକ୍ୟଶୁଣି ସୁଗ୍ରୀବ ମଧୁର କଥାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଏହି ଦୁଇ ଦୀଘ୍ନବାହୁ, ବିସ୍ତୃତ ନୟନ, ଧନୁଷ୍, ବାଣ ଓ ଖଡ଼ଗ ବୋହିଥିବା ପୁରୁଷମାନେ—ଏମିତି ଦେଖି କିଏ ଭୟଭୀତ ହେବେନି? ମୋତେ ଦେଖାଯାଉଛି, ବାଳୀ ଏହାକୁ ପଠାଇଛନ୍ତି; ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ ଅନେକ ସାଥୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏଠି ଭରସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଶତ୍ରୁମାନେ ବେଶ ବଦଳି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଚିହ୍ନିବା ଦରକାର; ଯେଉଁଠାରେ ଭରସା କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ଅଭିଶ୍ୱାସୀମାନେ ଦୁର୍ବଳ ସ୍ଥାନକୁ ଆଘାତ କରନ୍ତି। ବାଳୀ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଜ୍ଞାନ୍ବିତ ଏବଂ ରାଜାମାନେ ଦୂରଦର୍ଶୀ; ତୁମେ ସାଧାରଣ ମାନବ ଭାବେ ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ନାଶ କରେ, ସେମାନେ ଚିହ୍ନିବା ଦରକାର। ତେଣୁ, ସାଧାରଣ ବାନର ଭାବେ ତାଙ୍କ ଚାଳ-ଚଳନ, ଭାଷା ଓ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ଦେଖି ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିବା ଉଚିତ। ତାଙ୍କ ମନୋଭାବ ଦେଖ, ଯଦି ସେମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଛନ୍ତି କି ନାହିଁ, ପୁନିପୁନି ପ୍ରଶଂସା ଦ୍ୱାରା ଭରସା ଜିତି ତାଙ୍କ ଭାବନା ଅନୁମାନ କର। ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ଏ ଦୁଇ ଧନୁର୍ଧାରୀ କି କାରଣରେ ଏହି ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି, ତାହା ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି ସେମାନେ ହୃଦୟରେ ଶୁଦ୍ଧ, ତେବେ ସେଥିରେ ତୁମେ ତାଙ୍କର ଭାଷା କିମ୍ବା ଚେହେରା ଦେଖି ଅନୁମାନ କରିପାରିବ; ଲୋକଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟତା ଚିହ୍ନିବା ଦରକାର।” ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଏହି ଆଦେଶ ପାଇ ହନୁମାନ୍, ବାୟୁପୁତ୍ର, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବାକୁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ। “ଯଥାସ୍ତୁ,” କହି ସେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଶବ୍ଦକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନ୍ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇଲେ। ଏଉଁବେଳେ, କିଷ୍କିନ୍ଧା କାଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ମହାତ୍ମା ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଶବ୍ଦ ବୁଝି, ହନୁମାନ୍ ଋଷ୍ୟମୂକ ପର୍ବତରୁ ଚମତ୍କାର ଭାବେ ଲମ୍ବି ରଘୁବଂଶୀ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଁଚିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ବାନର ରୂପକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ଏବେ ଏକ ଭିକ୍ଷୁର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଚତୁର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ହନୁମାନ୍, ସେଇ ଦୁଇ ନାୟକଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ପ୍ରଶଂସା କରି, ପରମ୍ପରାନୁସାରେ ସମ୍ମାନ ଜଣାଇ, ମୂଳ୍ୟବାନ କଥା କହିଲେ। ସେ ମୃଦୁ ଓ ସତ୍ୟବାନ, ଦୃଢ଼ ବ୍ରତୀ, ରାଜର୍ଷି ଓ ଦେବତା ସଦୃଶ ଏହି ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଦୁଇଜଣ କିପରି ଏଠାକୁ ଆସିଛ? ତୁମର ଆଗମନ ଦେଖି ମୃଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅରଣ୍ୟ ଜନ୍ତୁମାନେ ଭୟଭୀତ। ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପମ୍ପା ତୀରର ଉଦ୍ଭିଦ ଦେଖି ଚାରିପାଖ ଦୃଷ୍ଟି ପାଉଛ, ଏହାର ଶୁଭ୍ର ଜଳ ଦେଖି ଏହି ନଦୀ ଅଧିକ ଶୋଭିତ। କିଏ ତୁମେ, ସହନଶୀଳ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭାସ୍କର, ବଳିଷ୍ଠ ବାହୁ, ଚମତ୍କାର ପିତାମ୍ବର ଧାରଣ କରି, ଶ୍ୱାସ ଚାପି ଶୋକାକୁଳ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଛ? ଏହି ଦୁଇ ନାୟକ, ସିଂହ ଦୃଷ୍ଟି, ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପ ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନୁଷ ସଦୃଶ ଧନୁଷ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ। ତାଙ୍କର ତେଜସ୍ବୀ ଓ ଶୋଭାମୟ ଅଙ୍ଗ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୃଷଭ ସଦୃଶ ପ୍ରଭା, ହାଥୀର ସୁଦୃଢ଼ ତୁଣ୍ଡ ସମାନ ଦୀଘ୍ନବାହୁ, ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତୁମେ ଏପରି ତେଜସ୍ବୀ, ଯେ ପର୍ବତ ପତି ମଧ୍ୟ ତୁମ ତେଜରେ ଅଲୋକିତ; ରାଜ୍ୟ ଅର୍ହ, ଦେବତା ସମାନ, କିପରି ଏଠାକୁ ଆସିଛ? ଏହି ଦୁଇ ନାୟକ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ କମଳ ଦଳ ନୟନ, ଜଟାଧାରଣ, ଦୁଇଁଜଣ ଏକ ଅନ୍ୟକୁ ଅନୁକରଣ କରୁଛନ୍ତି, ମନେ ହେଉଛି ଦେବଲୋକରୁ ଆସିଛନ୍ତି। ମାନେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକାସାଥି ଭୂଲୋକକୁ ଆସିଛନ୍ତି; ଏହି ଦୁଇ ଭୀମ ନର, ଏକାନ୍ତ ବିରାଟ ଛାତି, ଦେବତା ସଦୃଶ ମାନବ ରୂପରେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି। ଶିଂହ ସଦୃଶ କନ୍ଧ, ମହାଶକ୍ତି, ଦୁଇଁଜଣ ମଦୋନ୍ମତ ବୃଷଭ ସମାନ, ଲମ୍ବା ଓ ଦୃଢ଼ ବାହୁ ଲୋହ ଗଦା ପରି। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, କିନ୍ତୁ କାହିଁକି ଆଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିନାହ; ମୁଁ ଭାବୁଛି, ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣ ଏଇ ଭୂମିକୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବ। ସମସ୍ତ ଭୂମି, ଅରଣ୍ୟ ଓ ସମୁଦ୍ର ସହିତ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ଓ ମେରୁ ପର୍ବତରେ ଶୋଭିତ; ଏହି ଧନୁଷ ଶୁଭ୍ର, ସୁମଧୁର ଓ ସୁନ୍ଦର ଶିଳ୍ପରେ ଅଳଙ୍କୃତ। ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ପରି ଚମକି ଉଠିଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର ତୁଣୀର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି। ଭୟଙ୍କର, ପ୍ରାଣ ନାଶକ, ଦହନଶକ୍ତି ସମ୍ପନ୍ନ ବାଣ ସର୍ପ ପରି ତୁଣୀରରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଛି। ଏହି ଦୁଇ ଖଡ଼ଗ ମୁକ୍ତ ସର୍ପ ପରି ଚମକୁଛି; ମୁଁ ଏପରି ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ ଉପସ୍ଥାପନା କରୁଛି, ତୁମେ କାହିଁକି ମୋ ସହ କଥା କହୁନାହ? ଏଠାରେ ଏକ ଧାର୍ମିକ ନାମ ସୁଗ୍ରୀବ ଅଛନ୍ତି, ବାନରମାନ୍ୟ, ନୀତିବାନ୍, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଦ୍ୱାରା ବିଚ୍ୟୁତ ହୋଇ, ଶୋକରେ ଦୁନିଆ ଚାରିପାଖି ଘୁଞ୍ଚୁଛନ୍ତି। ସେଇ ମହାତ୍ମା ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଆଦେଶରେ ମୁଁ ଆସିଛି; ମୋ ନାମ ହନୁମାନ୍, ବାନରମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ। ସେଇ ଧାର୍ମିକ ସୁଗ୍ରୀବ ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତା ଚାହାନ୍ତି; ମୋତେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ଭାବେ ଜାଣ। ମୁଁ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏଠି ଋଷ୍ୟମୂକରୁ ଏକ ତପସ୍ବୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଚଳିଛି, ଏହିଭଳି ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ।