ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଉପଦେଷ୍ଟାମାନେ, ମହାକପି ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସହିତ ମିଳି, ଏକଠା ହୋଇ ମହାପୂର୍ବତ ଉପରେ ହାତ ଜୋଡି ଦଣ୍ଡବତ୍ କରି ଉଭୟେ ଦଢ଼ ହେଇ ଉଭୟେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ଶବ୍ଦ ଶିଳ୍ପରେ ଦକ୍ଷ ହନୁମାନ୍, ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଭାଲିଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟପରି ଶଙ୍କାଭରା ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ— “ଏହି ଭୟ ଏବଂ ଚିନ୍ତାକୁ ତୁମେ ଛାଡି ଦିଅ; ଏହି ମଲୟ ପର୍ବତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ଏଠାରେ ଭାଲିଙ୍କ ତରଫରୁ କୌଣସି ବିପଦ ନାହିଁ। ମୁଁ ଦେଖୁଛି ଯେ, ତୁମେ ଭୟରେ ପଳାଇ ଆସିଛ, ଏଠାରେ ସେହି ଦୁଷ୍ଟ ଭାଲି ନାହିଁ। ତୁମେ ଯେଉଁ ଭୟରେ ଅନ୍ୟାୟ ଭାବରେ ଦଢ଼ ହେଉଛ, ଏହା ତୁମର ଭାଇଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ; ଭାଲି ଏଠି ନାହିଁ, ମୁଁ କୌଣସି ବିପଦ ଦେଖୁନାହିଁ। ହେ କପି, ତୁମର ଚଞ୍ଚଳ ମନ ଦ୍ୱାରା ତୁମର କପି ସ୍ୱଭାବ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉଛି; ତୁମେ ଚିନ୍ତାରେ ଦଢ଼ ହେଇ ରହିନାହିଁ। ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ବିବେକରେ ଅନୁସୂଚିତ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଚିହ୍ନ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କର; ଏକ ରାଜା ଯଦି ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, ସେ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଶାସନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।” ହନୁମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳମୟ ବାଣୀ ଶୁଣି ସୁଗ୍ରୀବ ଅଧିକ ମଙ୍ଗଳମୟ ବାଣୀ ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ— “ଏହି ଦୁଇ ମହାବଳୀ, ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ଏବଂ ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ, ଧନୁଷ୍, ବାଣ ଏବଂ କଟାରୀ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି; ଏହି ଦୁଇ ଦେବପୁତ୍ର ସମାନ ପ୍ରତିତିତ ଦେଖି କିଏ ଭୟ ଭିତିତ ହେବେ ନାହିଁ? ମୁଁ ଶଙ୍କା କରୁଛି ଏହି ଦୁଇ ଭଲିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଛନ୍ତି; ରାଜା ଯଦି ଅନେକ ମିତ୍ର ଥିବେ ମଧ୍ୟ, ଏଠି ବିଶ୍ୱାସ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଶତ୍ରୁ ଯେଉଁମାନେ ଉପରେ ଚମ୍ମା ଆଣି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରକୃତ ବ୍ୟକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପରିଚୟ ହେବା ଦରକାର; ଯେଉଁମାନେ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇ ଏକାଉଁ ଦୁର୍ବଳତାରେ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି। ଭାଲି ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଚତୁର, ରାଜାମାନେ ଦୂରଦୃଷ୍ଟି; ଅନ୍ୟମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ନାଶକ ହେଉଛନ୍ତି କି ନାହିଁ ତୁମେ ଚିହ୍ନିବା ଦରକାର। ତେଣୁ, ସାଧାରଣ କପି ଭାବରେ ତୁମେ ଏହି ଦୁଇଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଯାଇ ତାଙ୍କର ଭାବ, ଚାଳ ଏବଂ ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ବୁଝିବା ଚେଷ୍ଟା କର। ତାଙ୍କର ଭାବ ଅନୁସାରେ ତୁମେ ଦେଖ, ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦିତ କି ନାହିଁ, ପ୍ରଶଂସା ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭାବ ଅନୁସାରେ ବିଶ୍ୱାସ ଜିତିବା ଚେଷ୍ଟା କର। ମୋ ଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ହେ କପି, ତୁମେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ଦରକାର—ଏହି ଦୁଇ ଧନୁର୍ଧର କିପରି ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି? ଯଦି ଏହି ଦୁଇ ସଫଳ ହୃଦୟ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ତୁମେ ତାଙ୍କର ବାଣୀ କିମ୍ବା ଚାଳ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିବା; ମଣିଷମାନେ ଦୁଷ୍ଟ କି ନାହିଁ ଚିହ୍ନିବା ଦରକାର।" ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଏହି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ପାଇଁ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ରାମ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। “ଏହିପରି ହେବ,” ବୋଲି, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀ କପି ରାଜାଙ୍କ ଉପଦେଶକୁ ଆଦର କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନ ରାମ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇଲେ। ଏଠାରେ ଏହି ଗୌରବମୟ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର କିଷ୍କିନ୍ଧା କାଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ମହାତ୍ମା ବାଣୀ ବୁଝି, ହନୁମାନ ଋଷ୍ୟମୂକ ପର୍ବତରୁ ରଘୁବଂଶୀ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କ ନିକଟକୁ ଉଡ଼ି ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କ କପି ରୂପକୁ ଛାଡ଼ି, ଚତୁରତା ଦ୍ୱାରା ଏକ ସନ୍ନ୍ୟାସୀର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ସେ ଦୁଇ ନାୟକଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି, ଯଥାଯଥ ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରଶଂସା କରି, ପରମ୍ପରା ଅନୁଯାୟୀ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ମହାକପି ହନୁମାନ କହିଲେ— “ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଶୋଭାମୟ ଦେଖାଯାଉଛ; ଏଠିକୁ କିପରି ଆସିଛ? ତୁମେ ମୃଗ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଅରଣ୍ୟବାସୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଉଛ। ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପମ୍ପା ନଦୀକୁ ଶୁଭ୍ର ଜଳରେ ଶୋଭାବନ୍ୟ କରୁଥିବା ଗଛମାନେ ଦେଖି ଚାରିପାଖ ଦେଖୁଛ। ତୁମେ କିଏ? ସହିଷ୍ଣୁ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଛ, ଚାମ୍ବା ଚିର ଧାରଣ କରିଛ, ଗଭୀର ଉଶ୍ୱାସ ନେଉଛ, ଶୋଭାମୟ ବାହୁ, ଏଠିର ଜୀବମାନେ ଉଲ୍ଲଖଳିତ ହେଉଛ। ଦୁଇ ନାୟକ, ସିଂହ ଦୃଷ୍ଟି, ଅପାର ଶକ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରତାପ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନୁଷ୍ ସମାନ ଧନୁଷ୍ ଧାରଣ କରିଛ, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ। ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଶୋଭାମୟ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଆକୃତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୃଷ୍ଟି ସମାନ ଶକ୍ତି, ହାତୀର ଶୁଣ୍ଡ ସମାନ ବାହୁ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତୁମେ ଦିପ୍ତିରେ ପର୍ବତ ରାଜାକୁ ମଧ୍ୟ ଆଲୋକିତ କରିଛ; ରାଜାତ୍ୱ ଯୋଗ୍ୟ, ଦେବତାମାନେ ସମାନ, କିପରି ଏଠିକୁ ଆସିଛ? ଦୁଇ ନାୟକ, ପଦ୍ମ ପତ୍ର ସମାନ ଚକ୍ଷୁ, ଜଟା ଧାରଣ କରିଛ, ସବୁ ଦିଗରେ ସମାନ, ଦେବଲୋକରୁ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଲାଗୁଛ। ଚାନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକ ସମୟରେ ପୃଥିବୀରେ ଆସିଛନ୍ତି ଭଳି ଲାଗୁଛ; ଦୁଇ ନାୟକ, ବିଶାଳ ଛାତି, ଦେବତା ସମାନ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ସିଂହ ସମାନ ଶୋଭା, ଅପାର ଶକ୍ତି, ଦୁଇ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ବୃଷ୍ଟି, ଦୀର୍ଘ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ବାହୁ ଲୋହା ଗଦା ସମାନ। ସମସ୍ତ ଭୂମି, ଅରଣ୍ୟ ଏବଂ ସାଗର, ଵିନ୍ଧ୍ୟ ଏବଂ ମେରୁ ପର୍ବତ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ; ଏହି ଧନୁଷ୍ ଶୋଭାମୟ, ମୂଦ୍ରା ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଶିଳ୍ପରେ ଶୋଭିତ। ଏହି ଧନୁଷ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ସମାନ ଶୋଭା, ତାଙ୍କର କୋଲା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଦେଖିବାକୁ ମନୋହର। ଭୟଙ୍କର, ଜୀବନ ନାଶକ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ବାଣ ସର୍ପ ସମାନ, ତାଙ୍କର ବିଶାଳ କୋଲା ଉତ୍ତମ ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ଶୋଭିତ। ଦୁଇ ତଳୱାର ମୁକ୍ତ ସର୍ପ ସମାନ ଦିପ୍ତିମାନ୍; ମୁଁ ଏପରି କହୁଛି, ତୁମେ ମୋ ସହିତ କଥା କାହିଁକି କହୁନାହିଁ? ଏଠି ଏକ ଧର୍ମଜ୍ଞ ସୁଗ୍ରୀବ ଅଛନ୍ତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କପି, ନାୟକ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଦ୍ୱାରା ବିଚ୍ଛିନ୍ନ, ଯେଉଁଠି ସେ ଦୁଃଖରେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଛନ୍ତି। ସେହି ମହାତ୍ମା ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇ, ମୁଁ ଆସିଛି; ମୋ ନାମ ହନୁମାନ, କପିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସେହି ଧର୍ମଜ୍ଞ ସୁଗ୍ରୀବ ତୁମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ସହିତ ମିତ୍ରତା ଚାହୁଁଛନ୍ତି; ମୋତେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଭାବରେ ଜାଣିବା।