ଏକ ଦିନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନରମାନେ ଉଚ୍ଚ ମାଲୟ ପାହାଡ଼ରେ ଏକାଉଁ ଚାହିଁ ଉଡ଼ିବା ଲାଗିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଉଲ୍ଲାସ ଓ ଶକ୍ତିରେ ଏଠାର ହରିଣ, ବାଘ ଓ ବିଲେଇମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଉଠିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ପରାମର୍ଶଦାତାମାନେ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସହ ଏହି ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଏକାଠି ହୋଇ, ହାତ ଜୋଡି ଦଢ଼ି ଦଢ଼ି ଉଭ୍ୟସ୍ଥ ହେଲେ। ଏହିପରେ, ବାକ୍ପଟୁ ଓ ବୁଦ୍ଧିମତ୍ ହନୁମାନ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ଭୟ ଓ ଅଶାନ୍ତିରେ, ଭାଲିଙ୍କ ଅନ୍ୟାୟରେ ସନ୍ଦେହ କରୁଥିଲେ। ହନୁମାନ କହିଲେ, “ଭାଲି ପ୍ରତି ଏହି ଭୟ ଏବଂ ଚିନ୍ତାକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅ। ଏହି ମାଲୟ ପାହାଡ଼ ସୁରକ୍ଷିତ; ଏଠାରେ ଭାଲିର କୌଣସି ଆପଦ ନାହିଁ। ତୁମେ ଭୟରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ; ମୁଁ କୌଣସି ଦୟାଳୁ ଭାଲିକୁ ଦେଖୁନି। ଏହି ଭୟ ତୁମ ଭାଇଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ; ଭାଲି ଏଠାରେ ନାହିଁ, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଆପଦ ମୁଁ ଦେଖୁନି। ବାନର ଜନ୍ମସ୍ଵଭାବ ଏହି ଭୟରେ ଦ୍ରୁଢ଼ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଛି; ତୁମେ ଚଞ୍ଚଳ ମନ ଦ୍ୱାରା ଚିନ୍ତାରେ ଦ୍ରୁଢ଼ ହୋଇପାରୁନି। ବୁଦ୍ଧି ଓ ବିବେକ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଚିହ୍ନ ଅନୁଯାୟୀ କାମ କର; ଯେଉଁ ରାଜା ଜ୍ଞାନହୀନ, ସେ ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କୁ ଶାସନ କରିପାରେନି।” ହନୁମାନଙ୍କ ଶୁଭ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ସୁଗ୍ରୀବ ଏବଂ ଅଧିକ ଶୁଭ ଶବ୍ଦ ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ କହିଲେ, “ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଚକ୍ଷୁ, ଧନୁ, ବାଣ ଓ କଟାରୀ ଧରିଥିବା ଏହି ଦୁଇଜଣ, ଦେବପୁତ୍ରଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି; କିଏ ଏମାନେକୁ ଦେଖି ଭୟ ଭାବିବେନି? ମୁଁ ଅନୁମାନ କରୁଛି ଏହି ଦୁଇଜଣ ଭାଲି ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଛନ୍ତି; ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ ଅନେକ ମିତ୍ର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏଠାରେ ବିଶ୍ୱାସ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଶତ୍ରୁମାନେ ଚମ୍ମାନ୍ତର ହୋଇ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଚିହ୍ନିବା ଦରକାର; ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଅବିଶ୍ୱାସୀ ଲୋକ ଦୁର୍ବଳ ସ୍ଥାନରେ ଆଘାତ କରନ୍ତି। ଭାଲି ଚତୁର ଓ ରାଜାମାନେ ଦୂରଦର୍ଶୀ; ଅନ୍ୟମାନେ ନିମ୍ନଜନ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ନାଶକ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଅଟୁଟ ଚିହ୍ନିବା ଦରକାର। ତେଣୁ, ସାଧାରଣ ବାନର ପରି ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଭାବ, ବ୍ୟବହାର ଓ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର। ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦମୟ କି ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଓ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଆବାର ଆବାର ବିଶ୍ୱାସ ଜିତି ଚିହ୍ନିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର। ତୁମେ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ଏହି ଦୁଇ ଧନୁଧରଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କର, କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏହି ଦୁଇଜଣ ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି? ଯଦି ଏହି ଦୁଇଜଣ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ହୋଇଥିବେ, ତୁମେ ତାଙ୍କ ଶବ୍ଦ କିମ୍ବା ଦେଖାରେ ଚିହ୍ନିବାକୁ ପାରିବ; ଲୋକଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟତା ଚିହ୍ନିବା ଦରକାର।” ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ପାଇଁ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରିଲେ ଯେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବାକୁ। “ଏହିପରି ହେବ,” କହି, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଶବ୍ଦକୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଏବେ କିଷ୍କିନ୍ଧା କାଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରି, ହନୁମାନ ଋଷ୍ୟମୂକ ପାହାଡ଼ରୁ ଉଡ଼ି ରଘୁବଂଶୀ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ବାନର ରୂପ ଛାଡ଼ି, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଚତୁର୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକ ଦରିଦ୍ର ମୁନିର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ହନୁମାନ ଏହି ଦୁଇ ବୀରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ପ୍ରଶଂସା କରି, ପରମ୍ପରା ଅନୁଯାୟୀ ନମ୍ରତାରେ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ସେ ଏହି ଦୁଇ ଶାନ୍ତ, ସତ୍ୟବ୍ରତ ଓ ବୀର ଲୋକଙ୍କୁ, ରାଜର୍ଷି ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେଖାଯାଉଛ, ଏଠାକୁ କିପରି ଆସିଛ? ତୁମେ ହରିଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ତୁମାନେ ଭୟଭୀତ କରୁଛ? ପମ୍ପା ନଦୀର କୂଳରେ ଉଗୁଥିବା ଗଛମାନେ ଦେଖି, ଏହି ନଦୀର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ ବଢ଼ାଇ ଦେଉଛ। ତୁମେ କିଏ? ଶାନ୍ତ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଙ୍ଗରେ, ଅର୍ଣ୍ଣ ଚିର ଧରି, ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ଧରି, ଏଠାର ଜନ୍ତୁମାନେକୁ ଅସ୍ଥିର କରୁଛ?” “ଏହି ଦୁଇ ବୀର, ସିଂହ ପରି ଦୃଷ୍ଟି, ଅତିଶୟ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପ ଧରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନୁ ପରି ଧନୁ ଧରି, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନାଶକ। ଏମାନେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବଳଶାଳୀ ବୃଷ୍ଟି ପରି ଆକୃତି, ହାତ ହାତୀର ସୁଣ୍ଡ ପରି, ମୁଁ ସେମାନେକୁ ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ଭାବୁଛି। ତୁମେମାନେ ଚମକୁଛ, ପାହାଡ଼ର ମହାପ୍ରଭା ମଧ୍ୟ ତୁମ ତେଜରେ ଚମକୁଛି; ରାଜ୍ୟର ଯୋଗ୍ୟ, ଦେବତା ସମାନ, ଏଠାକୁ କିପରି ଆସିଛ? ଲୋଟସ ପତ୍ର ପରି ଚକ୍ଷୁ, ଜଟାଧାରୀ, ସମାନ ଆକୃତି, ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁପରି ଆସିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଛ। ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକାଠି ଭୂମିରେ ଆସିଥିବା ପରି, ଏହି ଦୁଇ ବୀର, ଚଉଡ଼ା ଛାତି, ଦେବତା ପରି ମନୁଷ୍ୟ ରୂପରେ ଦେଖାଯାଉଛ। ସିଂହ ପରି ଶୋଉଳ, ଅତି ଶକ୍ତି, ଦୁଇ ଗର୍ବିତ ବୃଷ୍ଠି ପରି, ଦୀର୍ଘ ଓ ସୁଗଠିତ ବାହୁ ଲୋହା ଗଦା ପରି। ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାର ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ଏମାନେ କାହିଁକି ଅଳଙ୍କାର ଧରନ୍ତିନାହିଁ? ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏମାନେ ଏହି ଭୂମିକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ସମସ୍ତ ଭୂମି, ଅଟଳ ଅରଣ୍ୟ, ସମୁଦ୍ର, ଵିନ୍ଧ୍ୟ ଓ ମେରୁ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭା ପାଇଛି; ଏହି ଧନୁମାନେ ଚମତ୍କାର, ସୁମ୍ଦର ଓ ସୁସଜ୍ଜିତ। ଏମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ପରି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରେ ଶୋଭା ପାଉଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ତୁଣୀର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଭରିଆ, ଦେଖିବାକୁ ମନ ହୁଏ। ଭୟଙ୍କର, ଜୀବନ ନାଶକ, ତେଜସ୍ୱୀ ବାଣ ନାଗ ପରି ତୁଣୀରରେ ଭରିଆ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏହି ଦୁଇ କଟାରୀ ମୁକ୍ତ ନାଗ ପରି ଚମକୁଛନ୍ତି; ମୁଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି, ତୁମେ କାହିଁକି ଉତ୍ତର ଦେଉନାହିଁ?” “ଏହାର ଏକ ଧର୍ମିକ ବାନର ରାଜା ସୁଗ୍ରୀବ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁ ନିଜ ଭାଇ ଦ୍ୱାରା ନିଷ୍କାସିତ, ଦୁଃଖରେ ଦୁନିଆକୁ ଘୁଞ୍ଚିବା। ଏହି ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପଠାଯାଇଛି; ମୋର ନାମ ହନୁମାନ, ବାନରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।