ସୁଗ୍ରୀବ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିବାକୁ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ। ଭୟରେ ତାଙ୍କର ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା। ସମସ୍ତ ପରିସ୍ଥିତି ଭାବି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ବନରାଜ ସହିତ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଗଲେ। ଏହି ଭୟ ଓ ଉତ୍ତେଜନାରେ ଅତିବ୍ୟାକୁଳ ସୁଗ୍ରୀବ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ସବୁ କଥା କହିଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଏହି ଦୁଇଜଣ ନିଶ୍ଚୟ ଭଳି ଏହି ଦୁର୍ଗମ ଅରଣ୍ୟକୁ ବାଳିଙ୍କ ଆଦେଶରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି। ତାପସ ବେଶ ଧାରଣ କରି ଏଠାରେ କୌଣସି ଗୁପ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚୁଛନ୍ତି।” ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏହି ଦୁଇ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଧାରୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଏକ ପାହାଡ଼ରୁ ଅନ୍ୟ ପାହାଡ଼ରେ ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଏହି ଉତ୍ତମ ପର୍ବତରେ ପହଞ୍ଚି, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଘେରି ଆସିଲେ। ସମସ୍ତେ ଏକ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ଏକଠି ହୋଇ ପାହାଡ଼ରୁ ପାହାଡ଼କୁ ଲାଫ ଦେଇ ଚାଲିଗଲେ, ଯାହାରେ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ହଳିଗଲା। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନରାଜମାନେ ଲାଫ ଦେଇ ଦୁର୍ଗମ ସ୍ଥାନରେ ଥିବା ଫୁଲିଥିବା ଗଛମାନେ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଚାରିପାଖରେ ଲାଫି, ମୃଗ, ବିଲାଇ ଓ ବାଘମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଏହିପରେ ସମସ୍ତ ବନରାଜମାନେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସହିତ ଏକଠି ହୋଇ ମହାପର୍ବତ ଉପରେ ହାତ ଜୋଡି ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ଦାଁଡ଼ିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ, ଯିଏ କଥାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଭୟଭୀତ ଓ ବାଳିଙ୍କ ଅନ୍ୟାୟ ଉପରେ ସନ୍ଦେହପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ, “ମହାନ୍ୟ ବାଳିଙ୍କ ଭୟ ସମସ୍ତେ ଛାଡ଼ିଦିଅ। ଏହି ମଲୟ ପର୍ବତ ଉତ୍ତମ, ଏଠାରେ ବାଳିଙ୍କ ଠାରୁ କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ। ଆପଣ ଭୟରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ସେଇ କ୍ରୁର ବାଳି ନାହିଁ। ଆପଣଙ୍କର ଏହି ଭୟ ଆପଣଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ଅନ୍ୟାୟ କାରଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ତେଣୁ ଏଠାରେ କୌଣସି ଆପଦ ଦେଖୁନାହିଁ। ଆପଣଙ୍କ ଚଞ୍ଚଳ ମନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ମୂର୍ଖତା ଦେଖାଯାଉଛି। ବୁଦ୍ଧି ଓ ବିବେକ ଦ୍ୱାରା ସବୁ କାମ କରନ୍ତୁ, କାରଣ ଅବିବେକୀ ରାଜା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶାସନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।” ହନୁମାନଙ୍କ ଏହି ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା ଶୁଣି ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କୁ ଅଧିକ ମଙ୍ଗଳମୟ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଦୀଘ୍ନବାହୁ, ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ, ଧନୁଷ୍, ବାଣ ଓ ତଳବାର ଧାରଣ କରିଥିବା ଏହି ଦୁଇଜଣ ଦେବପୁତ୍ର ସମ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ତେଣୁ କିଏ ଭୟ ଭୋଗିବେ ନାହିଁ? ମୋତେ ଲାଗେ ଏହି ଦୁଇ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ ବାଳିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଛନ୍ତି। ରାଜାଙ୍କ ଅନେକ ସହାୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଅନ୍ତର୍ଗତି ରଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଚଳାକ ଶତ୍ରୁମାନେ ବେଶ ବଦଳି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଏହିପରି ଲୋକଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିବା ଦରକାର। ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଇଲେ ମଧ୍ୟ ଅଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁର୍ବଳ ସ୍ଥାନରେ ଆଘାତ କରନ୍ତି। ବାଳି ଚତୁର୍ୟ ଓ ଦୂରଦର୍ଶୀ, ରାଜାମାନେ ଏପରି ହୁଅନ୍ତି। ଆମେ ଏହି ମାନବ ବେଶରେ ଥିବା ଶତ୍ରୁମାନେ ଚିହ୍ନିବା ଦରକାର। ତୁମେ ସାଧାରଣ ବନରାଜ ଭାବେ ତାଙ୍କ ଚଳନ, ଭାଷା ଓ ଅଭିନୟ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନ। ତୁମେ ପ୍ରଶଂସା କରି, ତାଙ୍କ ଭାବ ଦେଖି ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଖୁସି କି ନୁହେଁ ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର। ତୁମେ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଦାଁଡ଼ି, ଏହି ଦୁଇ ଧନୁର୍ଧାରୀ କିଏ, କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏହି ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି ପଚାର। ଯଦି ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଥିବେ, ତାଙ୍କ ଭାଷା କିମ୍ବା ଚେହେରା ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନ। ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କ ଚିହ୍ନ ଚିହ୍ନିବା ଦରକାର।” ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଏହି ଆଦେଶ ଶୁଣି, ବାୟୁନନ୍ଦନ ହନୁମାନ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଯିବାକୁ ଠାନିଲେ। “ଯଥାଜ୍ଞା,” ବୋଲି ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନରାଜଙ୍କ କଥାକୁ ମାନି, ଶୂରବୀର ହନୁମାନ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ଏହିବେଳେ କିଷ୍କିନ୍ଧାକାଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଉଚିତ କଥା ବୁଝି, ବିର ହନୁମାନ ଋଷ୍ୟମୂକ ପର୍ବତରୁ ଲାଫି ରଘୁବଂଶୀ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ବନରାଜ ରୂପ ଛାଡ଼ି, ଚତୁର୍ୟ ସହିତ ମେଂଦିକାନ୍ତ ବେଶ ଧାରଣ କଲେ। ଏହି ଦୁଇ ନାୟକଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ହନୁମାନ, ବନରାଜମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ମଧୁର କଥା କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମହାବୀର, ମୃଦୁଭାବୀ ଏହି ଦୁଇ ତପସ୍ବୀ, ରାଜରୁଷି ଓ ଦେବତା ସମାନ, କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି? ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଏଠାର ମୃଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଉଛନ୍ତି। ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପମ୍ପା ତଟରେ ଥିବା ଗଛମାନେ ଦେଖି, ଏହି ପବିତ୍ର ନଦୀର ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଛ। କିଏ ତୁମେ, ସୁନା ରଙ୍ଗ, ବର୍କ ଚୀର ପିନ୍ଧିଛ, ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଉଛ, ଭୂଜ ଦୀଘ୍ନ, ଏଠିର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭୟଭୀତ? ଦୁଇଜଣ ସିଂହ ଦୃଷ୍ଟି, ଅପାର ଶକ୍ତି, ଦୂର୍ଦ୍ଦମ ଶୌର୍ୟ ଧାରଣ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନୁଷ ସମ ଧନୁଷ ଧରିଛନ୍ତି, ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରନ୍ତି। ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ରୂପବାନ୍, ବୃଷଭ ସମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହସ୍ତୀ ଦନ୍ତ ଭଳି ଭୂଜା, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତୁମେ ଆସିବାରେ ପର୍ବତର ଦେବତା ମଧ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ଅମର ସମାନ, କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ? ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ପଦ୍ମପତ୍ର ସଦୃଶ ଚକ୍ଷୁ, ଜଟାଧାରୀ, ଦେବଲୋକରୁ ଆସିଥିବା ପ୍ରତୀତି ହୁଏ। ମାନେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ୟ ଏକାସାଥି ଭୂମିରେ ଆସିଛନ୍ତି, ଏହି ଦୁଇ ବୀର ପୁରୁଷ ବିରାଟ ଛାତି, ଦେବତା ସମ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଏଠି ଉପସ୍ଥିତ।” ଏଭଳି, ହନୁମାନ ବୁଦ୍ଧି ଓ ନମ୍ରତା ସହିତ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସମ୍ନିଧିରେ ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଜଣାଇଲେ।