ରାମଚନ୍ଦ୍ର ଏ ସମୟରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ— “ହେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ମୋ ଚିତ୍ତରେ ଯେପରି ସୀତାଙ୍କ ପ୍ରେମ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ସେପରି ସୀତାଙ୍କ ଚିତ୍ତରେ ମଧ୍ୟ ମୋ ପ୍ରେମ ଅଟୁଟ ଅଟଳ ଅଛି। ଏହି ଫୁଲ ଭରା ହଳକା ହାଉଆ, ଯେଉଁଟି ସ୍ପର୍ଶରେ ଶୀତଳ ଓ ସୁଖଦ, ଏବେ ମୋ ପାଇଁ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଲାଗୁଛି, କାରଣ ମୁଁ ମୋ ପ୍ରିୟା ସୀତାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଉଛି। ପୂର୍ବେ ସୀତାଙ୍କ ସହିତ ଥିବାବେଳେ ଏହି ପବନ ମୋତେ ଅନେକ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏବେ ସେଉଁଠି ନାହାଁତି, ତେଣୁ ଏହା ମୋତେ ଦୁଃଖ ଦେଉଛି।