ରାମ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏହି ରମଣୀୟ ଜଙ୍ଗଲରେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରେମିକା ସହ ନୃତ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ତାହା ପ୍ରେମର ଦ୍ୱାରା ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ଫୁଲର ଋତୁରେ ମୋ ପ୍ରିୟା ଶୂନ୍ୟ ଜୀବନ ଅସହ୍ୟ। ଦେଖ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ପ୍ରେମ କେବଳ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ନୁହେଁ, ଅନ୍ୟ ଜନ୍ତୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ସାହ ଜାଗି ଉଠେ—ଏହି ମୟୂରୀ ତାଙ୍କ ସାଥୀଙ୍କୁ ପ୍ରେମରେ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇ ଆସୁଛି। ଯଦି ମୋ ଜନକୀ ଅପହୃତ ହେଇନଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ପ୍ରେମରେ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଥାନ୍ତି। ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏହି ଫୁଲ ମୋ ପାଇଁ ଫଳହୀନ; ଶୀତ ଋତୁ ପରେ ଏହି ଚମତ୍କାର ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଜଙ୍ଗଲ ମୋ ପାଇଁ କିଛି ଦେଉନାହିଁ। ଗଛର ଫୁଲ ଦେଖ, ସୁନ୍ଦର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋ ପ୍ରିୟା ନଥିବାରୁ ଏହି ଫୁଲ ମୋତେ ଫଳ ଦେଉନାହିଁ, ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଏହି ଫୁଲ ସହ ମିଶି ତଳକୁ ପଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ପ୍ରେମରେ ଆପଣାପଣି ଡାକୁଛନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କର ଚିତ୍କାର ମୋ ପ୍ରେମକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରେ। ଯଦି ମୋ ପ୍ରିୟା ଅବସ୍ଥାନ କରୁଥିବା ଅଞ୍ଚଳରେ ମଧ୍ୟ ବସନ୍ତ ଆସିଛି, ନିଶ୍ଚୟ ଶୀତା ମଧ୍ୟ ମୋ ପରି ଅସହ୍ୟ ଭାବରେ ଦୁଃଖିତ। କିନ୍ତୁ ଶୟଦ ବସନ୍ତ ତାଙ୍କଠାରେ ଯାଇନଥିବା; ମୋ ବିନା ତାଙ୍କ କଳା ଚକ୍ଷୁ ଶୀତା କିପରି ଅସହ୍ୟ ଭାବରେ ରହିପାରିବେ? କିମ୍ବା ବସନ୍ତ ତାଙ୍କଠାରେ ଗଲେ ମଧ୍ୟ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ହୋଇ ତାଙ୍କ କମଳା କଟି ଅଳ୍ପା ଉପାୟ କରିବେ? ମୋ ପ୍ରିୟା, କଳା ଚିରା, କମଳ ଚକ୍ଷୁ, ମୃଦୁ ଭାଷା ଶୀତା, ବସନ୍ତ ଆସିଲେ ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦେବେ। ମୋ ହୃଦୟରେ ଏକ ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ଚାଲିଛି: ଶୀତା, ନିତ୍ୟ ଧର୍ମିଣୀ, ମୋ ଅନୁପସ୍ଥିତି ଅସହ୍ୟ କରିପାରିବେନାହିଁ। ବୈଦେହୀର ପ୍ରେମ ମୋପ୍ରତି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ବନ୍ଧିଛି; ମୋର ଶୀତା ପ୍ରତି ପ୍ରେମ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦୃଢ଼। ଫୁଲର ଗନ୍ଧ ଭରା ପବନ, ଶୀତଳ ଏବଂ ସ୍ପର୍ଶରେ ମଧୁର, ମୋ ପ୍ରିୟା ଚିନ୍ତା କରିବା ସମୟରେ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଲାଗିଛି। ଏହି ପବନ, ଶୀତା ସହ ଥିବାବେଳେ ମୋତେ ସୁଖ ଦେଇଥିଲା, ଏବେ ତାଙ୍କ ବିନା ଏହା କେବଳ ଦୁଃଖ ଦେଉଛି।