ଏହିପରି ଘଟଣାରେ, ମହାମୁନି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ରାଘବ ରାମଙ୍କୁ ସେହି ଶସ୍ତ୍ରମାନେ ଦେଖାଇଲେ, ଯାହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଧିଗ୍ରହଣ କରିବା ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମୁନି ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ସହିତ, ସେହି ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ରମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପେ ରାଘବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଗଲେ। ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦରେ ହାତ ଜୋଡି ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ରାଘବ, ଆମେ ତୁମର ଦାସ, ହେ ମହାନ, ଆମେ ସଦା ତୁମର ସେବାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ।" "ତୁମେ ଯେଉଁ କିଛି ଇଚ୍ଛା କରିବ, ତାହା ନିଶ୍ଚିତ ଭଲ ହେବ। ଆମେ ସେହି ସବୁ କାମ ସମ୍ପାଦନ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ," ବୋଲି ସେମାନେ କହିଲେ। ଏହା ଶୁଣି ରାମ ଶାନ୍ତ ହୃଦୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ପରେ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ରାମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଦ୍ଭାସିତ ହୃଦୟରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଓ ବିଦାୟ ନେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରାମ ଶସ୍ତ୍ରଗ୍ରହଣ କରି, ଶୁଚି ଚିତ୍ତ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ମୁହଁରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଚାଲିବା କାଳେ କହିଲେ, "ମୁନିବର, ମୁଁ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ରମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି, ଏବେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଶସ୍ତ୍ରମାନେ ବାପସ୍ କେମିତି ନେବାଯିବ, ସେ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ମଧ୍ୟ ଶିଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।" କକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନରେ, ତପୋଧନ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ସେମାନଙ୍କୁ ଶସ୍ତ୍ର ନିଗ୍ରହ ପ୍ରଣାଳୀ ଶିଖାଇଲେ। ସେ ସତ୍ୟବନ୍ତ, ସତ୍ୟକୀର୍ତି, ଧୃଷ୍ଟ, ରଭସ, ପ୍ରତିହାରତର, ଏବଂ ମୁକାବିଲା ଓ ପ୍ରତ୍ୟାହାର ଉପାୟ ଶିଖାଇଲେ। ଏହିପରି ଲକ୍ଷ୍ୟ ଓ ଅଲକ୍ଷ୍ୟ, ଦୃଢ଼ନାଭ, ସୁନାଭକ, ଦଶାକ୍ଷ, ଶତବକ୍ତ୍ର, ଦଶଶୀର୍ଷ, ଶତୋଦର, ପଦ୍ମନାଭ, ମହାନାଭ, ଦୁନ୍ଦୁନାଭ, ସୁନାଭକ, ଜ୍ୟୋତିଷ, ଶକୁନ, ନୈରାସ୍ୟ, ଵିମଳ, ଯୌଗନ୍ଧର, ବିନିଦ୍ର, ଶୁଚିବାହୁ, ମହାବାହୁ, ନିଷ୍କଳି, ବିରୁଚ, ସାର୍ଚିର୍ମାଳୀ, ଧୃତିମାଳୀ, ବୃତ୍ତିମାନ୍, ରୁଚିର, ପିତ୍ର୍ୟ, ସୌମନସ, ବିଧୂତମକର, ପରବୀର, ରତି, ଧନଧାନ୍ୟ, କାମରୂପ, କାମରୁଚି, ମୋହମାବରଣ, ଜୃମ୍ଭକ, ସର୍ବନାଭ, ପନ୍ଥନବରୁଣ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ କୃଶାଶ୍ବଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଶିଖାଇଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କହିଲେ, "ହେ ରାମ, ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ରୂପ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିପାରୁଥିବା କୃଶାଶ୍ବଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ତୁମେ ନିଅ, ତୁମେ ଏହା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଶୁଭ ହେଉ।" ରାମ ଅନ୍ତଃକର୍ଣ୍ଣରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି ‘ନିଶ୍ଚିତ’ ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ତାପରେ ସେହି ଦେବତାସଦୃଶ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଶସ୍ତ୍ରମାନେ ରୂପ ପ୍ରକାଶ କଲେ, କେହି ଅଗ୍ନିଶିଖା ସଦୃଶ, କେହି ଧୂଆଁ ଭଳି, କେହି ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ୟ ସଦୃଶ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, କେହି ହାତ ଜୋଡି ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ। ସେହି ମୃଦୁ ଭାଷୀ ଦେବପୁତ୍ରମାନେ ହାତ ଜୋଡି ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ ଉପସ୍ଥିତ, ଆପଣ ଯାହା ଆଦେଶ ଦେବେ, ଆମେ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।" ରାମ କହିଲେ, "ତମେ ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା କର, ଯାଅ; ଆବଶ୍ୟକ ସମୟରେ ମନରେ ଆମକୁ ସହଯୋଗ କରିବ।" ସେମାନେ ବିଦାୟ ନେଇ, ରାମଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି, "ଏହିପରି ହେବ," ବୋଲି କହି, ଯେଉଁପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚଲିଗଲେ। ଏହିପରି ଦେବଶସ୍ତ୍ରମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ରାଘବ ଚାଲିଯିବା କାଳେ ମହାମୁନି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ମୃଦୁ ଓ ମଧୁର କଥାରେ ପଚାରିଲେ, "ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଠି ଏହି ମେଘ ଭଳି ଘନ ଗଛମାନେ କ’ଣ? ପାହାଡ଼ ନିକଟରେ ଏମିତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେଖାଯାଉଛି। ମୋର ଜିଜ୍ଞାସା ବହୁତ ଅଧିକ। ଏହି ସ୍ଥାନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର, ମୃଗମାନେ ଚରିଉଛନ୍ତି, ଅନେକ ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧୁର ଧ୍ୱନି କରୁଛନ୍ତି। ଆମେ ଏହି ଦୁର୍ଗମ ଅଟବୀରୁ ବାହାରିଛୁ, ଏହି ସ୍ଥାନର ମାଧୁର୍ୟ ମୁଁ ଅନୁଭବ କରୁଛି। ଏହି ଆଶ୍ରମ କାହାର? କିଏ ଏଠି ଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ଅପବିତ୍ର, ପାପୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନନକାରୀମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଅଟକାଇଥିଲେ? ଆପଣଙ୍କ ଯଜ୍ଞକୁ ବାଧା ଦେବାକୁ ସେମାନେ ଆସିଥିଲେ, ଏହି ସ୍ଥାନ କ’ଣ ଯେଉଁଠି ଆପଣଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ହୁଏ?" ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରରେ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ରାମଙ୍କୁ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, "ହେ ରାମ, ଏଠି ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ସେଠି ବହୁ ବର୍ଷ ଓ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ବିଷ୍ଣୁ ବସିଥିଲେ।" ଏହି ସମୟରେ, ରାମ, ଅଗ୍ନି ସଦୃଶ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କଶ୍ୟପ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀ ଅଦିତି ଦେବୀ ତପସ୍ୟା କରିବାରେ ମଗ୍ନ ହେଲେ। ସେମାନେ ଦେବୀ ସହିତ ଏକ ଦିବ୍ୟ ବ୍ରତ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଲେ। କଶ୍ୟପ କହିଲେ, "ମୁଁ ମୋର ଉତ୍ତମ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଦେଖୁଛି, ହେ ପରମପୁରୁଷ, ତୁମେ ତପୋମୟ, ତପସ୍ୱରୂପ, ତପସ୍ୟା ଭିତିରେ ଅବିସ୍ତୃତ। ତୁମର ଦେହରେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଦେଖୁଛି, ତୁମେ ଅନାଦି, ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ, ମୁଁ ତୁମେ ଶରଣ ନେଇଛି।" ହରି, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ କହିଲେ, "ବର ଚାହ, ଶୁଭ ହେଉ, ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ, ମୋତେ ପ୍ରିୟ।" ତାପରେ କଶ୍ୟପ କହିଲେ, "ମୁଁ, ଅଦିତି ଓ ଦେବମାନେ ଏକଠି ଏହି ବର ଚାହୁଁଛୁ। ଏହି ମୁନି, ନିର୍ମଳ ଓ ତପସ୍ୱୀ, ମୋର ପୁତ୍ର ଓ ଅଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ର ହେଉନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ହେଉନ୍ତୁ, ଦେବମାନେ ଯେଉଁ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ।" ଏହିପରି କଥାବାର୍ତ୍ତା ଚାଲିଥିବା ବେଳେ, ଦୁଇ ରାଜକୁମାର, ଯେଉଁମାନେ ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନ ଅନୁଯାୟୀ ଚାଲିଥିଲେ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ କୁଶଳ କଥା ଜାଣିଥିଲେ, ସେମାନେ କୌଶିକ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଉପାଖ୍ୟାନରେ ରାମ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ଅଧିକାରୀ ହେଲେ, ମୁନିବରଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ଓ କଥା ଶ୍ରବଣ କରି ତାଙ୍କ ଯାତ୍ରା ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା।