ରାମଚନ୍ଦ୍ର ଶବରୀଙ୍କୁ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱରରେ ପଚାରିଲେ, “ତୁମ ପଥରେ ବାଧା ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିଛ? ତୁମ ତପସ୍ୟା ବଢ଼ୁଛି କି? କ୍ରୋଧ ଦମିତ ଅଛି କି? ତୁମ ଆହାର ନିୟମିତ ଅଛି କି, ତପୋଧନି?” ସେ ପୁଣି ପଚାରିଲେ, “ତୁମ ବ୍ରତ ଅଟୁଟ ଅଛି କି? ମନ ଶାନ୍ତିତ? ଗୁରୁସେବାର ଫଳ ମିଳିଛି କି, ମୃଦୁ ଭାଷିଣୀ?” ଏପରି ରାମଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ, ପ୍ରଶଂସିତ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ବୃଦ୍ଧା ଶବରୀ ନମ୍ରତାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆଜି ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖି ମୋର ଜୀବନ ଧନ୍ୟ ହେଲା, ମୋର ତପସ୍ୟା ଫଳିତ ହେଲା। ଆଜି ମୋର ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ, ଗୁରୁମାନ୍ୟ ହେଲେ। ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଏଠାରେ ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜି ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବି। ଆପଣଙ୍କ କୃପାଦୃଷ୍ଟି ମୋତେ ପବିତ୍ର କରିଦେଲା, ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ମୁଁ ଶାଶ୍ୱତ ଲୋକକୁ ଯିବି। ଆପଣ ଚିତ୍ରକୂଟରେ ରଥେ ଯେତେବେଳେ ଆସିଥିଲେ, ସେଠାରୁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ସେବା କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲି। ମୋ ଗୁରୁମାନ୍ୟ ମହାର୍ଷିମାନେ ମୋତେ କହିଥିଲେ—‘ରାମ ତୁମ ତପୋବନକୁ ଆସିବେ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଓ ସୌମିତ୍ରିଙ୍କୁ ଅତିଥି ଭାବେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିବା; ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ତୁମେ ଉତ୍ତମ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା।’ ଏହିପରି ଉପଦେଶ ପାଇଁ ମୁଁ ବନର ନିବିଧ ଫଳ ଓ ମୂଳ ସଞ୍ଚୟ କରିଥିଲି। ମୁଁ ପମ୍ପା ତୀରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଏହି ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖି ସାର୍ଥକ ହେଲା।” ଏହିପରି ଶବରୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ରାମ ତାଙ୍କୁ ଏହି ତପସ୍ୟାଶୀଳ ଦାନବବଂଶୀ ମହାତ୍ମାମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ, କାରଣ ଶବରୀ ଏହି ବିଷୟରେ ଭଲ ଭାବେ ଜାଣୁଥିଲେ। ରାମ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହା ବିଷୟରେ ଶୁଣିଛି, କିନ୍ତୁ ନିଜ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ, ଯଦି ତୁମେ ଅନୁମତି ଦେଉଛ।” ଏପରି କୁହିବା ପରେ, ଶବରୀ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ସେଇ ମହାବନ ଦେଖାଇଲେ—“ଦେଖନ୍ତୁ, ଏହି ଘନ ମେଘପରି ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ ଓ ପକ୍ଷୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହି ମତଙ୍ଗ ବନ, ଯେଉଁଠି ମୋ ମହାନ୍ତ ଗୁରୁମାନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ, ଏଠି ଏହି ପୂର୍ବମୁଖୀ ବେଦୀ, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କ ଶ୍ରମରେ କମ୍ପିତ ହାତରେ ଫୁଲ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ତପୋବଳରେ ବେଦୀ ଏଯାଁ ଅପୂର୍ବ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ ଆଲୋକିତ କରୁଛି। ଉପବାସ ଓ କ୍ଲାନ୍ତିରେ ଅଶକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ମନେ ମନେ ସପ୍ତସାଗରକୁ ଏଠି ଆନିଥିଲେ, ଦେଖନ୍ତୁ ସେ ସାଗର। ବାଥ ସେଷରେ, ତାଙ୍କ ଚର୍ମବସ୍ତ୍ର ଏହି ଗଛରେ ରଖିଥିଲେ, ଏଯାଁ ଏପରି ଅନେକ ଦିନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଶୁଖିନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପିତ ଫୁଲ ଓ ନୀଳ କମଳ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଶୁଖିନାହିଁ; ଏହି ସବୁ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ କରାଯାଇଥିଲା। ଏବେ ଆପଣ ଏହି ସମସ୍ତ ବନ ଦେଖିଲେ, ଏହାର କଥା ଶୁଣିଲେ, ତେଣୁ ଆପଣଙ୍କ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ, ମୁଁ ଏହି ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ମୁଁ ମୋ ସେଇ ମହାନ୍ତ ଗୁରୁମାନ୍ୟଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଯିବାକୁ ଚାହେଁ, ଯେଉଁଠି ମୁଁ ସେବା କରିଥିଲି।” ଶବରୀଙ୍କ ଏହି ଧର୍ମମୟ କଥା ଶୁଣି ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, "ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ!" ବୋଲି କହିଲେ। ତାପରେ ରାମ ଶବରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ମୋତେ ସମ୍ମାନ ଦେଲ, ମହିଳେ, ଏବେ ତୁମେ ଚାହାଁଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଯାଅ।” ଏପରି ଅନୁମତି ପାଇ, ଜଟାଧାରିଣୀ, ବାଲ୍କଳ ଓ କୃଷ୍ଣାଜିନ ପିନ୍ଧିଥିବା ଶବରୀ ଅଗ୍ନିକୁ ନିଜକୁ ଅର୍ପଣ କଲେ। ତାଙ୍କ ଦେହ ଅଗ୍ନିପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଇ, ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣ, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଓ ମାଳାଧାରଣ କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଲେ। ସେଠାରେ ଦିବ୍ୟବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚମକଦାର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ପ୍ରଭାରେ ମେଘାପ୍ରଭା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ଶବରୀ ନିଜ ଧ୍ୟାନଶକ୍ତିରେ ସେମାନେ ପୂଜ୍ୟ ମହାତ୍ମା ଋଷିମାନେ ବସିଥିବା ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏଭଳି ଶବରୀ ନିଜ ତପୋବଳରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ପରେ, ରାମ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ମହାତ୍ମାମାନଙ୍କ ମହତ୍ୱ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରି ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୃଦୁ ଭାଷିଣ, ମୁଁ ସେଇ ମହାନ୍ତ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଛି, ଯେଉଁଠି ବାଘ ଓ ମୃଗ ଏକାସାଥିରେ ନିର୍ଭୟ ରହେ, ଅନେକ ପକ୍ଷୀ ରହେ। ସପ୍ତସାଗର ତୀରେ ଆମେ ବିଧିପୂର୍ବକ ସ୍ନାନ କରି ପିତୃଦେବତାଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କରିଛୁ। ଅସୁବିଧା ଦୂର ହୋଇଛି, ଶୁଭ ହୋଇଛି; ଏଥିପାଇଁ ମୋର ହୃଦୟ ଖୁସିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ମୋର ମନେ ଶୁଭ ଅନୁଭୂତି ହେଉଛି; ଚଳ, ଆମେ ସେଇ ମନୋହର ପମ୍ପା ସରୋବରକୁ ଯିବା। ସେଠି ଦୂର ନୁହେଁ, ରିଶ୍ୟମୂକ ପର୍ବତ ଚମକୁଛି, ଯେଉଁଠି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ସୁଗ୍ରୀବ, ସୂର୍ୟପୁତ୍ର, ଚାରିଜଣ ବାନର ସହିତ ବସୁଛନ୍ତି, ଯିଏ ସଦା ବାଲିଙ୍କୁ ଭୟ କରନ୍ତି। ମୁଁ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସହ ମିଶିବାକୁ ଚାହେଁ, କାରଣ ସୀତା ଖୋଜାର କାମ ତାଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଛି।” ରାମଙ୍କ ଏହି କଥାକୁ ଶୁଣି ସୌମିତ୍ରି କହିଲେ, “ଚଳନ୍ତୁ, ଆମେ ଶୀଘ୍ର ଯିବା; ମୋ ମନ ମଧ୍ୟ ତାହିଁକୁ ଉତ୍ସୁକ।" ଏଭଳି କହି, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସେଇ ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ଏହାପରେ, ସେମାନେ ପମ୍ପା ସରୋବର ପହଞ୍ଚି, ଚାରିପାଖରେ ଫୁଲ ଭରା ଗଛଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଲେ।