ଏହିପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟରେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଋଷି ରାଘବ ରାମଙ୍କୁ ନିଜ ପାଖରେ ଡାକି ପ୍ରସ୍ୱାପନ, ପ୍ରଶମନ ଏବଂ ମୃଦୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ; ସେଉଁପରି ବର୍ଷଣ, ଶୋଷଣ, ସଂତାପନ ଓ ବିଳାପନ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଦେଲେ। ବିରୋଧୀକୁ ଅସମର୍ଥ କରିଦେଇଥିବା ମାଦନ ଅସ୍ତ୍ର, ଯାହା କାମଦେବଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବ ମାନବ ନାମକ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଦେଲେ। ପିଶାଚ ମୋହନ ଅସ୍ତ୍ର, ତାମସ, ସୌମନସ, ସଂବର୍ତ୍ତ, ମୌସଳ ଏବଂ ସତ୍ୟମ ଅସ୍ତ୍ର, ତଥା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାୟାମୟ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଦେଲେ। ସୌର ତେଜଃପ୍ରଭା ଅସ୍ତ୍ର, ଯାହା ଅନ୍ୟର ଶକ୍ତିକୁ ଶୋଷଣ କରେ, ସୋମ ଶିଶିର ଅସ୍ତ୍ର, ଭୟଙ୍କର ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର ଅସ୍ତ୍ର, ଭୟାନକ ଭଗ ଅସ୍ତ୍ର, ଶୀତେଷୁ ଓ ମାନବ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଦେଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ, ଯାହା ଇଚ୍ଛାମୂଳକ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାର୍ଷି ପୂର୍ବଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଶୁଭ ଚିତ୍ତରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ରାମଙ୍କୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମନ୍ତ୍ରମାଳା ଦେଲେ। ସେଉଁପରି, ଏମିତି ଅସ୍ତ୍ର ଯାହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଲାଭ କରିପାରିନାହାନ୍ତି, ତାହା ରାଘବଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଋଷି ମନ୍ତ୍ରପାଠ କରିଥିବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ରାଘବଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଗଲେ। ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ହସି, ହାତ ଜୋଡ଼ି ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ରାଘବ, ଆମେ ତୁମର ସେବକ, ତୁମେ ଯାହା ଚାହିଁବ, ଆମେ ସେ କରିଦେବା।" ଏହି ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଏପରି କଥା କହିବା ପରେ, ରାମ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତ ହେଲେ। ଏହା ପରେ, ରାମ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି, ତେଜସ୍ୱୀ ମୁହଁରେ ମୂସ୍କାନ ନେଇ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଏହିପରି ଅନୁଷ୍ଠାନ ପରେ, ରାମ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ଏବଂ ଉଲ୍ଲାସିତ ମୁହଁରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ପାଇଛି, ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଜୟ କରିପାରିବେନି। କିନ୍ତୁ, ହେ ମହାମୁନି, ଏହି ଅସ୍ତ୍ରମାନେ କେମିତି ପୁନଃ ନିଗ୍ରହ କରିବି, ସେ ବିଧି ମଧ୍ୟ ଶିଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।" ତାହାପରେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାର୍ଷି ତାଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ର ନିଗ୍ରହ ମନ୍ତ୍ର ଶିଖାଇଲେ—ସତ୍ୟବନ୍ତ, ସତ୍ୟକୀର୍ତି, ଧୃଷ୍ଟ, ରଭସ, ପ୍ରତିହାରତର, ଲକ୍ଷ୍ୟ, ଅଲକ୍ଷ୍ୟ, ଦୃଢ଼ନାଭ, ସୁନାଭକ, ଦଶାକ୍ଷ, ଶତବକ୍ତ୍ର, ଦଶଶୀର୍ଷ, ଶତୋଦର, ପଦ୍ମନାଭ, ମହାନାଭ, ଡୁଣ୍ଡୁନାଭ, ସୁନାଭକ, ଜ୍ୟୋତିଷ, ଶକୁନ, ନୈରାସ୍ୟ, ଭିମଳ, ଯୌଗନ୍ଧର, ବିନିଦ୍ର, ଶୁଚିବାହୁ, ମହାବାହୁ, ନିଷ୍କଳି, ବିରୁଚ, ସାର୍ଚିର୍ମାଳୀ, ଧୃତିମାଳୀ, ବୃତ୍ତିମାନ, ରୁଚିର, ପିତୃୟ, ସୌମନସ, ବିଧୂତମକର, ପରବୀର, ରତି, ଧନଧାନ୍ୟ, କାମରୂପ, କାମରୁଚି, ମୋହମାବରଣ, ଜୃମ୍ଭକ, ସର୍ବନାଭ, ପନ୍ଥନବରୁଣ ଏବଂ କୃଶାଶ୍ୱଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ପୁତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଶିଖାଇଲେ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ରାମଙ୍କ ପାଖକୁ ଦେହଧାରଣ କରି ଆସିଲେ—କେହି ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, କେହି ଧୂମପରି, କେହି ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ, ଏବଂ ସମସ୍ତେ ହାତ ଜୋଡ଼ି ଦଣ୍ଡବତ୍ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ମୃଦୁ କଥାରେ କହିଲେ, "ହେ ରାମ, ଆମେ ଉପସ୍ଥିତ, ଆପଣ ଯାହା ଆଦେଶ ଦେବେ, ଆମେ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।" ଏପରି ଦେଖି, ରାମ ମୃଦୁ କଥାରେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଚାହଁ, ଯାଅ; ଯେତେବେଳେ ଆବଶ୍ୟକ ପଡ଼ିବ, ତୁମେ ମନରେ ମୋତେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ।" ସେମାନେ ରାମଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, "ତଥାସ୍ତୁ" କହି, ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ପୁନଃ ଚାଲିଗଲେ। ଏହାପରେ, ରାମ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ମୃଦୁ ଓ ମଧୁର କଥାରେ ପଚାରିଲେ, "ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଇ ପାହାଡ଼ ନିକଟରେ ମେଘପରି କଳା ଏହି ବୃକ୍ଷମାଳା କ’ଣ? ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାଯୁକ୍ତ, ମୃଗମାନେ ଏଠି ଖେଳୁଛନ୍ତି, ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧୁର ଧ୍ୱନି କରୁଛନ୍ତି। ଆମେ ଏହି ଘନ ଅରଣ୍ୟରୁ ବାହାରିଛୁ, ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ ଏବଂ ଆନନ୍ଦଦାୟକ। ଏହି ଶ୍ରମଣୀୟ ପ୍ରଦେଶ କ’ଣ? ଏଠାରେ କାହାର ଆଶ୍ରମ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ପୂର୍ବେ ପାପୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଘାତୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଘ୍ନ ପାଇଥିଲେ? ତୁମର ଯଜ୍ଞ କ’ଠି ହେଉଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ?" ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ ପରେ, ତେଜସ୍ୱୀ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ରାମଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ—"ହେ ବଳଶାଳୀ ରାମ, ଏଠି ଦେବତାମାନେ ପୂଜିଥିବା ବିଷ୍ଣୁ ଅନେକ ବର୍ଷ ଏବଂ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ବାସ କରିଥିଲେ। ଏଠି କଶ୍ୟପ ଏବଂ ଅଦିତି ଅଗ୍ନିପ୍ରଭା ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ହୋଇ ତାଙ୍କ ସହ ବହୁ ବର୍ଷ ଦିବ୍ୟ ବ୍ରତ କରିଥିଲେ ଏବଂ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ।" ଏପରି ଭାବରେ, ରାମ ଦେବତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଶିଖିଲେ, ଏବଂ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳୀର ଗୌରବ ଓ ଏହାର ଇତିହାସ ବିଷୟରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶ୍ରବଣ କଲେ।