ଅତୀତରେ, ମତଙ୍ଗ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଅନେକ ତପସ୍ୱୀ ଛାତ୍ରମାନେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଇଁ ଅଟବୀରୁ ଫଳ, ମୂଳ ଆଣିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଶ୍ରମର ଘମ ଝରିପଡ଼ିଥିଲା, ଏବଂ ସେଇ ଘମ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁଥିଲା। ଏହି ତପସ୍ୟାର ଫଳରୁ, ଏହି ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ଘମର ଫୁଟିଯାଇଥିବା ତାର, ମାଳାର ରୂପ ନେଇଥିଲା ଏବଂ ସେମାନେ ଅବିନାଶୀ ହୋଇଗଲେ, ରାଘବ। ଏଯାଁ ଆଜିଯାଁ ସେମାନଙ୍କ ଏକ ସେବିକା ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, ଯିଁଠାରେ ଶବରୀ ନାମକ ଏକ ଦୀର୍ଘାୟୁ ତପସ୍ୱିନୀ ଅଟବୀରେ ଅଛନ୍ତି, କକୁତ୍ସ୍ଥ କୁଳର ଅବତାର ରାମ। ଶବରୀ ସଦା ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ। ଯେତେବେଳେ ତିନି ତୁମକୁ ଦେଖିବେ, ଦିବ୍ୟ ରୂପର ରାମ, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ସଫଳ ହେଇ ସେ ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ। ଏହାପରେ, ତୁମେ ପମ୍ପା ହ୍ରଦର ପଶ୍ଚିମ କୂଳରେ ଅବସ୍ଥିତ ଏହି ଅତି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଏବଂ ଗୁପ୍ତ ଆଶ୍ରମ ଦେଖିବ। ମତଙ୍ଗ ଋଷିଙ୍କ ନିୟମରେ, ଏହି ଆଶ୍ରମ ଏବଂ ତାହାର ଚାରିପାଖର ଅଟବୀକୁ ବଡ଼ ହାତୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିନାହନ୍ତି। ରଘୁବଂଶୀ ରାମ, ଏହି ଅଟବୀ ମତଙ୍ଗ ଗ୍ରୋଭ୍ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନନ୍ଦନବନ ଭଳି ଦିଖେ। ଏଠାରେ ନାନା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ କୁହୁକୁହାରେ ଅଟବୀ ଗୁଞ୍ଜିଉଛି, ଏବଂ ତୁମେ ଏଠାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିବ। ପମ୍ପା ହ୍ରଦ ପାଖରେ ରିଶ୍ୟମୂକ ପର୍ବତ ଅଛି, ଯାହା ଗଛଗୁଡ଼ିକର ଫୁଲରେ ରଙ୍ଗିନ। ଏହି ପର୍ବତ ଅତି ଦୁର୍ଗମ, ଯୁବ ହାତୀମାନେ ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ଏହାକୁ ଗଢ଼ିଥିଲେ। ଏଠାରେ ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଶିଖରରେ ଶୁଏ, ସେ ଜାଗିବା ସମୟରେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖିଥିବା ସମସ୍ତ ଧନ ଲାଭ କରେ। କିନ୍ତୁ ଯଦି କୌଣସି ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ରର ଲୋକ ଏଠାକୁ ଚଡ଼ିବେ, ତେବେ ରାକ୍ଷସମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶୁଏବା ସମୟରେ ପକେଇ ମାରିଦେଇଥାନ୍ତି। ପମ୍ପାରେ ମତଙ୍ଗ ଆଶ୍ରମର ବାସିନ୍ଦା ଯୁବ ହାତୀମାନେ ଖେଳ କରୁଥିବା ଉଚ୍ଚ ରବ୍ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତୀମାନେ, ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ରକ୍ତର ଧାରା ଚିହ୍ନିତ, ଏକାଏକା ଦଳ ଗଠନ କରି ଅଟବୀରେ ଘୁଞ୍ଚିବାକୁ ମିଳେ, ମେଘ ଭଳି ଶୀଘ୍ର ଏବଂ ଅନ୍ଧାର। ସେମାନେ ସ୍ୱଚ୍ଛ, ଶୀତଳ ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧିତ ପାଣି ପିଇ ନିଜେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ତାପରେ ସେମାନେ ଭାଲୁ ଓ ବାଘ ମାନଙ୍କ ସହ ଅଟବୀରେ ଖେଳନ୍ତି, ଯେଉଁ ମାନଙ୍କ ନିଳ ରୋମ ମୃଦୁ ଏବଂ ଚମକୁଛି। ଏଠାରେ ମୃଗ, ବନଶୁକର, ଓ ନିର୍ଭୟ ହରିଣ ଦେଖି ତୁମର ଦୁଃଖ ଦୂର ହେବ। ଏହି ପର୍ବତରେ ଏକ ବଡ଼ ଗୁହା ଅଛି, ଯାହା ପର୍ବତ ଶିଖରକୁ ଶୋଭା ଦେଇଛି। କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶର ରାମ, ଏହି ଗୁହା ପଥରରେ ଢାକା ଏବଂ ଯିବାକୁ ଅତି କଷ୍ଟଦାୟକ। ଏହାର ପୂର୍ବ ଦ୍ୱାରରେ ଏକ ବଡ଼ ଶୀତଳ ଜଳର ପୋଖରୀ ଅଛି, ଯାହାରେ ନାନା ମୂଳ ଓ ଫଳ ତଥା ଗଛ ଭରି ଅଛି। ଏଠାରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଶୁଗ୍ରୀବ ଏବଂ ମକ୍କଟମାନେ ବାସ କରନ୍ତି। କେବେ କେବେ କବନ୍ଧ ମଧ୍ୟ ଏହି ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ଯିଁଠାରେ ତିନି ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇଥାନ୍ତି। ତାର ମାଳା ପିନ୍ଧି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ କବନ୍ଧ ଆକାଶରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତିନି ଆକାଶରେ ନିକଟରେ ଦଉଡ଼ିବାକୁ ଦେଖିଲେ, ଦୁଇ ଭାଇ ତାଙ୍କୁ 'ଯାଅ, ଆଗକୁ ବଢ଼' ଭାବରେ କହିଲେ, ତିନି 'ଯାଅ, ତୁମର କାମ ସଫଳ ହେବ' ଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ, ଖୁସି ହୋଇ କବନ୍ଧ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି କବନ୍ଧ ନିଜ ପ୍ରକୃତ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଶରୀର ଚମକୁଥିବା ଏବଂ ଅତି ଶୋଭାମୟ ଭାବରେ ଆକାଶରେ ରାମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ଏବଂ 'ମିତ୍ରତା କର' ଭାବରେ କହିଲେ। ଏହାପରେ, ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ରାମାୟଣର ଅରଣ୍ୟ କାଣ୍ଡର ଚଉଠିଏ ଅଧ୍ୟାୟର କଥା ଆସେ। କବନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ପମ୍ପା ହ୍ରଦ ପାଖର ଅଟବୀର ମାର୍ଗ ଦେଖାଯିବା ପରେ, ଦୁଇ ରାଘବ ବଂଶୀ ପ୍ରିନ୍ସ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଯାତ୍ରାରେ ସେମାନେ ମଧୁ, ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଭରିଥିବା ଅନେକ ପର୍ବତ ଦେଖିଲେ, ଶୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଚାଲିଥିଲେ। ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ଶିବିର କରି, ଦୁଇ ଭାଇ ପମ୍ପା ହ୍ରଦର ପଶ୍ଚିମ କୂଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ଶବରୀଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଅନେକ ଗଛରେ ଆବୃତ ଏବଂ ଅତି ଶୋଭାମୟ। ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚି, ଶବରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ତପସ୍ୱିନୀ ଶବରୀ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ଦେଖି, ଉଠି ହାତ ଜୋଡ଼ି ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ରାମ ଓ ଜ୍ଞାନୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ପାଦ ଧରିଲେ। ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଇଁ ଓ ପାନୀୟ ପାଇଁ ପାଣି ଦେଲେ, ଯଥା ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ। ତାପରେ, ରାମ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଶବରୀଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— "ତୁମର ବାଧା ଦୂର ହୋଇଛି କି? ତୁମର ତପସ୍ୟା ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି କି? ତୁମେ କ୍ରୋଧ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଛ କି, ତୁମର ଖାଦ୍ୟ ସଂୟମିତ କି? ତୁମେ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ମୃଦୁ, ତୁମର ବ୍ରତ ଅଟୁଟ କି, ମନ ଶାନ୍ତ କି, ତୁମର ଗୁରୁସେବା ଫଳଦାୟକ କି?" ରାମଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ପରେ, ଶବରୀ, ତପସ୍ୱୀନୀ ଏବଂ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ବୟସ୍କ ଏବଂ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ— "ଆଜି ତୁମକୁ ଦେଖି ମୋ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ମିଳିଛି; ଆଜି ମୋ ଜନ୍ମ ସଫଳ ହେଲା ଏବଂ ମୋ ଗୁରୁମାନେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ଆଜି ମୋ ତପସ୍ୟା ସଫଳ ହେଲା, ଏବଂ ମୁଁ ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ପାଇବି, କାରଣ ରାମ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଦେବତା ସ୍ଥାନରେ ତୁମକୁ ଏଠାରେ ପୂଜିଛି। ତୁମ ଦୟାମୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୁଁ ପବିତ୍ର ହେଲି; ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ଶାଶ୍ୱତ ଲୋକକୁ ଯିବି। ତୁମେ ଚିତ୍ରକୂଟରେ ରଥରେ ଆସିବା ସମୟରେ, ମୁଁ ତୁମ ସେବା କରି ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ଗଲି।" "ଏହି ଦୟାଳୁ ଋଷିମାନେ, ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମୋତେ କହିଥିଲେ—‘ରାମ ତୁମର ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିବ। ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଏବଂ ସଉମିତ୍ରିଙ୍କୁ ଅତିଥି ସ୍ୱରୂପେ ସ୍ୱାଗତ କରିବା ଉଚିତ; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲା ପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ଲୋକକୁ ପାଇବ।