ଏହିପରି ଘଟଣାରେ, ବୀର ରାମଙ୍କୁ ମହାମୁନି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଏକ ପରେ ଏକ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲେ। ପ୍ରଥମେ, ଧର୍ମଚକ୍ର, କାଳଚକ୍ର, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଚକ୍ର ଦେଲେ। ତାପରେ, ଦିବ୍ୟ ବଜ୍ରାସ୍ତ୍ର, ଶିବଙ୍କ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତ୍ରିଶୂଳ, ବ୍ରହ୍ମଶିରାସ୍ତ୍ର ଓ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ବଳଶାଳୀ ରାମଙ୍କୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର, ଦୁଇଟି ଗଦା—ମୋଦକୀ ଓ ଶିଖରୀ—ଏହି ଶୁଭ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ପୁନି, ଧର୍ମର ଦହନଶୀଳ ପାଶ ଓ କାଳପାଶ ଦେଲେ। ଭାଗ୍ୟର ଆନନ୍ଦ ରାମଙ୍କୁ ବରୁଣପାଶ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବରୁଣାସ୍ତ୍ର, ଦୁଇଟି ବଜ୍ର—ଶୁଷ୍କ ଓ ତରଳ—ଦେଲେ। ପିନାକାସ୍ତ୍ର, ନାରାୟଣାସ୍ତ୍ର ଓ ଆଗ୍ନେୟ ଶିଖରାସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ପ୍ରଥମେ ବାୟୁଅସ୍ତ୍ର, ହୟଶିରାସ୍ତ୍ର, କ୍ରଉଞ୍ଚାସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ଦୁଇଟି ଶୂଳ, ଭୟଙ୍କର କଙ୍କାଳ, ଗଦା, ଖପର ଓ କିଙ୍କିଣୀ ଦେଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ମହା ବିଦ୍ୟାଧର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ନନ୍ଦନାସ୍ତ୍ର, ରାଜପୁତ୍ର ରାମଙ୍କୁ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ସମ ଖଡ଼ଗ, ଗନ୍ଧର୍ବ ମୋହନାସ୍ତ୍ର, ପ୍ରସ୍ୱାପନ, ପ୍ରଶମନ, ଶାନ୍ତିଦାୟକ ଅସ୍ତ୍ର, ବର୍ଷଣା, ଶୋଷଣା, ସନ୍ତାପନା, ବିଳାପନା ଦେଲେ। ଅପରାଜୟ ମାଦନାସ୍ତ୍ର, ମାନବ ଗନ୍ଧର୍ବାସ୍ତ୍ର, ପିଶାଚ ମୋହନାସ୍ତ୍ର ଦିଆଗଲା। ତାମସାସ୍ତ୍ର, ସୌମନସ, ସଂବର୍ତ୍ତ, ମୌସଳାସ୍ତ୍ର, ସତ୍ୟମ୍ ଓ ମାୟାମୟ ଅସ୍ତ୍ର, ସୌରାସ୍ତ୍ର ତେଜଃପ୍ରଭା, ସୋମାସ୍ତ୍ର ଶିଶିର, ଭୟଙ୍କର ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରାସ୍ତ୍ର, ଭଗାସ୍ତ୍ର, ଶୀତେଷୁ, ମାନବ ଅସ୍ତ୍ର ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରିଥିଲେ ଓ ବିଶେଷ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ପରେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମୁନି ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରି, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଆନନ୍ଦରେ ରାମଙ୍କୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଅସ୍ତ୍ର ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଧିଗ୍ରହଣ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମନ୍ତ୍ରୋଚ୍ଚାରଣ କରିବା ସାଥିରେ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପେ ରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଗଲେ। ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ହାତ ଯୋଡ଼ି କହିଲେ, "ହେ ରାଘବ, ଆମେ ତୁମର ସେବକ, ଆପଣ ଯାହା ଆଦେଶ ଦେବେ, ଆମେ ସେହି କାମ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।" ଏହି ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ରାମ ଶାନ୍ତ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଏପରି ଦେଖି, ରାମ ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ହୃଦୟରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଯାତ୍ରା ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଏହା ପରେ ବାଲକାଣ୍ଡର ଅଠାଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଶୁଭ ଚିତ୍ତ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ମୁହଁରେ, ରାମ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସହ ଚାଲିଯିବା ସମୟରେ କହିଲେ, "ମୁନିବର, ମୁଁ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ପାଇଛି, ଏବେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ, ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିବା ପରେ, ସେମାନେ କିପରି ପୁନଃ ନିବାରଣ କରାଯିବ, ତାହା ଶିଖିବାକୁ ଚାହେଁ।" ଏହା ଶୁଣି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତପସ୍ଵୀ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଭାବେ ଅସ୍ତ୍ର ନିବାରଣର ବିଧି ଶିଖାଇଲେ। ସେ ସତ୍ୟବନ୍ତ, ସତ୍ୟକୀର୍ତ୍ତି, ଧୃଷ୍ଟ, ରଭସ, ପ୍ରତିହାରତର, ଏବଂ ମୁହାଁ ଦେଇବା ଓ ତାଲିକା କରିବା ଉପାୟ ଶିଖାଇଲେ। ଲକ୍ଷ୍ୟ, ଅଲକ୍ଷ୍ୟ, ଦୃଢ଼ନାଭ, ସୁନାଭକ, ଦଶାକ୍ଷ, ଶତବକ୍ତ୍ର, ଦଶଶୀର୍ଷ, ଶତୋଦର, ପଦ୍ମନାଭ, ମହାନାଭ, ଦୁନ୍ଦୁନାଭ, ସୁନାଭକ, ଜ୍ୟୋତିଷ, ଶକୁନ, ନୈରାସ୍ୟ ଓ ବିମଳ, ଯୌଗନ୍ଧର, ବିନିଦ୍ର, ଶୁଚିବାହୁ, ମହାବାହୁ, ନିଷ୍କଳି, ବିରୁଚ, ସାର୍ଚ୍ଚିର୍ମାଳୀ, ଧୃତିମାଳୀ, ବୃତ୍ତିମାନ୍, ରୁଚିର, ପିତ୍ର୍ୟ, ସୌମନସ, ବିଧୂତମକର, ପରବୀର, ରତି, ଧନଧାନ୍ୟ, କାମରୂପ, କାମରୁଚି, ମୋହମାବରଣ, ଜ୍ରିମ୍ଭକ, ସର୍ବନାଭ, ପନ୍ଥନବରୁଣ ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ତାଙ୍କ ନିବାରଣ ବିଧି ଶିଖାଇଲେ। ଏହା ବ୍ୟତୀତ, କୃଶାଶ୍ୱଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଇଚ୍ଛାମୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ। ରାମ ଆନନ୍ଦରେ "ନିଶ୍ଚୟ" କହିଲେ। ଏହି ଦେବଦେହୀ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଅଗ୍ନିଶିଖା, ଧୂଆଁ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, କିଛି ହାତ ଯୋଡ଼ି ଦଣ୍ଡବତ୍ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ମଧୁର କଥାରେ କହିଲେ, "ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ ଏଠାରେ ଅଛୁ। ଆପଣ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ, କଣ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି?" ତା’ପରେ ରାମ କହିଲେ, "ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଯାଅ; ଆବଶ୍ୟକ ସମୟରେ ମନସା ମୋତେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା।" ସେମାନେ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, "ତଥାସ୍ତୁ" କହି ବିଦାୟ ନେଲେ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ତାଙ୍କର ନିବାରଣ ବିଧି ଅଧିଗ୍ରହଣ କରି, ରାମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନମ୍ର ଓ ମଧୁର କଥାରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଅନୁଗ୍ରହ ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ କାକୁତ୍ସ୍ଥ ରାମ ଆଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।