ଏକ ସମୟର କଥା, ରାମ ନାମକ ଏକ ଶୃଙ୍ଗାରୀ ଯୁବକ ଥିଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଛାତି, ଭୟଙ୍କର ଧନୁଷ, ଏବଂ ଲମ୍ବା ବାହୁରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଭଲ ଆକୃତିର ଥିଲା, ମାନବ ଜନତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ନାମ ଲଭିଥିଲେ। ସେ ଧର୍ମ, ସତ୍ୟ, ଏବଂ ଲୋକଙ୍କ ସୁଖ ଦେଖିବାରେ ବିଶେଷ ରୁଚି ରଖୁଥିଲେ। ତେଣୁ ସେ ଏକ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ସମାନ ଶୋଭା ଦେଖାଇଥିଲେ, ଯାହାକି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦମନ କରିବାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ରାମ ଶ୍ରୀ ଦଶରଥଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପୁଅ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ରଖିଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେ ରାଜ୍ୟର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ହେବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, କୈକେୟୀ, ଦଶରଥଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ତାଙ୍କର ଦିଆ ଭୁଣ୍ଡରେ ରାମଙ୍କୁ ନିକାଳିବା ଓ ଭରତଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଦଶରଥ, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମର ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ପ୍ରତିବଦ୍ଧତାରେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପୁଅକୁ ବନ୍ଧୁ କରିବାକୁ ବିବଶ ହେଲେ। ରାମ, ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ମାନି, ବନରେ ଚଲିଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତାଙ୍କ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସିତା, ଯିଏ ମାନବ ଜନତା ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କ ସହିତ ଯାଇଥିଲେ, ଯେପରିକି ରୋହିଣୀ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଅନୁସରଣ କରେ। ତେଣୁ ସେମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେଠାରେ ସେମାନେ ଖୁସିରେ ଜୀବନ ବିତାଇଲେ। ଚିତ୍ରକୂଟରେ, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ ଓ ଶାନ୍ତି ରେ ବସିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ରାମଙ୍କ ପିତା ଦଶରଥ ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଃଖିତ ହେବାରୁ ନିରାଶ ହେଲେ। ଦଶରଥଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ଭରତ, ଯିଏ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ନିୟୋଜିତ ହେଲେ, ତେବେ ତାଙ୍କର ଭାଇ ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଭରତ ଏହାକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରି, ରାମଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ନେବାକୁ ବିନମ୍ରତା ସହିତ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। କିନ୍ତୁ ରାମ, ପିତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ମାନି, ରାଜ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଅସ୍ବୀକାର କଲେ। ଏହା ପରେ, ରାମ ଦାଣ୍ଡକ ବନରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ବିରାଧା ନାମକ ଦାୟୀକୁ ବଧ କଲେ। ସେ ଅନେକ ଋଷିଙ୍କ ସହିତ ମିଳି, ତାଙ୍କର ସଂରକ୍ଷଣ ପାଇଁ ଦାୟୀଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ଶପଥ ନେଲେ। ଏହି ବନରେ, ସେ ଶୂର୍ପଣାଖା ନାମକ ଦାୟୀକୁ ଦେଖି, ସେ ଏହାକୁ ବିନାଶ କରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ପ୍ରୟୋଗ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରାମଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଚାରି ହଜାର ଦାୟୀଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ଶୁଣି ରାବଣ ଅତି କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲେ। ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣାରେ ଏକ ଦୂତ ଭାବରେ ମାନବତାର ସ୍ଥାୟୀ ଭାବରେ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ। ସେ ମନୁଷ୍ୟତାର ମୂଳ ଗୁଣରେ ରହିଥିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଓ ଧର୍ମର ପ୍ରତିକ।