ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ କବନ୍ଧ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଏହି ଅପୂର୍ବ ଓ ବିରାଟ୍ ଦେହ ତୁମରେ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ। ତୁମେ ଗୌରବରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହେବା। ହେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଜାଣ, ତୁମେ ଦାନୁର ପୁତ୍ର। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କ୍ରୋଧରୁ ମୁଁ ଏହି ଦେହ ପାଇଥିଲି, କାରଣ ମୁଁ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପିତାମହ (ବ୍ରହ୍ମା)ଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲି। ସେମାନେ ମୋତେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦେଇଥିଲେ, ଏହିପରି ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଲାଗି ମୋର ମନ ଭ୍ରମିତ ହେଲା ନାହିଁ। ଏପରି ଆୟୁ ଥିବାବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର କ’ଣ କରିପାରିବେ? ଏଭାବରେ ଭାବି, ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲି। ସେ ତାଙ୍କର ଶତାର୍ମ୍ ଵଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୋର ଦୁଇ ଜଙ୍ଘା ଓ ମୁଣ୍ଡକୁ ଆଘାତ କରିଥିଲେ। ମୋର ଜଙ୍ଘା ଓ ମୁଣ୍ଡ ଶରୀର ଭିତରକୁ ଲୁଚିଯାଇଥିଲା, ମୁଁ ବାରମ୍ବାର ଅନୁରୋଧ କଲି, କିନ୍ତୁ ସେ ମୋତେ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଲେ ନାହିଁ। ସେ କହିଲେ, ‘ପିତାମହଙ୍କ କଥା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ।’ ଏହି ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଜଙ୍ଘା, ମୁଣ୍ଡ ଓ ମୁଖ ନେଇ, ଅନାହାର ଅବସ୍ଥାରେ, ମୁଁ କିପରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ବଞ୍ଚିପାରିବି? ଏପରି କଥା କହି, ଇନ୍ଦ୍ର ମୋର ଦୁଇ ହାତକୁ ଏକ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା କରିଦେଲେ ଓ ମୋର ମୁଖକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ସହିତ ପେଟ ମଧ୍ୟରେ ରଚିଦେଲେ। ଏହି ଦୀର୍ଘ ହାତ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏଠାରେ ଅରଣ୍ୟବାସୀଙ୍କୁ ଧରିଥିଲି ଓ ସିଂହ, ହାତୀ, ମୃଗ, ବାଘ ଆଦିକୁ ଖାଉଥିଲି। ତା’ପରେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, ‘ଯେତେବେଳେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୋର ହାତ କାଟିଦେବେ, ସେତେବେଳେ ତୁ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବୁ। ଏହି ଦେହ ନେଇ ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ମୁଁ ଯାହା କିଛି ଦେଖିଥିଲି, ତାହା ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲି। ନିଶ୍ଚୟ, ମୁଁ ଭାବୁଛି ରାମ ଆସି ମୋତେ ଧରିବେ।’ ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ଧରି ଏବେ ମୁଁ ଏହି ଦେହ ଧାରଣ କରି ଅତି କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି। ରାଘବ, ତୁମକୁ ମୋର ଶୁଭକାମନା, ମୋତେ ଅନ୍ୟ କେହି ମାରିପାରିବେ ନାହିଁ। ମହାର୍ଷି ଯେଉଁପରି ଠିକ୍ କହିଥିଲେ, ତାହା ହେବ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଉପଦେଶ ଓ ସହଯୋଗ ଦେବି। ମୁଁ ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି ସାକ୍ଷୀ ମିତ୍ରତା ବିଧି ଶିଖେଇଦେବି।” ଏପରି କବନ୍ଧ କହିଲେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଘବ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କହିଲେ, “ମୋର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପତ୍ନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ରାବଣ ହରଣ କରିନେଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ଏବେ ମୋ ଭାଇ ସହିତ ଜନସ୍ଥାନ ଛାଡିଛି, ସେଇ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ନାମ ଛଡା ଆଉ କିଛି ଜାଣିନାହିଁ, ତାଙ୍କର ରୂପ ମଧ୍ୟ ଜାଣିନାହିଁ। ତାଙ୍କର ନିବାସ କିଏଁଠି ଓ ଶକ୍ତି କେତେ, ଏହି ସବୁ ଆମେ ଜାଣିନାହିଁ। ଆମେ ଦୁଃଖିତ, ଅନାଥ ଓ ଅତିବ୍ୟାକୁଳ ଅବସ୍ଥାରେ ଘୁଞ୍ଚୁଛୁ। ଏପରି ଦୁଃଖିତଙ୍କୁ ସମୟରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା କଠ ଆଣି ଅଗ୍ନି ଜାଳି ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ତ୍ୟାଗ ପିଣ୍ଡିରେ ତୁମକୁ ଅଗ୍ନି ଦେଇ ପୁଣ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ତେଣୁ ଆମକୁ କହ, ସୀତାକୁ କିଏ ଓ କେଉଁଠି ନେଇଛି। ଯଦି ତୁମେ ଜାଣ, ସତ୍ୟ କହି ମହାପୁଣ୍ୟ କର। ଏପରି ରାମଙ୍କ କଥାକୁ ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କବନ୍ଧ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୋର ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, ମୁଁ ମୈଥିଲୀଙ୍କୁ ଜାଣିନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଅଗ୍ନିରେ ଦହି ମୋର ନିଜ ଦେହ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବି, ତେବେ ତୁମକୁ କିଏ ଏହି ବିଷୟ ଜାଣିଛି, ତାହା କହିଦେବି। ଏବେ ମୁଁ ଜାଣିପାରିବିନାହିଁ, କାରଣ ଶାପରେ ମୋର ଶକ୍ତି ହରାଇଯାଇଛି, ଏହି ଦେହ ମୋ ଦୁଷ୍କର୍ମର ଫଳ। ଏବେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ମୋତେ ଟିଆରେ ପକିଅ, ଏହି ନ୍ୟାୟ ଅନୁସାରେ ମୋତେ ଦହ। ତୁମେ ଏହି ଭାବେ ମୋତେ ଦହିବା ପରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେବି କିଏ ସେ ଶୂରବୀର ଯେଉଁଠାରେ ସେଇ ରାକ୍ଷସ ଅଛି। ତୁମେ ତାଙ୍କ ସହିତ ମିତ୍ରତା କର, ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ତୁମକୁ ଶୀଘ୍ର ସାହାଯ୍ୟ ଦେବେ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଏହି ତିନି ଲୋକର କିଛି ଅଜ୍ଞାତ ନାହିଁ, ସେ ଏକାଳେ ଅନ୍ୟ କାରଣରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ଘୁଞ୍ଚିଥିଲେ।” ଏଠିରେ ସତ୍ତରିତମ ସର୍ଗ ଶେଷ ହେଉଛି। କବନ୍ଧଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସେଇ ଦୁଇଁ ମହାବୀର ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ପାହାଡ଼ ଫାଟରେ ପହଞ୍ଚି, ମହାଗ୍ନି ଜାଳିଦେଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଚାରିପାଖରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ଲଗାଇଲେ ଓ ସେ ଅଗ୍ନି ଦୀପ୍ତିରେ ଦହିବାକୁ ଲାଗିଲା। ମହାକାୟ କବନ୍ଧଙ୍କ ଦେହ ଘୃତପିଣ୍ଡ ପରି ଜ୍ୱଳି ଗଲା, ତାଙ୍କର ଚର୍ବି ଗଳିଗଲା। ଏହି ଅଗ୍ନିକୁ ଶୀଘ୍ର ହଟିଦେଇ, କବନ୍ଧ ଧୂଳି ହୀନ ବସ୍ତ୍ର, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ଅପାର ଶକ୍ତି ସହିତ ଅଗ୍ନିରୁ ଉଠିଲେ। ସେ ଶୀଘ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ଛାଡ଼ି ଦେହ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଅଳଙ୍କାରପୂର୍ଣ୍ଣ ଅବସ୍ଥାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଉଡ଼ିଗଲେ। ତା’ପରେ ସେ ହଂସଯୁକ୍ତ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଦଣ୍ଡ ଦିଶା ଆଲୋକିତ କରି ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ ଚାଲିଗଲେ। ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା କବନ୍ଧ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ରାଘବ, ଶୁଣ, ମୁଁ ସତ୍ୟ କହିବି—ତୁମେ କିପରି ସୀତାଙ୍କୁ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବ, ତାହା କହିବି। ଏହି ଜଗତରେ ଛଅ ପ୍ରକାର ଉପାୟ ଅଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କାମ ସଫଳ ହୁଏ; ଏହି ସମସ୍ତକୁ ଦଶମାଂଶରେ ବିଚାର କରି କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ। ତୁମେ ଏବେ ତୁମ ଜୀବନର ଦଶମାଂଶରେ ପହଞ୍ଚିଛ; ଏହି ଅଭାବରେ ତୁମେ ଏହି ଦୁଃଖ, ସୀତା ଅପହୃତ ହେବା, ଅନୁଭବ କରୁଛ। ଏଥିପାଇଁ ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଉପାୟ କରିବା ଦରକାର, ନହେଲେ ମୁଁ ଚିନ୍ତା କରି ଦେଖୁଛି, ସଫଳତା ମିଳିବ ନାହିଁ। ରାମ, ମୋ କଥା ଶୁଣ, ସୁଗ୍ରୀବ ନାମକ ଏକ ବାନର ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଭାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର ବାଲି କ୍ରୋଧକୁ ଦେଖି ଦେଶନିକାଲ କରିଛନ୍ତି।