ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରାମଙ୍କୁ ନମ୍ର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ମୋର ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ, ଆପଣ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ଭୈଦେହୀଙ୍କୁ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ, ଓ କକୁତ୍ସ୍ଥବଂଶୀ, ଆପଣ ଆପଣଙ୍କ ପିତାପୁରୁଷଙ୍କର ରାଜ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ପୁନଃ ଅଧିଗ୍ରହଣ କରିବେ। ଏବଂ, ରାମ, ଆପଣ ଯେତେବେଳେ ରାଜ୍ୟରେ ସ୍ଥିର ହେବେ, ସେତେବେଳେ ସଦା ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରିବେ।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ବୀର, ଅନାବଶ୍ୟକ ଭୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ତୁମ ପରି ଶୂରବୀର କେବେ ନିରାଶ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।” ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର କବନ୍ଧ ଭାଇ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲା। ସେ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲା, “ତୁମେ କିଏ? ବୃଶଭ ଭଳି ମଜବୁତ କନ୍ଧ, ବଡ଼ ତଳୱାର ଓ ଧନୁଷ ଧାରଣ କରିଛ। ଏଠି, ଏହି ଭୟଙ୍କର ସ୍ଥାନକୁ, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ିବାକୁ ଆସିଛ। କାହିଁକି ଏଠିକୁ ଆସିଛ? କ’ଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ?” ସେପରି କହିଲା, “ମୁଁ ଏଠି ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଭୁକା ପଡ଼ି ରହିଛି, ତୁମେ ଧନୁଷ, ବାଣ ଓ ତଳୱାର ନେଇ, ବୃଶଭ ଭଳି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ ଧାରଣ କରି ଆସିଛ। ମୋ ପାଖକୁ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଆସିଛ, ଏବେ ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା କଠିନ।” ଏହି ଦୁଷ୍ଟ କବନ୍ଧଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ରାମ ତାଙ୍କ ଶୁଷ୍କ ମୁଁହରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଦୁର୍ଗତି ଆସିଛି, ଯାହା ପୂର୍ବେ କେବେ ହୋଇନଥିଲା, ବୀର! ମୋର ପ୍ରିୟାକୁ ମିଳିବା ପୂର୍ବରୁ ମୃତ୍ୟୁ ନିକଟରେ ଆସିଛି। ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସମୟର ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ବଡ଼। ଦେଖ, ପୁରୁଷଶାର୍ଥ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟରେ କିପରି ଭ୍ରମିତ ହେଇଛୁ। ଭାଗ୍ୟ ଭିତରେ କୌଣସି ଜୀବ ପାଇଁ ଅତିଭାର ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଶୂରବୀର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଶିକ୍ଷିତ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସମୟ ଆଘାତରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି, ଯେପରି ସାଇତ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ।” ଏପରି କହି, ଦଶରଥନନ୍ଦନ ରାମ, ଯିଏ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଓ ଶୂରବୀର, ସଉମିତ୍ରି ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି ନିଜ ମନକୁ ଦୃଢ଼ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦୁଇ ଭାଇ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ କବନ୍ଧଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ବାହୁରେ ବନ୍ଧା ହୋଇ ଦଢ଼ିଆ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। କବନ୍ଧ ତେଁମାନେ ଦେଖି କହିଲା, “ମୁଁ ଏତେ ଭୁକା, ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିଲେ, ତଥାପି ଏମିତି ନିଶ୍ଚଳ ରହିଛ? ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ଏଠିକୁ ପଠାଯାଇଛ, ତୁମ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନାଶ ହୋଇଛି, ଏବେ ତୁମେ ମୋର ଆହାର।” ଏହି ସମୟରେ, ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଉଚିତ ସମୟରେ କହିଲେ, “ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ ଶୀଘ୍ର ଆମ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବ; ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ଥିବା ଦେହଧାରୀ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ବାହୁକୁ ଆମେ ତଳୱାରରେ କାଟିଦେବା ଉଚିତ। ରାଘବ, ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ନିରାପଦ ଲୋକଙ୍କୁ ମାରିବା ଅପରାଧ, ଯେପରି ଯଜ୍ଞରେ ଆନାଯାଇଥିବା ପଶୁକୁ ମାରିବା ଅପରାଧ।” ଏମିତି ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, କ୍ରୋଧିତ ରାକ୍ଷସ କବନ୍ଧ ଭୟଙ୍କର ମୁଁହ ଖୋଲି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା। ତେବେ ଦୁଇ ରାଘବ, ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନ ଜଣା, ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ବାହୁ କାନ୍ଧରୁ ତଳୱାରରେ କାଟିଦେଲେ। ରାମ ତଳୱାରରେ ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ବାହୁ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ବାମ ବାହୁ କାଟିଦେଲେ। ଦୁଇ ବାହୁ ବିହୀନ ହୋଇ, ସେ ଭୟଙ୍କର ରୋଦନ କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା, ତାଙ୍କ ରୋଦନ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦିଗ୍ବିଦିଗନ୍ତରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଲା। ତାଙ୍କର ବାହୁ କାଟାଯିବା ଓ ରକ୍ତ ଝରୁଥିବା ଦେଖି, ଦୁଃଖିତ କବନ୍ଧ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ କିଏ?” ଏହିପରି ଶୁଣି ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ବିଶିଷ୍ଟ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ରାମ, ଯିଏ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଖ୍ୟାତ ନାମ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ। ରାମଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ମାତା ରାଜ୍ୟ ନ ଦେଇବାରୁ ସେ ଅରଣ୍ୟକୁ ନିକାଳା ହୋଇଛନ୍ତି, ଏବେ ମୁଁ ଓ ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହ ଏହି ବିଶାଳ ଅରଣ୍ୟରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଛୁ। ଏଠି ଦେବତାସମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଏକ ରାକ୍ଷସ ହରଣ କରିଛି, ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜୁଛୁ। ତୁମେ କିଏ? ଏମିତି କବନ୍ଧ ସଦୃଶ ଦେହ ନେଇ, ଛାତିରେ ତେଜସ୍ୱୀ ମୁଁହ ଓ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିବା ପାଦ ନେଇ ଏଠି କାହିଁକି ଘୁରୁଛ?” ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ, କବନ୍ଧ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କଥା ସ୍ମରଣ କରି ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ, “ପୁରୁଷଶାର୍ଥ ଦୁଇଜଣ, ତୁମେ ଆସିଛ, ଏହା ମୋର ପାଇଁ ଭାଗ୍ୟ; ତୁମେ ମୋ ବାହୁ କାଟିଛ, ଏହା ମଧ୍ୟ ଭାଗ୍ୟ। ମୋର ଏହି ଦୁଃସ୍ଥିତି କିପରି ହେଲା, ଏହା ମୁଁ ତୁମକୁ ସତ୍ୟ କହିବି। “ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ରାମ, ମୋର ଅଦ୍ଭୁତ ଦେହ ଓ ଶକ୍ତି ଥିଲା—ତିନି ଲୋକରେ ମୋର ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଥିଲା। ମୋର ଦେହ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ତେଜ ସମାନ ଥିଲା। ଏହି ଦେହ ନେଇ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିଲି। ରାମ, ମୁଁ ଅରଣ୍ୟରେ ବସୁଥିବା ଋଷିମାନେଂକୁ ଭୟଦେଉଥିଲି। ସେଠି ଏକ ମହାତ୍ମା ଋଷି ଥିଲେ, ନାମ ଥିଲା ସ୍ଥୂଳଶିରା। ସେ ଅରଣ୍ୟ ଫଳ ତୁଳୁଥିଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଏହି ଦେହରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଥିଲି। ତେଣୁ ସେ ମୋତେ ଭୟଙ୍କର ଶାପ ଦେଲେ, ‘ତୋର ଏହି କ୍ରୂର ଦେହ ନଶ୍ଟ ହେଉ!’ ମୁଁ ଅନୁରୋଧ କଲି, ଏହି ଶାପର ଶେଷ କିପରି ହେବ? ତେବେ ସେ କହିଲେ, ‘ଯେତେବେଳେ ରାମ ତୋର ବାହୁ କାଟି ଏକାକୀ ଅରଣ୍ୟରେ ତୋକୁ ଦାହ କରିବେ, ତେବେ ତୁମେ ପୁନଃ ତୋର ମହାନ୍ ଦେହ ଓ ତେଜ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବୁ। ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ତୁମେ ଦାନୁପୁତ୍ର।’” ଏହିପରି କହି, କବନ୍ଧ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖଦ ଗଥା ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ଉଦ୍ବୋଧନ କଲେ।