ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅଞ୍ଚଳରେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିଲେ। ସେମାନେ ହଠାତ୍ ଦେଖିଲେ—ଏକ ଦେହରେ ବଡ଼, ସ୍ପଷ୍ଟ ଏବଂ ଭୟଜନକ ଚକ୍ଷୁ ଛାତିରେ ଅଛି, ବଡ଼ ବଡ଼ ଦାନ୍ତ ଓ ମହାନ ମୁହଁ ଚାଟୁଥିବା ଏକ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀ। ସେ ଭୟଙ୍କର ଭାଳୁ, ସିଂହ, ହରିଣ ଓ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କୁ ଖାଉଥିଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଭୟଙ୍କର ବାହୁ, ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଏକ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା, ନିର୍ବିକାର ଭାବରେ ଚଳାଉଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ହାତରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଭାଳୁ, ପକ୍ଷୀ ଓ ହରିଣକୁ ଧରି, ଅନେକ ଝୁଣ୍ଡର ନେତାମାନେକୁ ଟାଣି ନେଉଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀ, ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କ ଆଗରେ ରାସ୍ତା ଅଟକାଇ ବସିଥିଲା, ଏବଂ ଏକ କ୍ରୋଶ ଦୂରରୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ—ଏହି କବନ୍ଧ ନାମକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର, ଅସଂଖ୍ୟ ବାହୁ ଥିବା, ଦେଖିବାକୁ ଭୀଷଣ ଏବଂ ଗଛର ଟଣ୍ଡ ଭଳି ଆକୃତିର ଏକ ରାକ୍ଷସ। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଉଚ୍ଚାସିତ କରି, ଦୁଇ ରାଘବଙ୍କୁ ଏକାସାଥିରେ ଧରି ଗଢ଼ି ନେଲା। ତଳୱାର ଓ ଦୃଢ଼ ଧନୁଷ୍ୟ ଧାରଣ କରିଥିବା ଏହି ଦୁଇ ଭାଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରବଳ ଉତ୍ସାହରେ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କୁ ଅସହାୟ କରି ଟାଣି ନେଉଥିଲା। ଏଠିରେ, ରାଘବ ତାଙ୍କର ସାହସ ଦ୍ୱାରା କିଛି ଭୟଭିତ ହେଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର କନିଷ୍ଠ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଯୁବକ ଓ ଏକାକୀ ଥିବାରୁ, ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ରାଘବଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ମହାବୀର, ଦେଖ, ମୁଁ ଏହି ରାକ୍ଷସର ଶକ୍ତିରେ ଅସହାୟ ହୋଇଛି। ତୁମେ ଏଠାରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା ଦରକାର, ମୋତେ ପିଶାଚମାନେ ପାଇଁ ବଳି ଦେଇ ତୁମେ ଚାଲିଯାଅ। ମୋ ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ପାଇବା, ଏବଂ ପୁନି ତୁମର ପିତାପୁରୁଷଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରିବା। ରାମ, ସେଠାରେ ରାଜ୍ୟରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେବା ପରେ, ସଦା ମୋତେ ସ୍ମରଣ କର।" ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ରାମ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ବୀର, ଅନାବଶ୍ୟକ ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ତୁମେ ଏପରି ନିରାଶ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" ଏହି ମଧ୍ୟରେ, କ୍ରୁର କବନ୍ଧ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଆସିଲା। ତାପରେ, ଦାନବମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରବଳବାହୁ କବନ୍ଧ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲା, "ତୁମେ କିଏ, ବୃଷଭ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶୋଉଲ୍ଡର ଧାରଣ କରି, ବଡ଼ ତଳୱାର ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ସହିତ ଏଠିକୁ ଆସିଛ? ଏହି ଭୟଙ୍କର ସ୍ଥାନକୁ ତୁମେ କାହିଁକି ଆସିଛ, ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ିବା ତୁମର ଭାଗ୍ୟର ଲିପି।" "ମୁଁ ଏଠି ଭୟଙ୍କର ଭୋକରେ ଅଛି, ତୁମେ ଧନୁଷ୍ୟ, ବାଣ ଓ ତଳୱାର ସହିତ ବୃଷଭ ସମାନ ଦେଖାଯାଉଛ। ଏବେ ତୁମେ ମୋ ପାଖକୁ ଦ୍ରୁତ ଆସିଛ, ତୁମ ପାଇଁ ଏଠିଏ ଜୀବନ ଦୁର୍ଲଭ।" କବନ୍ଧଙ୍କ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ କଥା ଶୁଣି, ରାମ ତାଙ୍କର ମୁଁ ଶୁଷ୍କ ହୋଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରକୃତ ବୀର, ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଆସିଛି, ଯାହା ପୂର୍ବେ କେବେ ଦେଖିନଥିଲି। ମୋ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ପୁନଃ ମିଳିବା ପୂର୍ବରୁ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିଛି। ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସମୟର ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଉପରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର।" "ହେ ପୁରୁଷଶାର୍ଥ, ଦେଖ, ତୁମେ ଓ ମୁଁ କିପରି ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ଯାଇଛୁ। ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ କୌଣସି ଭାର ଅତିରିକ୍ତ ନୁହେଁ। ଶୂରବୀର ଏବଂ ଶସ୍ତ୍ର ଦକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମୟର ଘାତରେ ପଡ଼ି ଯାନ୍ତି, ଯେପରି ଚରୁ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ।" ଏପରି କହି, ଦଶରଥପୁତ୍ର ରାମ, ଶୂର ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସୌମିତ୍ରି ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦେଖି ନିଜ ମନକୁ ଶାନ୍ତ କଲେ। ଏଠାରେ ସପ୍ତତିତମ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।