ସମୟଟି ଥିଲା ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ମହାତପସ୍ୱୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ—“ଏହି ରାଘବଙ୍କୁ ତୁମ ତପୋବଳର ଶକ୍ତି ଦିଅ। ସେ ଏହା ପାଇଁ ପାତ୍ର, ଏବଂ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ଅନୁସରଣ କରେ।” ଏହିପରି କହି, ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଆକାଶକୁ ଯାଇଯାଇଲେ, କାରଣ ରାଜପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଏକ ମହାକାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେବାକୁ ଯାଉଛି। ଏହି ସମୟରେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ମାନ୍ୟ କରି, ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ତାଟକାଙ୍କୁ ବଧ କରିବାରେ ମୁନି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ। ସେ ରାମଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ—“ହେ ଶୁଭ ମୁଖମଣ୍ଡଳ ଥିବା ରାମ, ଆଜି ରାତି ଏଠାରେ ରୁହିବା। ଆସନ୍ତାକାଲି ସକାଳେ ଆମେ ମୋ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବା।” ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦଶରଥନନ୍ଦନ ରାମ ଖୁସିରେ ଭରିଉଠିଲେ। ସେ ରାତି ରାମ ତାଟକାଙ୍କ ଅରଣ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦରେ କଟାଇଲେ। ସେଇ ଦିନ ତାଟକାଙ୍କ ଅରଣ୍ୟ ଶାପମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଚୈତ୍ରରଥ ବନପରି ଅତି ଶୋଭା ପାଇଲା। ଯକ୍ଷୀ ତାଟକାଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିବା ରାମ, ଦେବତା ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ସେ ମୁନିଙ୍କ ସହ ଏଠାରେ ରହିଲେ ଏବଂ ପ୍ରଭାତେ ଉଠିଲେ। ପରେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ହସି, ମୃଦୁ ସ୍ୱରରେ ରାଘବଙ୍କୁ କହିଲେ—“ହେ ରାଜପୁତ୍ର, ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି। ମୋର ଅଗାଧ ସ୍ନେହରୁ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ତୁମକୁ ଦେଇବି। ଏହି ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦେବ, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ—ଯେ କିଏ ହେଉନାହିଁ—ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କରିପାରିବ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି—ଦଣ୍ଡଚକ୍ର, ଧର୍ମଚକ୍ର, କାଳଚକ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଚକ୍ର, ବଜ୍ରାସ୍ତ୍ର, ଶିବଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ, ବ୍ରହ୍ମଶିରା, ଈଶାସ୍ତ୍ର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର, ଦୁଇଟି ଗଦା—ମୋଦକୀ ଓ ଶିଖରୀ, ଧର୍ମପାଶ, କାଳପାଶ, ବରୁଣପାଶ, ବରୁଣାସ୍ତ୍ର, ଦୁଇଟି ବଜ୍ର (ଶୁଷ୍କ ଓ ଭିଜା), ପିନାକାସ୍ତ୍ର, ନାରାୟଣାସ୍ତ୍ର, ଅଗ୍ନିଆସ୍ତ୍ର (ଶିଖର), ବାୟୂଆସ୍ତ୍ର, ହୟଶିରାସ୍ତ୍ର, କ୍ରଉଞ୍ଚାସ୍ତ୍ର, କଙ୍କାଳ, ମୁଣ୍ଡ, କିଙ୍କିଣୀ, ବିଦ୍ୟାଧରାସ୍ତ୍ର, ନନ୍ଦନାସ୍ତ୍ର, ମହାଉତ୍ତମ ଖଡ଼ଗ, ଗନ୍ଧର୍ବାସ୍ତ୍ର (ମୋହନା), ପ୍ରସ୍ୱାପନ (ନିଦ୍ରାଦାୟିନୀ), ପ୍ରଶମନ (ଶାନ୍ତିଦାୟିନୀ), ସୁମୃଦୁ ଅସ୍ତ୍ର, ବର୍ଷଣ (ବର୍ଷାକାରୀ), ଶୋଷଣ (ଶୁଷ୍କକାରୀ), ସନ୍ତାପନ, ବିଲାପନ (ତାପ ଓ ବିଳାପ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା), ଅପରାଜିତ ମାଦନାସ୍ତ୍ର, ମାନବ ଗନ୍ଧର୍ବାସ୍ତ୍ର, ପିଶାଚାସ୍ତ୍ର (ମୋହନା), ତାମସାସ୍ତ୍ର, ସୌମନସ୍ତ୍ର, ସଂବର୍ତ୍ତାସ୍ତ୍ର, ମୌସଳାସ୍ତ୍ର, ସତ୍ୟମାସ୍ତ୍ର, ଉତ୍ତମ ମାୟାମୟ, ସୌରାସ୍ତ୍ର (ତେଜଃପ୍ରଭା), ଶିଶିର (ଶୀତଳ), ଭୟଙ୍କର ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରାସ୍ତ୍ର, ଭୟଙ୍କର ଭାଗାସ୍ତ୍ର, ଶୀତେଷୁ, ମାନବାସ୍ତ୍ର—ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର। ଏମାନେ ଇଚ୍ଛାମୂଳକ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରନ୍ତି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" ଏହିପରି କହି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ପୂର୍ବଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଆନନ୍ଦରେ ରାମଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ମହାମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ମୁନି ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଏମନ୍ତି ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ, ଯାହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଜ୍ଞାନ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଚାଣ୍ଟ କରିବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଚମକି ଚମକି ରାଘବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଗଲେ। ସେଉଁଠାରେ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ହସ୍ତ ମୁଁହିଁ ଯୋଡି ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ—“ହେ ରାଘବ, ଆମେ ତୁମର ଦାସ। ତୁମେ ଯାହା ଆଦେଶ କରିବ, ଆମେ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।” ଏହି ଦେଖି, ରାମ ଅନ୍ତଃକରଣରେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ। ତାପରେ, ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିବା ରାମ ଚମକୁଥିବା ତେଜସ୍ୱୀ ମୁଖରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଏହି ଭାବେ ଏକ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା, ଏବଂ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଆନନ୍ଦିତ ମୁହଁରେ, କକୁତ୍ସ୍ଥବଂଶୀ ରାମ ଚାଲିଯିବା ସମୟରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ—“ହେ ପୂଜ୍ୟ, ମୁଁ ଏବେ ଏମିତି ଅସ୍ତ୍ର ଅଧିକାରୀ ହୋଇଗଲି ଯେ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ। ତଥାପି, ମୁଁ ଚାହୁଁଛି ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ କିପରି ପୁନଃ ନିବାରଣ କରାଯିବ, ତାହା ଜାଣିବାକୁ।” ଏହିପରି ରାମଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମହାତପସ୍ୱୀ, ନିୟମିତ ଓ ପବିତ୍ର ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ର ନିବାରଣର ମାନ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ। ସେ ସତ୍ୟବନ୍ତ, ସତ୍ୟକୀର୍ତ୍ତି, ଧୃଷ୍ଟ, ରଭସ, ପ୍ରତିହାରତର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନିବାରଣ ପ୍ରଣାଳୀ ବିଷୟରେ ଶିଖାଇଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ରାମ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ତାହାର ନିବାରଣ ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କଲେ।