ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେତେବେଳେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ଯକ୍ଷୀ, ତାଟକାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ। ରାମ ତାଙ୍କର କଳା ଦେଖାଇ, ଧ୍ୱନିରେ ତାଙ୍କୁ ବାରୁଦ ଦେଇ ଅବରୋଧ କରିଥିଲେ। ତାଟକା, ଯାହାର ମାୟା ଶକ୍ତି ଥିଲା, ସେ ବିପରୀତ ଦିଗରେ ଅଗ୍ନିର ତୁଣ୍ଡର ଭଳି ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଭାବେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଗ୍ରସର ହେଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖି, ସ୍ୱର୍ଗର ଦେବତାମାନେ କାକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, 'ସୁପରିଷ୍କୃତ, ସୁପରିଷ୍କୃତ!' ବୋଲି କହିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ହଜାର ଆଖିର ନାଥ, ବଡ଼ ଖୁସୀରେ କଥା କହିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ଖୁସୀରେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହେ ବାବା କୌଶିକ, ତୁମକୁ ଶୁଭକାମନା! ଭଗବାନ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସମସ୍ତ ମାରୁତ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି।' ତାଙ୍କର କାର୍ୟରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ସେ ରାଘବଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁରେ ଦୟା କରିବାକୁ ଓ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ପୁଅ, କୃଷାଶ୍ୱଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଦେଖାଇବାକୁ କହିଲେ। 'ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଏହା ଦିଅ, ସେ ତୁମକୁ ମାନ୍ୟ କରିବାରେ ଯୋଗ୍ୟ।' ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏହି କଥା କହି, ଖୁସୀରେ ଆକାଶକୁ ଯାଇଥିଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ସନ୍ଧ୍ୟା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ବଡ଼ ଋଷି, ତାଟକାଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରି, ଖୁସୀରେ ଥିଲେ। ସେ ରାମଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, 'ହେ ଶୁଭ ରାମ, ଆମେ ଏଠାରେ ରାତି ବିତାଇବା।' 'କାଲି ସକାଳେ, ଆମେ ମୋ ଧ୍ୟାନସ୍ଥଳକୁ ଯିବା।' ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦଶରଥ ପୁଅ ଖୁସୀ ହେଲେ। ସେ ତାଟକାଙ୍କ ଜଙ୍ଗଲରେ ସୁଖରେ ରାତି ବିତାଇଲେ। ସେହି ଦିନ, ଜଙ୍ଗଲ, ତାଙ୍କର ଶ୍ପେଷ୍ଟାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଚୈତ୍ରରଥ ଗୋଷ୍ଠୀ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା। ତାଟକାଙ୍କୁ ମାରିବା ପରେ, ରାମ, ଦେବତା ଓ ସିଦ୍ଧ ମାନେ ପ୍ରଶଂସିତ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ସହିତ ରହିଲେ, ସକାଳେ ଉଠିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ହସି ରାଗବକୁ ମିଳିଲେ, 'ହେ ଅଲଙ୍କୃତ ପ୍ରିୟ, ମୁଁ ତୁମରେ ଖୁସୀ ହୁଏ।' 'ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ର ଦେବି।' 'ଏହି ଶସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ତୁମକୁ ପୃଥିବୀରେ ବିପକ୍ଷୀମାନେ, ଦେବ, ଅସୁର, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିମ୍ବା ସାର୍ପ ଦେବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ।' 'ମୁଁ ତୁମକୁ ଦିବ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ଦେଉଛି, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ।' 'ମୁଁ ତୁମକୁ ଦାଣ୍ଡା-ଚକ୍ର, ଦିବ୍ୟ ଚକ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଚକ୍ର, ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦିଗଣ୍ଟ ଦେବି।' ସେ ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ର, ଯାହା ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ମିଳିବା କଷ୍ଟ, ଦିଆ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଯେତେବେଳେ ମନ୍ତ୍ର ପଢିବେ, ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ର ରାଘବଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ର ମନୋହର ଭାବରେ କହିଲେ, 'ହେ ରାଘବ, ଆମେ ତୁମର ଦେବାରେ ସେବକ।' 'ତୁମର ଯାହା ଚାହିଁ, ସେ ସବୁ କରିବାକୁ ଆମେ ପ୍ରସ୍ତୁତ।' ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ରାମ ମନରେ ଶାନ୍ତି ଲାଗିଲା। ଏହିପରି, ଏକ ଖୁସୀର ହୃଦୟରେ, ରାମ, ଶକ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଯିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ।