ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ତୀବ୍ର କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯଦି ଆଜି ମୋତେ ସୀତାଙ୍କ ବିଷୟରେ କିଛି କହିନାହଁ, ତେବେ ଏହି ନଦୀକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେବି, ଏଠାରେ ଘାସ, ଗଛ, ପତ୍ର କିଛି ମଧ୍ୟ ରହିବ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଏହି ନଦୀକୁ ଅବଶ୍ୟ ଶୋଷିଦେବି।” ଏହିପରି କ୍ରୋଧରେ ରାମଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ତାପରେ ପୁଣି ଜଳିଉଠିଲା। ତା’ପରେ ରାମ ଭୂମିରେ ଦେଖିଲେ ଏକ ବିଶାଳ ରାକ୍ଷସର ପାଦଚିହ୍ନ, ଯାହା ଭୟଭୀତ ସୀତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲା, ସେ ଏଠାଉଠା ଦୌଡ଼ିବା ସମୟରେ ରାମଙ୍କ ଆଶାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆତୁର ଥିଲେ। ସେଠାରେ ସୀତାଙ୍କ ଓ ରାକ୍ଷସର ଚିହ୍ନ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ସୀତା ଏବଂ ରାକ୍ଷସ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ଚିହ୍ନ ଭୂମିରେ ଏକାଏକି ଛିଟିଯାଇଥିଲା। ଏଠାରେ ରାମ ଏକ ଭଙ୍ଗ ଧନୁଷ, ଏକ ତୁଣୀର ଏବଂ ଏକ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ରଥ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଭୟରେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଦେଖ, ଏଠାରେ ସୀତାଙ୍କ ସୁନା ଗହଣାର ଛୋଟ ଛୋଟ ତିଆରି ଦାଣ୍ଡ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ମାଳା ଛିଟିଯାଇଛି। ଏହି ଭୂମିରେ ସୁନା ପିଗ୍ଳିଲା ପରି ଚମକୁଥିବା ଚିହ୍ନ ଏବଂ ଅଜଣା ରକ୍ତ ଝରଣା ଦେଖୁଛୁ।” “ମୋ ମନେ ହୁଏ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ରାକ୍ଷସମାନେ ସୀତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଛନ୍ତି, ବିଛିନ୍ନ କରିଛନ୍ତି କିମ୍ବା ଖାଇଦେଇଛନ୍ତି। ସୀତାଙ୍କୁ ନେଇ ଏଠାରେ ଦୁଇ ରାକ୍ଷସ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଭୂମିରେ ରତ୍ନ ଏବଂ ମୁକ୍ତାରେ ଶୋଭିତ ଏହି ଭଙ୍ଗ ଧନୁଷ କାହାର? ଏହି ଧନୁଷ ଦେବତାଙ୍କ କିମ୍ବା ରାକ୍ଷସଙ୍କ? ଏହି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଧନୁଷ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଛି। ଏହି ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ସୁନା ମେଘଲା, ଶତ ରେଖାଯୁକ୍ତ ରାଜଛତ୍ର କାହାର? ଏହି ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଦଣ୍ଡ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ମୁହଁଯୁକ୍ତ ସୁନା ଛାତି ଧାରଣ କରୁଥିବା ଖରମାନେ କାହାର? ଏହି ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିର ଦେହ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିନାଶ ହୋଇଛି, ଏବଂ ଏହି ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିବା ଯୁଦ୍ଧଧ୍ୱଜ କାହାର?” “ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏହି ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ରଥ, ସୁନା ତୀର ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ତୀର ଯାହା ଏଠାରେ ଛିଟିଯାଇଛି, କାହାର? ଏହି ଦୁଇ ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ତୁଣୀର ଏବଂ ତୀର ଦେଖ, ଏହି ରଥଚାଳକ କିଏ ଯେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛି, ତିନି ହସ୍ତରେ ଚାବୁକ ଏବଂ ଅଙ୍କୁଶ ଧରିଛି? ନିଶ୍ଚିତ ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ଯାଉଥିବା ପଥ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ସହିତ ମୋ ଶତଗୁଣ ଶତ୍ରୁତା ହୋଇଯାଇଛି।” "ଯଦି ସୀତା ହରାଇଗଲେ, ମାରାଗଲେ କିମ୍ବା ଖାଇଦିଆଯାଇଛନ୍ତି, ତେବେ ଧର୍ମ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲା ନାହିଁ। ଏହି ବିଶ୍ୱରେ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇପାରିବେନି। ମୁଁ ଦୟାଳୁ, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ନିୟମିତ ଥିଲି ବୋଲି ଦେବମାନେ ମୋତେ ଦୁର୍ବଳ ଭାବିଛନ୍ତି। ଏହି ଧର୍ମ ଏବେ ମୋ ପାଇଁ ଦୋଷ ହୋଇଗଲା; ଏହି ଦିନ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏବଂ ରାକ୍ଷସମାନେ ନଶ୍ଟ ହେବେ। ଯେପରି ବଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଆଉ ଦେଖାଯିବ ନାହିଁ, ସେପରି ମୋ ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ଗୁଣକୁ ଅପହାରଣ କରି ଚମକିଉଠିବ।" "ଏବେ ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ପିଶାଚ, ରାକ୍ଷସ, କିନ୍ନର, ମାନବ—କେହି ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତି ନପାଇବେ। ଦେଖ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଆଜି ମୋ ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ବାଣ ଆକାଶକୁ ଭରିଦେବେ; ତିନି ଲୋକରେ କେହି ମଧ୍ୟ ଆସିପାରିବେନି। ଗ୍ରହମାନେ ଅବରୁଦ୍ଧ, ଚନ୍ଦ୍ର ଅବରୁଦ୍ଧ, ଅଗ୍ନି ଏବଂ ବାୟୁ ଅଦୃଶ୍ୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜ ଅନ୍ଧକାରେ ଝାପିଯିବ। ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଭାଙ୍ଗିଯିବ, ହ୍ରଦ ଶୁଷ୍କ ହେବ, ଗଛ, ଲତା, ଝାଡ଼ ନଶ୍ଟ ହେବ, ଏବଂ ସାଗର ମଧ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିବ। ମୁଁ ତିନି ଲୋକକୁ କାଳ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି, ଯଦି ସୀତା ସୁସ୍ଥ ଅବସ୍ଥାରେ ମୋତେ ଫେରାଇ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ।" "ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତେ ମୋ ଶକ୍ତି ଦେଖିବେ; କେହି ମଧ୍ୟ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଯିବେନି। ଦେଖ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏହି ବିଶ୍ୱ ମୋର କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନିରେ ଅଶାନ୍ତି ଏବଂ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇଯିବ। ସୀତାଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ରାକ୍ଷସ, ପିଶାଚ, ଦେବମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି; ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋ କ୍ରୋଧାଗ୍ନିର ବାଣ ଶକ୍ତି ଦେଖିବେ। ଆଜି ମୋ କ୍ରୋଧରେ ତିନି ଲୋକ ନଶ୍ଟ ହେବ, ଦେବ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ସମସ୍ତଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଯିବ। ଏହି ତିନି ଲୋକ ମୋର ବାଣରେ ନିୟମ ହୀନ ହୋଇଯିବ।" "ଯଦି ସୀତା ଚୋରାଯାଇଥିବେ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ମୋ ପାଖକୁ ଫେରାଇ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ, ତେବେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଚରାଚର ସମସ୍ତକୁ ମୁଁ ନଶ୍ଟ କରି ଦେଖିବି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିନପାଏ।" ଏପରି କହି, ରାମଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତିମ ହେଲା, ଅଠି କମ୍ପିଲା, ସେ ତାଙ୍କ ଚୀରବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଲେ, ଜଟା ବନ୍ଧିଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, କ୍ରୋଧରେ ଦୀପ୍ତ ରାମଙ୍କ ଦେହ ଏପରି ଚମକୁଥିଲା, ଯେପରି ଏକଦା ରୁଦ୍ର ତ୍ରିପୁରା ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ। ପଛେ ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଧନୁଷ ନେଇ, ତାକୁ ଟାଣିଲେ, ଏବଂ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଭୟଙ୍କର ବାଣ ତିଆରି କଲେ, ଯାହା ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପ ପରି ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।