ରାମ ଚୂକ୍ରବତୀ ତାଟକାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ସେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ମାୟାଶକ୍ତି ସମ୍ପନ୍ନ ତାଟକାକୁ ଦେଖି କହିଲେ, "ଆଜି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିହୀନ କରିଦେବି, ତାଙ୍କର କାନ ଓ ନାକ କାଟି ଦେବି।" ରାମ କହିଲେ, "ଏଠାରେ ମୁଁ ତାଟକାଙ୍କୁ ମାରିପାରିବି ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଜନନୀ ଭାବରେ ସୁରକ୍ଷିତ; କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଚଳନକୁ ନଶ୍ୱ କରିଦେବି।" ଏହିପରି ରାମ କଥା କହୁଥିବା ସମୟରେ, ତାଟକା କ୍ରୋଧରେ ବିପୁଳ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ହାତ ଉଠାଇ, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନା କରି ରାମଙ୍କ ଉପରେ ଝପଟିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ମହାର୍ଷି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ତାଟକାଙ୍କୁ ତିବ୍ର ଭାବେ ତିରସ୍କାର କରିଲେ ଏବଂ ରଘୁବଂଶୀ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ସୁରକ୍ଷା ଓ ବିଜୟ କାମନା କଲେ। ତାଟକା ଏବେ ଭୟଙ୍କର ଧୂଳି ମେଘ ଉଠାଇଲେ, ଯାହାରେ ରଘୁବଂଶୀ ଦୁଇ ଭାଇ କ୍ଷଣକାଳ ପାଇଁ ଅନ୍ଧକାର ଓ ଭ୍ରମିତ ହେଇପଡ଼ିଲେ। ପୁନି ସେ ତାଙ୍କର ମାୟା ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ବଡ଼ ପାଥର ବର୍ଷା କଲେ। ଏହା ଦେଖି ରାମ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ସେ ତାଟକାଙ୍କ ପାଥର ବର୍ଷାକୁ ବାଣ ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିହତ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରି ତାଙ୍କର ଦୁଇ ହାତ କାଟି ଦେଲେ। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ତାଟକା ହାତ ବିହୀନ, କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ଗର୍ଜନା କରୁଥିଲେ। ତେବେ ସଉମିତ୍ରି ଲକ୍ଷ୍ମଣ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର କାନ ଓ ନାକର ଟିପ୍ପା କାଟିଦେଲେ। ଏହାପରେ ତାଟକା ଏକ ମାୟାବିନୀ ଭଳି ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କଲେ। ସେ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଘୂରି ଆସି ପୁଣି ପାଥର ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଗାଧିପୁତ୍ର ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କହିଲେ, "ରାମ, ଏବେ ଦୟା ପ୍ରୟୋଗ ଚାଲିବ ନାହିଁ। ତାଟକା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଦୁଷ୍କର୍ମୀ। ଏହି ମାୟାଶକ୍ତି ସମ୍ପନ୍ନ ଯକ୍ଷିଣୀ ଯଜ୍ଞ ନାଶ କରୁଥିଲେ। ସନ୍ଧ୍ୟା ପୂର୍ବରୁ ଏହାକୁ ନିହତ କର। ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ହୋଇଯାନ୍ତି।" ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ରାମ ତାଟକାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ ହେଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱନ୍ଦ୍ଧ୍ୱନି ଚାଳନା କୌଶଳ ଦେଖାଇ ବାଣମାଳା ଦ୍ୱାରା ତାଟକାଙ୍କୁ ଅଟକାଇଲେ। ତାଟକା ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ବାଣ ବର୍ଷାରେ ସେ ଅବରୋଧିତ ହେଲେ। ଏହାପରେ ସେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ମାନେ ମାନେ ଏକ ଜ୍ଵଳନ୍ତ ବିଜୁଳି ଭଳି ଝପଟିଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ "ଶାବାଶ! ଶାବାଶ!" ବୋଲି କହି କାକୁତ୍ସ୍ଥ ରାମଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କଲେ। ସହସ୍ରାକ୍ଷ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧୁର ଉଲ୍ଲାସରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଉଲ୍ଲସିତ ହୋଇ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଓ କୌଶିକ ମୁନି, ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ! ସମସ୍ତ ମାରୁତ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ।" ସେମାନେ କହିଲେ, "ଆମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ରାଘବଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ, ପ୍ରଜାପତିପୁତ୍ର କୃଶାଶ୍ୱଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟବାନ, ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ରାମଙ୍କୁ ଜଣାଅ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମର ତପସ୍ୟା ଶକ୍ତି ଅଛି, ଏହି ଶିକ୍ଷା ରାଘବଙ୍କୁ ଦିଅ, କାରଣ ସେ ଯୋଗ୍ୟ ଓ ନିଷ୍ଠାବାନ। ଏହି ରାଜପୁତ୍ର ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧିବେ।" ଏପରି କହି ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଆକାଶକୁ ଚଲିଗଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟ ଆସିଲା। ତାଟକା ବଧରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ସେ ରାମଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ରଖି କହିଲେ, "ହେ ଶୁଭଦର୍ଶନ ରାମ, ଚଳ ଏହି ରାତି ଏଠାରେ ବିତାଉ।" "କାଲି ନିଶା ଶେଷେ ଆମେ ମୋ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବା।" ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଏହି ମଧୁର କଥା ଶୁଣି ଦଶରଥପୁତ୍ର ରାମ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେ ତାଟକାବନରେ ଏହି ଦିନ ଖୁସିରେ ରାତି କାଟିଲେ। ଏହି ଦିନ ତାଟକାବନ ଶାପମୁକ୍ତ ହୋଇ ଚୈତ୍ରରଥ ଉଦ୍ୟାନ ଭଳି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଇଲା। ତାଟକା ବଧ କରି, ଦେବତା ଓ ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ରାମ ମୁନିଙ୍କ ସହିତ ସେଠାରେ ରହିଲେ। ପ୍ରଭାତେ ତାଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରାଯିବା ହେଲା। ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନ, ମହାମୁନି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ହସି, ମୃଦୁ କଣ୍ଠରେ ରାଘବଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ରାଜପୁତ୍ର, ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ଆମେ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଦେବି। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦେବ, ଅସୁର, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ ଯେ କିଏ ହେଉ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କରିପାରିବ।" "ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦେଉଛି, ଦଣ୍ଡଚକ୍ର, ଧର୍ମଚକ୍ର, କାଳଚକ୍ର, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶର୍ଣ୍ଣଚକ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶର୍ଣ୍ଣଚକ୍ର, ବଜ୍ର, ଶିବଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ, ବ୍ରହ୍ମଶିରା ଏବଂ ଈଶା ଅସ୍ତ୍ର। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର, ଦୁଇ ଗଦା—ମୋଦକୀ ଓ ଶିଖରୀ, ଧର୍ମ ପାଶ, କାଳ ପାଶ, ବରୁଣ ପାଶ, ବରୁଣ ଅସ୍ତ୍ର, ଦୁଇ ବଜ୍ର (ଶୁଷ୍କ ଓ ଭିଜା), ପିଣାକ ଅସ୍ତ୍ର, ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ର, ଅଗ୍ନିୟ ଅସ୍ତ୍ର (ଶିଖର), ଭାୟବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର, ହୟଶିର ଅସ୍ତ୍ର, କ୍ରଞ୍ଚ ଅସ୍ତ୍ର, ଦୁଇ ଶୂଳ, କଙ୍କାଳ, ଗଦା, ଖପର, କିଙ୍କିଣୀ—ଏସବୁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି।" "ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ରାକ୍ଷସ ନାଶ ପାଇଁ। ବିଦ୍ୟାଧର ଅସ୍ତ୍ର, ନନ୍ଦନ ଅସ୍ତ୍ର, ରତ୍ନ ତଳୱାର, ଗନ୍ଧର୍ବ ମୋହନା ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଦେଉଛି।" ଏହିପରି ମୁନି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ରାମଙ୍କୁ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ ଶିଷ୍ୟ ଭାବେ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ।