ରାବଣ ସୀତାଙ୍କୁ ନିଜ ଅଭିଲାଷା ପୂରଣ କରିବାକୁ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ଧମକ ଦେଉଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଏହି ନିଷ୍କ୍ରିୟତା, ଯାହା ଆପଣଙ୍କୁ ଆବର୍ଜିତ କରିଛି, ଏହା ଏକ ଋଷିଙ୍କ ଶାପ। ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ତଳେ ନମ୍ରତାର ସହିତ ଅବନତ। ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର ମୋତେ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତୁ; ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଅନୁଗତ ଦାସ। ମୁଁ କହୁଥିବା ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ଶୂନ୍ୟ, ମୋ ଭିତରେ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଛି।" ପୁଣି ସେ କହିଲେ, "ରାବଣ କେବେ ବି କୌଣସି ନାରୀଙ୍କ ଆଗରେ ମୁଣ୍ଡ ନମେଇନଥାନ୍ତା।" ଏଭଳି କହି, ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ଭାବିଲେ, "ଏହି ମୈଥିଳୀ ଏବେ ମୋର ହେବେ।" ଏହିପରି ସମୟରେ, ବିପଦରେ ପଡ଼ିଥିବା ଭିତରେ ମଧ୍ୟ, ସୀତା ନିର୍ଭୟ ହେଲେ। ସେ ରାବଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏକ କୁଶ ଚିହ୍ନ ରଖି, ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସୀତା କହିଲେ, "ଏକ ସତ୍ୟବାନ୍ ରାଜା ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ନାମ ଦଶରଥ, ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ, ପାହାଡ଼ ପରି ଦୃଢ଼। ସେ ରାଘବଙ୍କ ପିତା। ତିନି ଲୋକରେ ଯଶସ୍ବୀ, ଦୀର୍ଘବାହୁ, ବିସ୍ତୃତ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ମୋର ପତି ରାମ, ସେ ମୋ ପାଇଁ ଦେବତା ସମ। ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ସିଂହ-ଭୁଜା, ତେଜୋମୟ ଏହି ରାମ ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତୁମେ ଯେଉଁ ଜୀବନ ନେଇଛ, ତାହା ତୁମେ ଖୋଇଦେବ।" ସୀତା ଆଉ କହିଲେ, "ଯଦି ତୁମେ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ମୋତେ ବଳପୂର୍ବକ ଅପମାନ କରିବ, ତେବେ ତୁମେ ଜନସ୍ଥାନରେ ଖରାଙ୍କ ପରି ନିହତ ହେବ। ତୁମେ ଯେଉଁ ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଗର୍ବ କରୁଛ, ସେମାନେ ରାଘବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅଶକ୍ତ, ଯେପରି ନାଗମାନେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅଶକ୍ତ। ତାଙ୍କ ଧନୁରୁ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଇଥିବା, ସୁନାର ଅଳଙ୍କାର ଥିବା ବାଣଗୁଡ଼ିକ ତୁମ ଶରୀରକୁ ଗଙ୍ଗା ପାର ଉପରେ ତରଙ୍ଗ ପଡ଼ିବା ପରି ଆଘାତ କରିବ। ତୁମେ ଦେବ ଓ ଦାନବଙ୍କୁ ଅଜୟ୍ୟ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏମିତି ଶତ୍ରୁତା କରି ରାଘବଙ୍କୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ବଞ୍ଚିପାରିବ ନାହାଁ।" "ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଘବ ତୁମର ଅବଶିଷ୍ଟ ଜୀବନର ଶେଷ ହେବେ; ଯେପରି ବଳିଦାନ ପାଇଁ ନେଇଯାଉଥିବା ପଶୁର ରକ୍ଷା ହୁଏ ନାହିଁ, ସେପରି ତୁମର ମୁକ୍ତି ଅସମ୍ଭବ। ଯଦି ରାମ ତୁମକୁ କ୍ରୋଧ ଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତି, ତେବେ ତୁମେ ଆଜି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦଗ୍ଧ କାମଦେବ ପରି ଭସ୍ମ ହେଇଯିବ। ଯିଏ ଚାହିଲେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଆକାଶରୁ ଖସାଇପାରିବ, ବିନାଶ କରିପାରିବ, କିମ୍ବା ସାଗରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିପାରିବ, ସେମାନେ ଛାଡ଼ି କୌଣସି ଜଣେ ମଧ୍ୟ ସୀତାକୁ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।" "ତୁମେ ମୃତ, ତୁମର ଯଶ ଗଲା, ଶକ୍ତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ହାରାଇଲା; ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଲଙ୍କା ଏବେ ବିଧବା ହେବ। ଏହି ଦୁଷ୍କର୍ମ ତୁମକୁ କେବେ ଶୁଭ ଦେବ ନାହିଁ; ତୁମେ ମୋତେ ବଳପୂର୍ବକ ନିଅ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରି ମୋତେ ଆଣିଛ। ମୋର ପତି ତେଜସ୍ୱୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ, ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ବୀରତାରେ ଭରସା ରଖି। ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମର ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ, ଅହଂକାର ଓ ଗର୍ବକୁ ବାଣର ମେଘ ଝରା ଭାବେ ତୁମ ଶରୀର ଉପରେ ବର୍ଷା କରି ଛିନି ନେବେ।" "ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ବିନାଶ ଆସେ, ସେତେବେଳେ ଲୋକମାନେ ଅବିବେକୀ ହୋଇଯାନ୍ତି। ମୋ ଉପରେ ଅପମାନ କରି, ଏହି ତୁମର ଅନ୍ତିମ ସମୟ ଆସିଛି, ତୁମ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଓ ତୁମ ଅନ୍ତଃପୁରର ବିନାଶ ହେବ। ଯେପରି ଯଜ୍ଞମଞ୍ଚ ଦ୍ୱିଜମାନେ ମନ୍ତ୍ରପୂତ କରିଥିବା ବେଳେ ଚଣ୍ଡାଳ ଦ୍ୱାରା ଅପବିତ୍ର ହୁଏ ନାହିଁ, ସେପରି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦୂତୀ ହୋଇଥିବା ମୁଁ ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ ଦ୍ୱାରା ଛୁଆଯିବି ନାହିଁ। ଯେପରି ହଂସ ଲୋଟସରେ ଖେଳିଥାଏ, କଦଳି ଝାଡ଼ି ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା ମଲ୍ଲିକାକୁ ଦେଖେ ନାହିଁ, ସେପରି ମୁଁ ତୁମ ସ୍ପର୍ଶରେ ଅପହ୍ରାସ୍ତ।" "ଏହି ଶରୀର ଅନୁଭୂତିହୀନ; ଚାହିଲେ ବାନ୍ଧ, କିମ୍ବା ମାର, ମୋ ଶରୀର କିମ୍ବା ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ମୋର ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ, ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ। କିନ୍ତୁ ମୋର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ମୁଁ କେବେ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବି ନାହିଁ।" ଏଭଳି କହି, ବିକଳ ଓ କ୍ରୋଧିତ ସୀତା ରାବଣଙ୍କୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶବ୍ଦରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ତା'ପରେ ସେ ଆଉ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। ଏହା ଦେଖି, ରାବଣ ଭୟ ଜଗାଇବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କହିଲେ, "ମୈଥିଳୀ, ତୁମେ ମୋର କଥା ଶୁଣ; ଦ୍ୱାଦଶ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ମୋତେ ଗ୍ରହଣ ନକରିଲେ, ତେବେ ମୋର ରନ୍ଧନ କରୁଥିବା ଚେଟକମାନେ ତୁମକୁ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ କରି ଖାଇବେ।" ଏଭଳି କହି, ରାବଣ ରାକ୍ଷସୀମାନେଂକୁ ଦେଖି କୁପିତ ହୋଇ ଆଦେଶ ଦେଲେ, "ଏଇ ଭୟଙ୍କର ଓ ଦୃଶ୍ୟରେ ଭୀତିଦାୟକ ରାକ୍ଷସୀମାନେ, ତୁମେ ଏହି ସୀତାଙ୍କ ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ କର।" ତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ସେମାନେ ହସ୍ତ ମୁଦ୍ରାରେ ନମନ କରି, ମୈଥିଳୀଙ୍କୁ ଘେରି ନେଲେ। ଏହାପରେ ରାବଣ ଭୂମିକୁ ପାଦ ଦେଇ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ କହିଲେ, "ମୈଥିଳୀକୁ ଅଶୋକ ଉଦ୍ୟାନର ମଧ୍ୟଭାଗକୁ ନେଯାଅ, ସେଠାରେ ତୁମେ ସତର୍କ ରହି ସେଉଁଠି ରକ୍ଷା କର। ଏଠି ସେଉଁଠି ଦୁଷ୍ଟ ହାତୀ ମାନଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ପରି ତୀବ୍ର ଭୟ ଓ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ଏହି ମିଥିଲାକୁ ବଶ କର।" ରାବଣଙ୍କ ଆଦେଶାନୁସାରେ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ମୈଥିଳୀଙ୍କୁ ନେଇ ଅଶୋକ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲେ। ଏହି ଉଦ୍ୟାନ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଫଳ ଓ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, ମଦମସ୍ତ ପକ୍ଷୀମାନେ ଅବିରତ କୁହୁକୁହୁ କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା ଦୁଃଖରେ ଅତିବିହ୍ୱଳ ହୋଇ, ରାକ୍ଷସୀମାନେଂକ ଅଧୀନ ହେଲେ, ଯେପରି ହରିଣୀ କେତେ ଶିଖର ମଧ୍ୟରେ ବନ୍ଧିଯାଇଥାଏ। ଦୁଃଖର ଅତିରେକରେ ସୀତା ଶାନ୍ତି ନ ପାଇଲେ, ଭୟ ଓ ଶୋକରେ ଅନୁଭବହୀନ ହୋଇ, ପ୍ରିୟ ସ୍ୱାମୀ ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ସ୍ଥିର ହେଇପାରିଲେ ନାହିଁ।