ରାବଣ, ରାତିର ପରିଚାଳକ, ସୀତାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ— “ବସ୍, ବୈଦେହୀ, ତୁମର ଅନୁଷ୍ଠାନର ଭଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଲଜ୍ଜିତ ହେଉଛୁ। ଏହି ନିଷ୍କ୍ରିୟତା, ଯାହା ତୁମକୁ ଆବରଣ କରିବାକୁ ଯାଉଛି, ଏହା ଏକ ଋଷିଙ୍କର ଶାପ। ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ମୃଦୁ ପାଦ ରଖିଛି, ମୋ ମୁଣ୍ଡ ତଳକୁ ଅନୁଗତ ହୋଇଛି। ତୁମ ଦୟା ଦିଅ, ମୁଁ ତୁମର ଦାସ। ମୋର ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡିକ ଶୂନ୍ୟ, ଭିତରେ ଶୁଷ୍କ। ରାବଣ କେବେ ବି କୌଣସି ମହିଳାଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇବେ ନାହିଁ।” ଏହିପରି କହି, ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ, ଦୁର୍ଦ୍ଦେଉ ଦ୍ୱାରା ଆବିଷ୍ଟ, ଚିନ୍ତା କଲେ— “ଏହି ସୀତା ମୋର।” ଏଠାରେ ନବପଞ୍ଚାଶ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏପରେ, ଏଭଳି ଉପଦେଶ ପାଇ, ବୈଦେହୀ ଦୁଃଖରେ ଉତ୍ତିର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଭୟହୀନ ହେଇ, ଏକ ତ୍ରିଣ ରାବଣ ଓ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ରଖି, ସୀତା ଉତ୍ତର ଦେଲେ— “ଏକ ରାଜା ଅଛନ୍ତି, ଦଶରଥ, ସତ୍ୟରେ ଦୃଢ଼, ଧର୍ମରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ପାହାଡ଼ ପରି ଅଟୁଟ; ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ରାଘବ। ଏହି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାମ, ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଦୀର୍ଘବାହୁ, ବ୍ରହତ୍ ନୟନ, ସେ ମୋ ସ୍ୱାମୀ, ଦେବତା ପରି ମୋ ପାଇଁ। ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶରେ ଜନ୍ମିତ, ସିଂହ-ଭୁଜା, ଦୀପ୍ତିମାନ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହ ଏହି ଦୁଇ ଭାଇ ତୁମର ପ୍ରାଣ ନେବେ। ଯଦି ତୁମେ ତାଙ୍କର ଆଖି ସାମ୍ନାରେ ମୋତେ ବଳପୂର୍ବକ ଅପମାନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା, ତେବେ ଜନସ୍ଥାନରେ ଖରା ପରି ମୃତ୍ୟୁ ହେବ। ତୁମେ ଯେତେ ରାକ୍ଷସ ଦଳର ଗର୍ବ କରୁଛ, ସେମାନେ ରାଘବଙ୍କ ପାଖରେ ଅଶକ୍ତ, ଗରୁଡ ପାଖରେ ସର୍ପ ପରି। ରାମଙ୍କର ସୁନା ଅଳଙ୍କୃତ ବାଣଗୁଡିକ ତୁମ ଶରୀରକୁ ଗଙ୍ଗା ତଟକୁ ତରଙ୍ଗ ଆଘାତ ପରି ଘାତ କରିବ। ଦେବ ଓ ଦାନବ ମଧ୍ୟ ଯଦି ତୁମକୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ତଥାପି ଏତେ ବଡ଼ ଶତ୍ରୁତା ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ତୁମେ ରାମ ପାଖରୁ ଜୀବିତ ଫେରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଘବ ତୁମ ଶେଷ ଜୀବନର ଅନ୍ତ ହେବେ; ବଳିଦାନ ଶିଳା ପାଖକୁ ନେଇଯାଇଥିବା ପଶୁ ପରି ତୁମର ଉଦ୍ଧାର ଅସମ୍ଭବ। ଯଦି ରାମ ତୁମକୁ କ୍ରୋଧରେ ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିବେ, ତେବେ ତୁମେ ଆଜି ଦହିଯିବ, ଯେପରି କାମଦେବ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦହିଯିଥିଲେ। ଯିଏ ଚାନ୍ଦ୍ରକୁ ଆକାଶରୁ ଫେଙ୍ଗି ଦେଇପାରିବ, ନଷ୍ଟ କରିପାରିବ, କିମ୍ବା ସାଗରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିପାରିବ—କେବଳ ସେଉଁ ଲୋକ ସୀତାକୁ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବ। ତୁମେ ମୃତ, ତୁମର ଯଶ ନଷ୍ଟ, ଶକ୍ତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅନ୍ୟାୟ, ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଲଙ୍କା ବିଧବା ହେଇଯିବ। ଏହି କୁକୃତ୍ୟ ତୁମେ କରିଛ, ତାହା ତୁମକୁ ସୁଖ ଦେଇବ ନାହିଁ; ତୁମେ ମୋତେ ଶ୍ରୀମାନ୍ ରାମଙ୍କ ପାଖରୁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଭାଗିଛ। ମୋ ସ୍ୱାମୀ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦଣ୍ଡକ ଅରଣ୍ୟରେ ନିର୍ଭୟ ରହୁଛନ୍ତି, ନିଜ ଶୌର୍ଯ୍ୟରେ ଆଶ୍ରୟ। ସେ ତୁମର ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭୁତ୍ୱ, ଅଭିମାନ ଓ ଗର୍ବକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶରବୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ କରିବେ। ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ବିନାଶ ଦିନ ଆସିଥାଏ, ଦୁର୍ଦ୍ଦେଉ ଦ୍ୱାରା ଲୋକ ଅସାବଧାନ ହୋଇଯାନ୍ତି। ମୋତେ ଉପଦ୍ରବ କରି, ତୁମର ଦୁର୍ଦ୍ଦେଉ ଆସିଛି, ଅପବିତ୍ର ରାକ୍ଷସ, ତୁମେ, ତୁମ ରାକ୍ଷସ ଦଳ ଓ ଅନ୍ତଃପୁର ନଷ୍ଟ ହେବ। ଦ୍ୱିଜଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରରେ ପୂତ, ଯଜ୍ଞ ଉପକରଣ ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ୍ର ଅଲତାର ଚଣ୍ଡାଳ ଦ୍ୱାରା ଅପବିତ୍ର ହେଇପାରିବ ନାହିଁ, ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ। ଏହିପରି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ଅନୁଗତ ପତ୍ନୀ ହୋଇ, ମୁଁ ମୋ ନିଶ୍ଚୟରେ ଅଟୁଟ, ତୁମେ ମୋତେ ଛୁଇଁପାରିବ ନାହିଁ, ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ। ଯେପରି ହଂସ ଏବେ ମଦୁଲୋତସ ମଧ୍ୟରେ ଖେଳେ, ମାଟି ମାନ୍ତା ଗୁପ୍ତ ରହିଥିବା ଶାଳ ମଧ୍ୟରେ ତାହାକୁ ଦେଖିବେ ନାହିଁ, ଏହିପରି ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଅପହାର୍ଯ୍ୟ। ଏହି ଶରୀର ଅସ୍ପନ୍ଦ; ଚାହୁଁ ଚେଇଁ ଗାଠିବା କିମ୍ବା ମାରିଦିଅ, ମୋ ଶରୀର ଓ ଜୀବନ ରକ୍ଷା ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ, ରାକ୍ଷସ। କିନ୍ତୁ ମୋ ମର୍ଯ୍ୟାଦାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ଏପରି କହି, ବୈଦେହୀ କ୍ରୋଧରେ କଠୋର ଶବ୍ଦ କହିଲେ। ଏଠାରେ ଜାନକୀ ଅଧିକ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର କଠୋର ଓ ଖଡ଼ା ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ରାବଣ ଭୟ ଦେବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ— “ମୈଥିଳୀ, ମୋର ଶବ୍ଦ ଶୁଣ, ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ, ଦ୍ୱାଦଶ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ। ଏହି ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ମୋତେ ନିକଟ ଆସିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଲେ, ତେବେ ମୋ ରାକ୍ଷସ ରାନ୍ଧୁଆ ତୁମକୁ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ କରି ଉପାହାର ପାଇଁ ଦେବେ।” ଏପରି କଠୋର ଶବ୍ଦ କହି, ରାବଣ, ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଶତ୍ରୁ, ରାକ୍ଷସୀମାନେ ପ୍ରତି କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ— “ଏଠାରେ ଦେଖିବାକୁ ଭୟାନକ ଓ ଦ୍ରୁଷ୍ଟିକୁ ଅସୁନ୍ଦର, ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ଏହି ରାକ୍ଷସୀମାନେ, ସୀତାଙ୍କର ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ କରିବେ।” ରାବଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେମାନେ ହାଥ ଯୋଡି ମୈଥିଳୀଙ୍କୁ ଘେରି ନେଲେ। ରାବଣ, ରାଜା, ଭୟାନକ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଭୂମିକୁ ପାଦ ଦେଇ କହିଲେ— “ମୈଥିଳୀକୁ ଆଶୋକ ମାଳିକାର ମଧ୍ୟରେ ନେଇଯାଅ, ସେଠାରେ ଘେରି ରଖ, ଲୁଚାଇ ରଖ। ତାଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇ ଓ ମନ୍ତ୍ରଣା କରି ଉପଦେଶ ଦିଅ, ଜଙ୍ଗଲ ହାତିଣୀ ପରି ଅନୁଶାସନ କର। ଏପରି ଆଜ୍ଞା ମିଳି, ରାକ୍ଷସୀମାନେ ମୈଥିଳୀକୁ ଆଶୋକ ମାଳିକାକୁ ନେଇଗଲେ। ସେଠାରେ ଚାହିଁଥିବା ଫଳ ଓ ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ବୃକ୍ଷ, ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲ ଫଳରେ ଶୋଭିତ, ମଦୋନ୍ମତ ପକ୍ଷୀମାନେ ଏଠାରେ ବିତାୟିତ। ଏଠାରେ, ଜାନକୀ, ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ, ରାକ୍ଷସୀମାନେ ପାଖରେ, ମୃଗୀ ପରି ବାଘମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଦୁଃଖରେ ଦଗ୍ଧ, ଜାନକୀ ଶାନ୍ତି ପାଇଲେ ନାହିଁ, ଭୟଭୀତ ମୃଗୀ ପରି ଜାଲରେ ବନ୍ଧିତ।