ରାବଣ ସୀତାଙ୍କୁ ଏହିପରି କହିଲେ: “ଏହି ବିଶାଳ ଲଙ୍କାରାଜ୍ୟରେ ତୁମେ ଶାସନ କର; ମୋ ପରି ଏବଂ ଦେବତାମାନେ, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସମେତ, ସବୁ ତୁମର ସେବକ ହେବେ। ଅଭିଷେକ ଜଳରେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହେଇ ଆନନ୍ଦ କର; ଜଙ୍ଗଲରେ ବାସ କରି ଯେଉଁ ଦୋଷ ହୋଇଥିଲା, ସେଠାରେ ସମାପ୍ତ। ତୁମେ ଯେଉଁ ସୁକୃତ୍ୟ କରିଛ, ସେଉଁଥିରେ ଏଠାରେ ତାହାର ଫଳ ଭୋଗ କର; ଏଠାରେ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳାମାନେ ଅଛନ୍ତି, ମୈଥିଳୀ। ଏଠାରେ ଉତ୍ତମ ଭୂଷଣମାନେ ଅଛନ୍ତି; ମୋ ସହ ଏମାନେ ଉପଭୋଗ କର। ପୁଷ୍ପକ ବିମାନ, ହେ ସୁନ୍ଦରି, ମୋ ଭାଇ ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କର—ଏହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏକ ରଥ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବଳପୂର୍ବକ ଦଳିତ, ବିଶାଳ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ; ଏହି ଆକାଶଯାନ ଚିନ୍ତାର ତୁଳନାରେ ତ୍ୱରିତ ଚଳେ। ଏଠାରେ, ସୀତା, ମୋ ସହ ଇଚ୍ଛାମତେ ଆନନ୍ଦ କର; ତୁମେ କମଳ ଦଳ ପରି ଶୁଭ୍ର ଓ ଦର୍ଶନୀୟ ମୁହଁର ଅଧିକାରିଣୀ। କିନ୍ତୁ, ହେ ସୁନ୍ଦରି, ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ତର୍ଭାସିତ ହେବାରୁ ତୁମ ମୁହଁରେ ଚାନ୍ଦ୍ରିକା ନାହିଁ; ଏଭଳି କହିବା ସମୟରେ, ମହିଳା ମହାନୀୟା, ସୀତା ତାଙ୍କର ଆଞ୍ଚଳର କୌଣ୍ଡରେ ଅଶ୍ରୁ ରୋକିଲେ। ସୀତା, ଯାହାର ମୁହଁ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି, ଅନେକ ଚେଷ୍ଟାରେ ଅଶ୍ରୁ ରୋକିଲେ; ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଥିବା, ତାଙ୍କର ତେଜ ମ୍ଲାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାପରେ, ରାତିର ଚରଣକାରୀ ରାବଣ କହିଲେ: “ଏହି ଲଜ୍ଜା ଚାଲିଯାଉ, ବୈଦେହୀ, ତୁମ ଧର୍ମର ଉଲ୍ଲଂଘନରୁ ଏହି ଲଜ୍ଜା ଆସିଛି। ଏହି ନିଷ୍କ୍ରିୟତା, ଯାହା ତୁମେ ଅନୁଭବ କରୁଛ, ଏକ ଋଷିଙ୍କ ଶାପ; ମୋ ପାଦ ତୁମ ପ୍ରତି କମଳ, ମୁଁ ମୋର ମୁଣ୍ଡ ତାହାରେ ରଖିଛି। ଦୟା କରି ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ମୋତେ ଅନୁଗ୍ରହ କର; ମୁଁ ତୁମର ଆଜ୍ଞାକାରୀ ଦାସ। ଯେଉଁ କଥା ମୁଁ କହୁଛି, ସେଗୁଡିକ ମିଥ୍ୟା, ମୋ ଭିତରେ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଛି। ରାବଣ କେବେ ମହିଳାଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ନଥାଏ।” ଏଭଳି କହି, ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ଭାବିଲେ—‘ସେ ମୋର’। ଏହିପରି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି ବୈଦେହୀ, ଯଦିଓ ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିଲେ, ଭୟହୀନ ହେଲେ; ରାବଣ ଓ ସ୍ୱୟଂଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ କୁଶ ଶଳା ରଖି, ସୀତା ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ଏକ ଦଶରଥ ନାମକ ରାଜା ଅଛନ୍ତି, ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ, ଧର୍ମରେ ଅଡିଗ, ପାହାଡ଼ ପରି ଦୃଢ଼; ତାଙ୍କର ପୁଅ ହେଉଛନ୍ତି ରାଘବ। ସେହି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାମ, ତିନି ଲୋକରେ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ, ଦୀର୍ଘବାହୁ, ବିସ୍ତୃତ ଚକ୍ଷୁ, ସେ ମୋ ସ୍ୱାମୀ, ମୋ ପାଇଁ ଦେବତା ସମାନ। ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ସିଂହବାହୁ, ତେଜସ୍ୱୀ, ସେ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ତୁମ ଜୀବନ ନେଇବେ। ତୁମେ ଯଦି ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ମୋତେ ବଳପୂର୍ବକ ଅପମାନ କର, ତେବେ ଖରା ପରି ତୁମେ ଯନସ୍ଥାନରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିବ। ତୁମେ ଯେଉଁ ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଗର୍ବ କରୁଛ, ସେମାନେ ରାଘବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଅଶକ୍ତ, ଯେପରି ସାପମାନେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଅଶକ୍ତ। ତାଙ୍କ ଧନୁରୁ ଛାଡ଼ା ହୋଇଥିବା, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ବାଣମାନେ ତୁମ ଦେହକୁ ଗଙ୍ଗା ତଟକୁ ପ୍ରହାର କରୁଥିବା ତରଙ୍ଗ ପରି ଆଘାତ କରିବ। ତୁମେ ଦେବତା କିମ୍ବା ଦାନବ ଠାରୁ ଅଜୟ୍ୟ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏପରି ଦୁର୍ବୈର କରିବା ପରେ ରାଘବଙ୍କୁ ଚାଡ଼ି ତୁମେ ବଞ୍ଚିପାରିବ ନାହିଁ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଘବ ତୁମ ଶେଷ ଜୀବନକୁ ସମାପ୍ତ କରିବେ; ଯେପରି ବଳିଦାନ ପାଇଁ ନିଆଯାଇଥିବା ପଶୁର ମୁକ୍ତି ନାହିଁ, ସେପରି ତୁମ ମୁକ୍ତି ନାହିଁ। ଯଦି ରାମ ତୁମକୁ କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖନ୍ତି, ତେବେ ହେ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ, ଆଜି ତୁମେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦଗ୍ଧ କାମଦେବ ପରି ଭସ୍ମ ହେଉଥାନ୍ତୁ। ଯେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଆକାଶରୁ ଖସାଇ ପାରିବ, ପ୍ରଳୟ କରିପାରିବ, କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିପାରିବ, ସେଠିଏ ସୀତାକୁ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବ। ତୁମେ ମୃତ, ତୁମ ଯଶ ଗଲା, ଶକ୍ତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ହରାଇଲା; ତୁମ ଦୁଷ୍କର୍ମରେ ଲଙ୍କା ବିଧବା ହେବ। ଏହି ଅପରାଧ ତୁମେ ଯେ କଲ, ତାହାରେ ତୁମକୁ ସୁଖ ମିଳିବ ନାହିଁ; ତୁମେ ମୋତେ ବଳପୂର୍ବକ ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରି ନେଇଛ। ମୋ ସ୍ୱାମୀ, ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦିବ୍ୟ ବଳର ଅଧିକାରୀ, ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ ରହୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଶୌର୍ୟରେ ଆଶ୍ରିତ। ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମ ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ, ଅହଂକାର ଓ ଦମ୍ଭକୁ ତାଙ୍କ ବାଣମାଳାରେ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବେ। ବିନାଶ ଯେତେବେଳେ ଆସେ, ତେବେ ଲୋକେ ଅବିବେକୀ ହୋଇ ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ମୋ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ହେ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ, ତୁମର, ରାକ୍ଷସମାନେ ଓ ତୁମ ଅନ୍ତଃପୁରର ବିନାଶ ଦିନ ଆସିଛି। ଯେପରି ଦ୍ୱିଜମାନେ ମନ୍ତ୍ରପୂତ ବେଦୀରେ ଚଣ୍ଡାଳ ଦୂଷିତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେପରି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭର୍ତ୍ତାର ଦେବୀ ଭାବରେ ମୁଁ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶ ହେବି ନାହିଁ। ଯେପରି ହଂସୀ କମଳବନରେ ଖେଳେ, ମାଟିରେ ଲୁଚିଥିବା ବକୁଳକୁ ଦେଖେ ନାହିଁ, ସେପରି ମୁଁ ତୁମ ଅପହାରରେ ଅସମ୍ଭବ। ଏହି ଦେହ ଅନୁଭୂତିହୀନ; ଚାହୁଁଥିଲେ ବାନ୍ଧ, କିମ୍ବା ମାର; ମୋ ଦେହ କିମ୍ବା ପ୍ରାଣକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ, ହେ ରାକ୍ଷସ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଭୂମିରେ ମୋ ଲଜ୍ଜାକୁ ଛାଡ଼ିବି ନୁହେଁ।” ଏଭଳି କହି, ବୈଦେହୀ କ୍ରୋଧରେ କଠୋର କଥା କହିଲେ। ଏଠାରେ ଜାନକୀ ରାବଣଙ୍କୁ ଆଉ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ; ତାଙ୍କର କଥା କଠୋର ଓ ଶରୀରର ରୋମ ଉଠାଇଦେଇଥିଲା। ଏବେ ରାବଣ ଭୟ ଦେବା ପାଇଁ ସୀତାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ମୈଥିଳୀ, ମୋ କଥା ଶୁଣ, ଆଗାମୀ ବାରୋ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କର। ଏହି ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ସ୍ୱୀକାର କରିବ ନାହଁ, ତେବେ ମୋର ରନ୍ଧନାଳୟର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ତୁମକୁ ଖଣ୍ଡ଼ଖଣ୍ଡ କରି ଖାଇଦେବେ।” ଏଭଳି କଠୋର କଥା କହି, ଶତ୍ରୁମଧ୍ୟରେ ଶତ୍ରୁ ରାବଣ କ୍ରୋଧରେ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଉପରେ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ସେସବୁ ରାକ୍ଷସୀ, ଦେଖିବାକୁ ଭୟଙ୍କର ଓ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା, ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ଭୋଜନ କରୁଥିବା, ସୀତାଙ୍କ ଗର୍ବକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିବାକୁ ତତ୍ପର ହେଲେ।