ସେଇ ସମୟରେ, ରାବଣ ଶ୍ରୀମତୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ କହିଲେ, “ହେ ସୁନ୍ଦରୀ! ମୋ ହସ୍ତବନ୍ଧନ ଭିତରେ ତୁମକୁ ତିନି ଲୋକରେ କେହି ବଳପୂର୍ବକ ନେଇଯିବାକୁ ସକ୍ଷମ ନୁହେଁ। ଏହି ବିଶାଳ ଲଙ୍କାର ରାଜ୍ୟ ତୁମେ ଶାସନ କର, ମୋ ପରି ଏବଂ ଦେବତା, ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତେ ତୁମର ସେବକ ହେଉ। ଅଭିଷେକ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ଆନନ୍ଦ କର; ଅତିତରେ ଜଙ୍ଗଲରେ ବାସ କରି ଯେଉଁ ଦୁଷ୍କର୍ମ ହୋଇଥିଲା, ସେ ସବୁ ଏବେ ଶେଷ। ତୁମେ ଯେଉଁ ସଦ୍ଗୁଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ, ତାହାର ଫଳ ଏଠାରେ ଉପଭୋଗ କର; ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଥିବା ସମସ୍ତ ମାଳା ଏଠାରେ ଅଛି, ମୈଥିଲୀ। ଏଠାରେ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆଳଙ୍କାର ମଧ୍ୟ ଅଛି, ଏଗୁଡ଼ିକୁ ମୋ ସହ ଉପଭୋଗ କର। ପୁଷ୍ପକ ନାମକ ଏହି ଦିବ୍ୟ ରଥ ମୋ ଭାଇ ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କର; ଏହା ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭା ଭଳି ଦ୍ୟୁତିମାନ୍, ଯୁଦ୍ଧରେ ବଳପୂର୍ବକ ଦଳିତ, ବିଶାଳ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଏହି ଆକାଶରଥ ଚିନ୍ତାର ତୁଳନାରେ ଶୀଘ୍ର ଗତି କରେ। ଏଠାରେ, ସୀତା, ମୋ ସହ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଆନନ୍ଦ କର; ତୁମର ମୁହଁ ଶୁଭ୍ର ଓ ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମପତ୍ର ସମାନ—କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ ଥିବାରୁ ତୁମର ମୁହଁର ଦ୍ୟୁତି ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ।” ଏପରି କହି ରାବଣ ଦେଖିଲେ, ସୀତା, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମୃଦୁ ମୁହଁ ଥିବା, ସେ ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ନିଜ ଅଞ୍ଚଳରେ ଅশ୍ରୁ ଚାପି ରଖିଲେ; ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଥିବା, ଦୁଃଖରେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୟୁତି ଅନ୍ଧାର ହୋଇଯାଇଥିଲା। ତାପରେ ରାତ୍ରିଚର ରାବଣ କହିଲେ, “ବସ, ବୈଦେହୀ! ତୁମ ଧର୍ମଭ୍ରଷ୍ଟତା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଲଜ୍ଜା ଆସିଛି, ଏହା ଚାଲିଯାଉ। ଏହି ଅଚଳତା ଏବଂ ଅନାଗତି ତୁମକୁ ଯେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଆବର୍ତ୍ତିତ କରିଛି, ଏହା ଏକ ଋଷିଙ୍କ ଶାପ। ମୋର ପାଦ ଯେଉଁଠାରେ ସରଳ ହୁଏ, ସେଠାରେ ମୁଁ ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଧରିଛି। ଶୀଘ୍ର ମୋତେ ଅନୁଗ୍ରହ କର; ମୁଁ ତୁମର ଦାସ। ମୁଁ ଯାହା କହୁଛି, ତାହା ଶୂନ୍ୟ, ମୋ ମନ ଶୁଷ୍କ। ରାବଣ କେବେ କୌଣସି ନାରୀଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଏନାହିଁ।” ଏପରି କହି, ଦଶମୁଖ ରାବଣ ଜନକନନ୍ଦିନୀ ମୈଥିଲୀଙ୍କୁ ନିଜର ବଶ କରିବାକୁ ଭାବିଲେ। ଏହିପରେ, ବୈଦେହୀ ସୀତା, ଯଦିଓ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ଥିଲେ, ତଥାପି ଭୟହୀନ ହେଲେ। ସେ ରାବଣ ଓ ସ୍ୱୟଂ ମଧ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ କୁଶ ଶଳା ରଖି, ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଦଶରଥ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଅଛନ୍ତି, ସତ୍ୟରେ ଅଟଳ, ଧର୍ମରେ ପର୍ବତ ସମାନ; ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ସେଇ ରାଘବ। ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାମ, ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଦୀର୍ଘବାହୁ, ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ, ସେ ମୋର ପତି, ମୋ ପାଇଁ ଦେବତା ସମାନ। ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ, ସିଂହବାହୁ, ଦ୍ୟୁତିମାନ୍, ସେ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ତୁମ ଜୀବନ ନେଇଯିବେ। ତୁମେ ଯଦି ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ବଳପୂର୍ବକ ମୋତେ ଅପମାନ କର, ତେବେ ତୁମେ ଜନସ୍ଥାନରେ ଖରଙ୍କ ପରି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବ। ତୁମେ ଯେଉଁ ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଗର୍ବ କର, ସେମାନେ ରାଘବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଅଶକ୍ତ, ଯେପରି ସର୍ପ ଗରୁଡ଼ ସାମ୍ନାରେ ଅଶକ୍ତ। ତାଙ୍କ ଧନୁରୁ ଛୁଟିଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମଣି ଶୋଭିତ ବାଣଗୁଡ଼ିକ ତୁମ ଦେହରେ ଏପରି ଆଘାତ କରିବ, ଯେପରି ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ତରଙ୍ଗ ଆଘାତ କରେ। ତୁମେ ଦେବତା କିମ୍ବା ଦାନବଙ୍କୁ ଅଜୟ୍ୟ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏପରି ଶତ୍ରୁତା ଶୃଷ୍ଟି କରି, ରାଘବଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲାଙ୍ଘନ କରି ତୁମେ ବଞ୍ଚି ପାରିବ ନାହିଁ। ସେଇ ପ୍ରବଳ ରାଘବ ତୁମ ଅବଶିଷ୍ଟ ଆୟୁଷ୍ୟର ଶେଷ ହେବେ; ଯେପରି ଯଜ୍ଞ ପଶୁ ଯଜ୍ଞ ଶିଳାରେ ବନ୍ଧାଯାଏ, ତାହାର ରକ୍ଷା ନ ମିଳେ, ତୁମର ମଧ୍ୟ ଏମିତି ଅବସ୍ଥା। ଯଦି ରାମ କ୍ରୋଧରେ ତୁମକୁ ଦୃଷ୍ଟି କରିବେ, ତେବେ ତୁମେ ଏହି ଦିନ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦଗ୍ଧ କାମଦେବ ପରି ଭସ୍ମ ହେଉ। ଏଠାରେ ସୀତାକୁ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବା କେବଳ ସେଇ ପାରିବ, ଯେ ଚାହିଁଲେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଆକାଶରୁ ଫେଲିଦେଇପାରିବ, ବା ସମୁଦ୍ରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିପାରିବ। ତୁମେ ମୃତ, ତୁମର ଯଶ ଗଲା, ଶକ୍ତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନଷ୍ଟ; ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଲଙ୍କା ବିଧବା ହେବ। ଏହି ଅଧର୍ମ କାମ କେବେ ତୁମକୁ ସୁଖ ଦେବ ନାହିଁ; ତୁମେ ମୋତେ ବଳପୂର୍ବକ ମୋ ପତିଠାରୁ ଅଲଗା କରି ନେଇଛ। ମୋର ପତି ଦ୍ୟୁତିମାନ୍, ପ୍ରବଳ, ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିସମ୍ପନ୍ନ, ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ ବସିଛନ୍ତି, ନିଜ ପ୍ରତାପ ଉପରେ ଭରସା କରି। ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମ ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ, ଅହଂକାର ଓ ଗର୍ବକୁ ନଶ୍ୱ କରି, ବାଣବୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ତୁମ ଦେହକୁ ଭେଦିଦେବେ। ଯେତେବେଳେ ସମୟ ଆସେ, ଲୋକମାନେ ଦୁର୍ଗତି ପାଇଁ ନିଜର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅସାବଧାନ ହୁଅନ୍ତି। ମୋତେ ଅପମାନ କରି, ତୁମର ଅନ୍ତ, ରାକ୍ଷସ ଓ ଅନ୍ତଃପୁରର ନାଶ ନିଶ୍ଚିତ। ଯେପରି ଯଜ୍ଞବେଦୀ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପୂଜିତ, ଚଣ୍ଡାଳ ଦ୍ୱାରା ଅପବିତ୍ର ହୁଏନାହିଁ, ସେପରି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ମୁଁ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶ ହେବିନାହିଁ, ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ। ଯେପରି ହଂସ ନିତ୍ୟ ଦଳରେ ଖେଳେ, କଦାଚିତ କାଦୁଆ ଅଣ୍ଡା ଦେଖିନାହିଁ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପହଞ୍ଚରେ ନୁହେଁ। ଏହି ଦେହ ଅଚେତନ; ଚାହିଲେ ବନ୍ଧ, ବା ମାର; ମୋ ଦେହ ବା ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା ନୁହେଁ, ରାକ୍ଷସ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ମୋର ଲଜ୍ଜାକୁ ଏହି ପୃଥିବୀରେ କେବେ ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ।” ଏପରି କହି, ବୈଦେହୀ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ କଠୋର ଶବ୍ଦ କହିଲେ। ତାପରେ ଜାନକୀ ଏହାଠାରେ ଅଧିକ କିଛି କହିଲେନାହିଁ, ତାଙ୍କ କଠୋର କଥା ଶୁଣି ଚାରିପାଖରେ କଣ୍ଟକିତ ହୃଦୟ ହେଲା। ଏବେ ରାବଣ ସୀତାଙ୍କୁ ଭୟ ଦେବା ପାଇଁ କହିଲେ, “ମୈଥିଲୀ! ଏହି ଶୁଣ, ତୁମେ ଦ୍ୱାଦଶ ମାସ ମଧ୍ୟରେ ମୋତେ ଗ୍ରହଣ ନ କଲେ, ତେବେ ମୋର ରାନ୍ଧୁନ ତୁମକୁ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ କରି ଖାଇବେ।” ଏପରି କଠୋର କଥା କହି, ଶତ୍ରୁମଧ୍ୟରେ ଶତ୍ରୁ ରାବଣ କ୍ରୋଧରେ ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କଥା କହିଲେ।