ଲଙ୍କାର ରାଜା ରାବଣ ଶିତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବହୁତ ଆକାଂକ୍ଷାରେ କହିଲେ, “ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟ, ହେ ଶିତା, ତୁମେ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ; ମୋର ଜୀବନ ମଧ୍ୟ, ମୋର ଶ୍ୱାସ ଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ମୁଁ ତୁମକୁ ଭଲ ପାଉଛି। ମୋର ଅନେକ ରାଣୀମାନେ ଅଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ମୁଖ୍ୟ ରାଣୀ; ମୋର ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀ ହେଉ, ଶିତା। କାହିଁକି ତୁମେ ଏପରି ଭାବୁଛ? ମୋର କଥା ଗ୍ରହଣ କର, ମୋତେ ଅନୁଗ୍ରହ କର, ମୁଁ ବିପଦରେ ପଡ଼ିଛି। ଏହି ଲଙ୍କା, ଏକ ଶତ ଯୋଜନା ବିସ୍ତୃତ ଏବଂ ସମୁଦ୍ରରେ ଘିରା, ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଏହିଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଦେବତା, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଋଷିମାନେ—ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ମୋ ସମାନ ଶକ୍ତିବାନ୍ କେହି ନାହିଁ। ତୁମେ ରାମଙ୍କୁ କ’ଣ କରିବ? ସେ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ହାରିଛନ୍ତି, ଦୁଃଖୀ, ତପସ୍ୱୀ, ପଦେପଦେ ଚାଲୁଥିବା ଏକ ମାନବ, ଅପରିମିତ ଶକ୍ତି ନାହିଁ। ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର, ଶିତା, ମୁଁ ତୁମ ସମାନ; ଯୁବାବସ୍ଥା ଅତି ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଯିବ, ଭୟଭିତ ହେଉନାହିଁ, ଏଠି ମୋ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କର। ରାଘବଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶା ରଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଏଠି ଏପରି କେହି ନାହିଁ ଯିଏ ଚିନ୍ତାରେ ମଧ୍ୟ ତୁମଠାରେ ପହଁଚିପାରିବ। ଯେପରି ବାୟୁକୁ ଜାଲରେ ବାନ୍ଧିପାରିବ ନାହିଁ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ଧରିପାରିବ ନାହିଁ, ଏପରି ତୁମେ ମୋର ଭୁଜାରେ ରକ୍ଷିତ ଅଛ, ତୁମକୁ ବଳପୂର୍ବକ କେହି ନେଇଯିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ଏହି ବିଶାଳ ଲଙ୍କାର ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କର, ମୋ ପରି ଲୋକମାନେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ, ଚଳନ୍ତି ଓ ଅଚଳ, ସମସ୍ତେ ତୁମର ଦାସ ହେବେ। ଅଭିଷେକ ହୋଇ, ଆନନ୍ଦ କର; ଜଙ୍ଗଲରେ ରହିଥିବା ଦୁଃଖ ପୂର୍ବରୁ ଯାଇଛି। ତୁମେ ଯେଉଁ ସୁକୃତ କରିଛ, ତାହାର ଫଳ ଏଠି ମିଳିବ; ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଥିବା ମାଲା ଏଠି ଅଛି, ମୈଥିଳୀ। ଏଠି ସ୍ରେଷ୍ଠ ଅଳଙ୍କାର ଅଛି; ମୋ ସହିତ ଏଠି ଉପଭୋଗ କର। ପୁଷ୍ପକ ବିମାନ, ମୋ ଭାଇ ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କର—ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଛି, ଯୁଦ୍ଧରେ ବଳପୂର୍ବକ ନିଆଯାଇଛି, ବିଶାଳ ଏବଂ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଏହି ଆକାଶରେ ଚିନ୍ତା ଗତିରେ ଚାଲିଥାଏ। ଏଠି, ଶିତା, ମୋ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କର; ତୁମର ମୁହଁ ପଦ୍ମପରି, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଅତି ସୁନ୍ଦର। କିନ୍ତୁ, ଶିତା, ଦୁଃଖରେ ତୁମର ମୁହଁ ଚମକୁନାହିଁ; ରାବଣ ଏପରି କହିବା ସମୟରେ, ଶିତା ତାଙ୍କ ଓଡ଼ଣାର ଧାର ଦ୍ୱାରା ଅଶ୍ରୁ ରୋକିଲେ; ସେ ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଗଲେ, ଦୁଃଖରେ ତାଙ୍କ ଚମକ୍ ଧୂସର ହେଇଗଲା। ତାପରେ, ରାତିର ରାକ୍ଷସ ରାବଣ କହିଲେ, “ବସ, ଏହି ଲଜ୍ଜା ଏବଂ ତୁମର ଦୂତିର ଭଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଆସିଥିବା ଅପରାଧ। ଏହି ନିଶ୍ଚଳତା ଏକ ଋଷିଙ୍କ ଶାପ ଅଟୁ, ମୋର ପାଦ ତୁମ ପାଇଁ ମୃଦୁ, ମୋର ମୁଣ୍ଡ ତାହାରେ ଚାପିଛି। ଶିଘ୍ର ମୋତେ ଅନୁଗ୍ରହ କର; ମୁଁ ତୁମର ଦାସ। ମୋର କଥା ଏଠି ଶୂନ୍ୟ, ମୋର ଭିତରେ ଶୁଷ୍କ। ରାବଣ କେବେ ମୁଣ୍ଡ ମହିଳାଙ୍କୁ ନମାଇବେ ନାହିଁ।” ଏପରି କହି, ଦଶମୁଁଡିଆ ରାବଣ ମୈଥିଳୀ ଜନକନନ୍ଦିନୀଙ୍କୁ ନିଜର ଭାବରେ ଭାବିଲେ—“ଏବେ ଶିତା ମୋର।” ଏଠିଠାରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏପରି ଭାବରେ ରାବଣ କହିବା ପରେ, ଦୁଃଖରେ ତଳି ଥିଲେ ଶିତା, କିନ୍ତୁ ଏବେ ଭୟହୀନ ହେଲେ; ରାବଣ ଓ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ତିନ୍ଦୁଲି ଚାଲି ରଖି, ଶିତା ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ଦଶରଥ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଅଛନ୍ତି, ସତ୍ୟରେ ଅଟଳ, ଧର୍ମର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପରି ପାହାଡ଼; ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ରାଘବ। ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଦୀର୍ଘବାହୁ, ଚଉଡ଼ା ଚକ୍ଷୁ, ସେ ମୋର ପତି, ଦେବତା ପରି। ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ, ସିଂହ ପରି କନ୍ଧ, ଚମକୁଥିବା ଶରୀର, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ସେ ତୁମର ଜୀବନ ନେଇଯିବେ। ଯଦି ତାଙ୍କ ଆଖି ସମ୍ମୁଖରେ ତୁମେ ମୋତେ ବଳପୂର୍ବକ ଅପମାନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର, ତେବେ ଜନସ୍ଥାନରେ ଖରା ପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେବ। ତୁମେ ଯେଉଁ ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଗର୍ବ କରୁଛ, ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେମାନେ ରାଘବଙ୍କ ପାଖରେ ଅସହଯ, ଗରୁଡ଼ ପାଖରେ ଅଜଗର ପରି। ତାଙ୍କ ଧନୁରୁ ଚାଲିଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶର, ଗଙ୍ଗା ତଟକୁ ଝାପିଥିବା ତରଙ୍ଗ ପରି, ତୁମ ଶରୀରକୁ ବିଦ୍ଧ କରିବ। ଦେବତା କିମ୍ବା ଦାନବମାନେ ତୁମେ ଅଜୟ, ରାବଣ, ଏପରି ମହାଦ୍ୱେଷ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ରାଘବଙ୍କୁ ତୁମେ ଜୀବନ ଦେଇ ଉତ୍ତାରିପାରିବ ନାହିଁ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଘବ ତୁମର ଅବଶିଷ୍ଟ ଜୀବନର ଅନ୍ତ କରିଦେବେ; ବଳିଦାନ ପାଇଁ ବନ୍ଧା ମୃଗ ପରି ତୁମର ରକ୍ଷା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ଯଦି ରାମ ତୁମକୁ ଦେଖିବେ, ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ରୋଷ ଦେଖି, ତୁମେ ଆଜି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦଗ୍ଧ କାମଦେବ ପରି ଭସ୍ମ ହେଇଯିବ। ଯିଏ ଚାହିଁ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଆକାଶରୁ ତଳେ ଫିଙ୍ଗିପାରିବ, ତାହାକୁ ନଷ୍ଟ କରିପାରିବ, କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିପାରିବ—ସେ ଏଠି ଶିତାକୁ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବ। ତୁମେ ମୃତ, ତୁମର ଯଶ ଗଲା, ଶକ୍ତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନଷ୍ଟ; ତୁମର ଦ୍ୱାରା ଲଙ୍କା ବିଧବା ହେବ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମକୁ ଶୁଭ ଦେବ ନାହିଁ; ତୁମେ ମୋତେ ବଳପୂର୍ବକ ନେଇଛ, ମୋ ପତିଠାରୁ ମୋତେ ବିଭକ୍ତ କରିଛ। ମୋ ପତି, ଚମକୁଥିବା ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଶୁଭିତ, ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଦଣ୍ଡକ ଜଙ୍ଗଲରେ ବସୁଛନ୍ତି, ନିଜ ଶୌର୍ୟରେ ଭରସା କରି। ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମର ଶକ୍ତି, ବଳ, ଅହଂକାର, ଗର୍ବ ନଷ୍ଟ କରିଦେବେ, ତୁମ ଶରୀର ଉପରେ ଶରବର୍ଷା କରି। ଯେତେବେଳେ ଜଗତରେ ବିନାଶ ଆସେ, କାଳ ଦ୍ୱାରା ଚାଳିତ, ଲୋକମାନେ ନିଜ ଭାଗ୍ୟରେ ଅସାବଧାନ ହୋଇଯାନ୍ତି। ମୋତେ ଉପଦ୍ରବ କରି, ତୁମର କାଳ ଆସିଛି, ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ, ଏହା ତୁମର, ରାକ୍ଷସମାନେ ଓ ତୁମ ଅନ୍ତର୍ମହଳର ବିନାଶ ପାଇଁ।” ଏପରି ଭାବରେ ଶିତା ନିଜ ଅସୀମ ଦୃଢତା, ପତିର ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ଓ ରାବଣଙ୍କ ଅହଂକାରର ମୂଳ ଭାଗ୍ୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅଦମ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଦୃଢ ପ୍ରତିବାଦ ଦେଲେ।