ଲଙ୍କାର ରାଜା ରାବଣ ଶିତାଙ୍କୁ ଦୂର୍ବଳ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ। ସେ ଶିତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଓ ଶିତା, ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ଉପରେ ମୁଁ ପ୍ରଭୁ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୋଦ୍ଧା ପାଇଁ ମୋର ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ହଜାର ଯୋଦ୍ଧା ତିଆରି ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ମୋର ନିମିତ୍ତେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବେ। ଓ ଶିତା, ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟ ତୁମଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ; ଏବଂ ମୋର ଜୀବନ ମଧ୍ୟ—ତୁମେ ମୋତେ ଶ୍ୱାସରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ। ମୋର ଅନେକ ପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମହିଳାମାନଙ୍କର ରାଣୀ; ମୋର ପତ୍ନୀ ହେବାକୁ ଆଗ୍ରହ କର। ତୁମେ କାହିଁକି ଏପରି ଭାବୁଛ? ମୋର କଥା ଗ୍ରହଣ କର; ମୋତେ ଦୟା କର, ଯେଉଁ ଅତିବିପଦରେ ଅଛି, ଦୟାଶୀଳ ହେବାକୁ ଦୟା କର। ଏହି ଲଙ୍କା, ସମୁଦ୍ରରେ ଘିରିଥିବା ଏବଂ ଶତ ଯୋଜନା ଚଉଡ଼ା, ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଦେବତାମାନେ କିମ୍ବା ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଦେବତା, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିମ୍ବା ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଦେଖୁଛି ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକରେ କେହି ମୋର ଶକ୍ତିକୁ ସମାନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ତୁମେ ଏ ରାମଙ୍କୁ କ’ଣ କରିବେ—ଯେଉଁ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ନାହିଁ, ଦୁଃଖୀ, ଏକ ତପସ୍ବୀ, ପଦେ ପଦେ ଚାଲିବା, ସାଧାରଣ ମଣିଷ, ଅତି କମ୍ ଶକ୍ତିର? ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର, ଶିତା, ମୋତେ ତୁମର ସମାନ ଭାବି; ଯୁବାବସ୍ଥା ଅତି ଶୀଘ୍ର ଚଳିଯାଏ, ଭୟଭୀତ ହେବା ଦରକାର ନାହିଁ, ଏଠାରେ ମୋ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କର। ଓ ଶୁଭ୍ରମୁଖୀ, ତୁମେ ରଘୁବୀରଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏଠି କେହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତାରେ ମଧ୍ୟ ତୁମଉପରେ ପହଞ୍ଚିପାରିବେ ନାହିଁ।