ଲଙ୍କାର ରାଜା ରାବଣ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କ ଉପରେ ଅପାର ଆକାଂକ୍ଷା ଓ ଅଭିମାନ ନେଇ କହିଲେ, “ହେ ସୀତେ, ମୋର ଦଶ କୋଟି ରାକ୍ଷସ ଏବଂ ବାଇଶି ହଜାର ରଥ ଅଛି—ପୁରୁଣା, ଅତି ଛୋଟ ଏବଂ ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଛାଡ଼ି। ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରବଳ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ମୋର ଅଧୀନରେ ଅଛନ୍ତି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣ ପାଇଁ ମୋ ପାଖରେ ହଜାର ଯୋଦ୍ଧା ଆଶାରେ ରହିଛନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ତୁମ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ, ହେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ନୟନବାଳା, ଏବଂ ମୋର ଜୀବନ ମଧ୍ୟ—ତୁମେ ମୋର ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ। ମୋର ଅନେକ ମହିଳା ସହଧର୍ମିଣୀ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ସୀତେ, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କର ରାଣୀ; ଏହି ଦେହରେ ମୋର ପତ୍ନୀ ହେଉ। କାହିଁକି ଏପରି ଅନ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରୁଛ? ମୋର ଏହି କଥା ଗ୍ରହଣ କର; ଯେଉଁ ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରେମରେ ଦୁଃଖିତ, ମୋତେ କୃପା କର। ଲଙ୍କା, ଯାହା ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଛି ଏବଂ ଶତ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା, ତାହାକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଦେବତାମାନେ ବା ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକରେ, ଦେବତା, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ ବା ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମୋ ସମାନ ଶକ୍ତି ଥିବା କେହି ନାହିଁ। ତୁମେ ଏହି ରାମଙ୍କ ସହ କ’ଣ କରିବ? ସେ ତ ରାଜ୍ୟହୀନ, ଦୁଃଖିତ, ତପସ୍ୱୀ, ପଦେ ପଦେ ଚାଲୁଥିବା ଏକ ସାଧାରଣ ମଣିଷ। ଏହି ଯୁବାବସ୍ଥା ଅତି ଶୀଘ୍ର ଚଳିଯିବ; ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର, ମୁଁ ତୁମ ସମାନ ସ୍ୱାମୀ। ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ରାଘବଙ୍କୁ ଦେଖିବାର ଆଶା ଛାଡ଼; ଏଠାରେ କିଏ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିପାରିବ, ଏହି କଥା ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ କେହି ସମର୍ଥ ନୁହେଁ। ଯେପରି ଆକାଶରେ ବାୟୁକୁ ଦୌର୍ବଳ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧିହେବା ଯାଉନାହିଁ, ଅଗ୍ନିର ଶୁଦ୍ଧ ଶିଖାକୁ ଧରିହେବା ଯାଉନାହିଁ, ସେପରି ମୋର ଭୁଜା ରକ୍ଷା ରେ ତୁମକୁ ବଳପୂର୍ବକ କେହି ନେଇଯିବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ। ଏହି ବିଶାଳ ଲଙ୍କା ରାଜ୍ୟ ଚଳାଉ, ମୋ ପରି ଏବଂ ଦେବତାମାନେ, ଚରାଚର ସମସ୍ତେ ତୁମ ସେବକ ହେଉ। ଅଭିଷେକ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷିକ୍ତ ହେଇ, ଆନନ୍ଦ କର; ଅତିତରେ ତୁମେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଛ, ସେ ସବୁ ଏବେ ସମାପ୍ତ। ଯେଉଁ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ, ତାହାର ଫଳ ଏଠାରେ ପାଅ; ଏଠାରେ ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଥିବା ମାଳା ଅଛି, ହେ ମୈଥିଲୀ। ଏଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଳଙ୍କାର ଅଛି; ମୋ ସହ ଏହି ସବୁ ଉପଭୋଗ କର। ପୁଷ୍ପକ ନାମକ ରଥ—ଏହା ମୋର ଭାଇ ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କର; ଏହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବଳପୂର୍ବକ ଅପହୃତ, ବିଶାଳ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଏହି ଆକାଶ ରଥ ଚିନ୍ତା ସମ ଶୀଘ୍ର ଚାଲେ। ଏଠାରେ, ସୀତେ, ମୋ ସହ ଇଚ୍ଛାମତ ଉପଭୋଗ କର; ତୁମ ମୁହଁ ପଦ୍ମ ସମ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ମନୋହର। କିନ୍ତୁ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଦୁଃଖରେ ତୁମ ମୁହଁ ଚମକୁନାହିଁ; ଏପରି କହିବା ସମୟରେ ସୀତା ତାଙ୍କ ସାଡ଼ିର କୋଣ ଦ୍ୱାରା ଅଶ୍ରୁ ଅଟକାଇଲେ। ଚନ୍ଦ୍ରମା ସମ ମୁହଁ ଥିବା ସୀତା ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ ହୋଇ, ଚିନ୍ତାରେ ଲୀନ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଚମକ ମ୍ଲାନ ହୋଇଗଲା। ତାପରେ ରାବଣ, ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ସେ ଦଶମୁଖୀ, କହିଲେ, “ହେ ବୈଦେହୀ, ଏହି ଲଜ୍ଜା ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ, ତୁମ ଧର୍ମର ଉଲ୍ଲଂଘନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୁଃଖ ଆସିଛି। ଏହି ଅଚଳତା ତୁମକୁ ଦମନ କରିବା ଏକ ଋଷିଙ୍କର ଶାପ; ମୋର ପାଦ ତୁମପାଇଁ ମୃଦୁ ହୋଇଛି, ମୁଁ ମୋର ମୁଣ୍ଡ ତାହା ଉପରେ ରଖୁଛି। ଶୀଘ୍ର କୃପା କର; ମୁଁ ତୁମର ଆଜ୍ଞାକାରୀ ଦାସ। ମୁଁ ଯେଉଁ କଥା କହୁଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଏବେ ଶୂନ୍ୟ, ମୋର ମନରେ ଶୁଷ୍କ। ରାବଣ କେବେ ମହିଳାଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଏ ନାହିଁ।” ଏଭଳି ଜନକନନ୍ଦିନୀ ମୈଥିଲୀଙ୍କୁ କହି, ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ଭାବିଲେ—‘ସେ ଏବେ ମୋର।’ ଏହାପରେ ବୈଦେହୀ ଦୁଃଖରେ ଅତିବ୍ୟାକୁଳ ହେଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ, ରାବଣ ଓ ସ୍ୱୟଂ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ତୁଷ ରଖି ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ଦଶରଥ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଅଛନ୍ତି, ସତ୍ୟବ୍ରତ, ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ, ପାହାଡ଼ ପରି ଦୃଢ଼; ସେ ମୋର ଶ୍ୱଶୁର, ତାଙ୍କ ପୁଅ ହେଉଛନ୍ତି ରାଘବ। ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଦୀର୍ଘବାହୁ, ବିସ୍ତୃତ ନୟନ ଥିବା ରାମ, ମୋର ପତି, ଦେବତା ସମାନ। ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ସିଂହଦୃଢ଼ ବାହୁ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରାମ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ତୋର ଅନ୍ତ କରିବେ। ଯଦି ତୁମେ ତାଙ୍କ ଆଖି ସମ୍ମୁଖରେ ବଳପୂର୍ବକ ମୋତେ ଅପମାନ କର, ତେବେ ତୁମେ ଜନସ୍ଥାନରେ ଖରା ପରି ବଧ ହେବ। ଯେଉଁ ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ତୁମେ ଗର୍ବ କରୁଛ, ସେମାନେ ରାଘବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅଶକ୍ତ, ଯେପରି ସର୍ପମାନେ ଗରୁଡ଼ ସମ୍ମୁଖରେ ଅଶକ୍ତ। ତାଙ୍କ ଧନୁର ତାଣି ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ସୁନାର ଅଳଙ୍କୃତ ବାଣ ତୁମ ଦେହକୁ ଗଙ୍ଗା ବେଳାଭୂମିକୁ ତରଙ୍ଗ ଭାବେ ଆଘାତ କରିବ। ତୁମେ ଯଦି ଦେବତା ବା ଦାନବଙ୍କୁ ଅଜୟ, ତଥାପି ଏପରି ଶତୃତା କରି, ରାଘବଙ୍କ ହାତରୁ ବଞ୍ଚିପାରିବ ନାହିଁ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଘବ ତୁମ ଅବଶିଷ୍ଟ ଜୀବନକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବେ; ଯେପରି ବଳିଦାନ ପାଇଁ ନିଆଯାଇଥିବା ପଶୁର ମୁକ୍ତି ନାହିଁ, ସେପରି ତୁମର ମୁକ୍ତି ନାହିଁ। ଯଦି ରାମ ତୁମକୁ କ୍ରୋଧରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତି, ତେବେ ତୁମେ କାମଦେବ ପରି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦଗ୍ଧ ହେବ। ଯିଏ ଚାହିଲେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଆକାଶରୁ ଖସାଇପାରିବ, ତାହାକୁ ନଶ୍ଟ କରିପାରିବ, କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ରକୁ ଶୁଖାଇଦେଇପାରିବ, ସେଠାରେ ମାତ୍ର ସୀତାକୁ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବ। ତୁମେ ଏବେ ମୃତ, ତୁମ ଯଶ ଯାଇଯାଇଛି, ଶକ୍ତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନଶ୍ଟ; ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଲଙ୍କା ବିଧବା ହେବ। ଏହି ଅଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମକୁ ସୁଖ ଦେବ ନାହିଁ; ତୁମେ ମୋତେ ବଳପୂର୍ବକ ମୋର ପତିଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ନେଇଛ। ମୋର ପତି, ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ସମ୍ପନ୍ନ, ଶୂନ୍ୟ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ବସୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଶୂରତା ଉପରେ ଭରସା କରି। ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମ ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ, ଅଭିମାନ ଓ ଗର୍ବକୁ ତୁମ ଦେହ ଉପରେ ବାଣ ବର୍ଷା କରି ନଶ୍ଟ କରିଦେବେ।” ଏପରି ଭାବେ, ରାବଣଙ୍କ ଅଭିମାନ ଓ ଆକାଂକ୍ଷାର ମୁହଁମାନେ ସୀତାଙ୍କ ଅଟୁଟ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ପତିପ୍ରତି ଅଗାଧ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତର ମିଳିଲା।