ସୀତାଙ୍କ ମୁହଁ ଆଖିରେ ଅଶୁ, ଦୁଃଖର ଭାରରେ ଦବାଯାଇ, ସମୁଦ୍ରରେ ବେଳା ଭାଗିଯାଉଥିବା ନୌକା ପରି, ବାୟୁର ଶକ୍ତିରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହେଇ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ହେଉଥିଲେ। ଗାଧାରୁ ଅଲଗା ହୋଇଥିବା ମୃଗୀ ପରି, ଶୁନାର ପରିବେଷ୍ଟିତ ହୋଇ, ସୀତା ତଳକୁ ମୁହଁ କରି ଦାଡ଼ିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ରାତିର ପ୍ରେତାଚାରୀ ରାବଣ ତାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ରାକ୍ଷସମାନ୍ୟର ନାୟକ ରାବଣ, ସୀତାଙ୍କୁ ଏପରି ଦୁଃଖରେ ଦବାଯାଇ ଅସହାୟ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ରାଜପ୍ରାସାଦ ଦେଖାଇଲେ, ଯାହା ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିବାସ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ରାଜପ୍ରାସାଦର ହଲ୍ଗୁଡିକ, ମହଳଗୁଡିକ, ଯାହାରେ ହଜାର ହଜାର ମହିଳା ଅଛନ୍ତି, ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀମାନେ ରହିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଅନେକ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଛି, ସେଗୁଡିକ ଦେଖାଇଲେ। ସେଠାରେ ଦାତର, ସୁନା, କ୍ରିଷ୍ଟାଲ୍, ଚାନ୍ଦିର ତମ୍ଭା, ହୀରା ଓ ମାଣିକର ଅଦ୍ଭୁତ ଚିତ୍ରରେ ଶୋଭିତ, ଦେଖିବାକୁ ଅତି ମନୋହର ହୋଇଥିଲା।