ରାବଣ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ରାଜା, ତାଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ: "ମୋର ଆଜ୍ଞାରେ ବୈଦେହୀ ଯେଉଁଠି ଚାହେଁ, ସେଉଁଠି ସେଉଁଠି ଦିଅ। କିନ୍ତୁ ଯଦି କେହି ଅବିବେକ ହେଉ କି ବିବେକରେ, ତାଙ୍କୁ ଏକ ଅପ୍ରିୟ କଥା ମଧ୍ୟ କହିବେ, ତେବେ ତାଙ୍କର ଜୀବନ ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ରହିବ ନାହିଁ।" ଏପରି ଭାବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାବଣ ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କୁ ଚେତାବନୀ ଦେଇ, ମନରେ କଣ କରିବି ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ ଅନ୍ତଃପୁର ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ସେ ବାହାରି ଆସି ଆଠଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଂସଭୋଜୀ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରାକ୍ରମର ପ୍ରଶଂସା କରି ରାବଣ କହିଲେ, "ତମେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଏଠାରୁ ତୁରନ୍ତ ଯାଅ। ଖରା ରହିଥିବା, ଏବେ ଶୂନ୍ୟ ଓ ରାକ୍ଷସଶୂନ୍ୟ ଜନସ୍ଥାନକୁ ଯାଅ। ତମର ଶୂରତା ଓ ଶକ୍ତିରେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ରୁହ, ଭୟ ପାକୁ ଦୂରରୁ ଦୂରେ ଫେଙ୍କିଦିଅ।" "ଏଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ସେନା ଥିଲା, ଦୂଷଣ ଓ ଖର ସହିତ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ସବୁ ରାମଙ୍କ ତୀରରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିହତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏହି ଦୁଃଖରୁ ମୋର ମନରେ ଅପୂର୍ବ କ୍ରୋଧ ଜନ୍ମିଛି ଓ ରାମଙ୍କ ପ୍ରତି ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁତା ହୋଇଛି। ଏହି ଶତ୍ରୁତାକୁ ମୁଁ ତାଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରକାଶ କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ମୋ ଶତ୍ରୁ ନିହତ ନ ହେଉଅଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋତେ ଶାନ୍ତି ମିଳିବ ନାହିଁ।" "ଏବେ ଯଦି ମୁଁ ଖର ଓ ଦୂଷଣଙ୍କ ହତ୍ୟାକାରୀ ରାମଙ୍କୁ ମାରିଦେଉଛି, ତେବେ ଜେମିତି ଦରିଦ୍ର ଲୋକ ଧନ ପାଇ ଶାନ୍ତି ପାଏ, ସେପରି ମୁଁ ଶାନ୍ତି ପାଇବି। ତେଣୁ ତମେ ଜନସ୍ଥାନରେ ରହି, ରାମଙ୍କ ଉପରେ ନଜର ରଖିବା ଓ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସବୁ ମୋତେ ଖବର ଦେବା। ରାତିରେ ଚଳିଥିବା ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ସତର୍କ ଓ ଦୃଢ଼ ପ୍ରୟାସରେ ରାଘବଙ୍କ ସଂହାର ପାଇଁ ଲାଗି ରୁହନ୍ତୁ।" "ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମ ଶକ୍ତି ପ୍ରମାଣ କରିଛ, ଏହିଠାରେ ତୁମକୁ ମୁଁ ନିଯୁକ୍ତ କରିଛି।" ଏପରି କହି, ରାବଣ ସମ୍ମାନପୂର୍ଣ୍ଣ ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ କଲେ। ଏହାପରେ, ସେଇ ଆଠ ରାକ୍ଷସ ରାବଣଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କରି, ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ଲଙ୍କା ଛାଡ଼ି ଏକାଠି ଜନସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏପରି ଭାବେ ସୀତାଙ୍କୁ ଅପହୃତ କରି, ରାବଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ମିଥିଳାନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ରାମଙ୍କ ସହିତ ମହାଶତ୍ରୁତା ସ୍ଥାପନା କରି, ମୋହବଶରେ ରାବଣ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଲେ। ଏହିପରେ, ଶ୍ରୀମଦ୍ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଅରଣ୍ୟକାଣ୍ଡର ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶତମ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ରାବଣ ଆଠ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ମନର ଭ୍ରମରେ ଭାବିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୋଇଯାଇଛି। ବୈଦେହୀଙ୍କ ଚିନ୍ତାରେ କାମବାଣରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କ ଅତି ଶୋଭାମୟ ମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ହେଲେ। ସେଉଁଠି ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଃଖରେ ବିଲୀନ ଥିବା, ଅଂଶୁଜଳି ଭରା ମୁହଁ, ଦୁଃଖର ଭାରରେ ଦବାଯାଇଥିବା, ବାୟୁରେ ତରଙ୍ଗିତ ହେଉଥିବା ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବୁଥିବା ନୌକା ପରି ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଜଣେ ହରିଣୀ ପରି ଯିଏ ଦଳରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ, କୁକୁରମାନଙ୍କ ଘେରାଉରେ ପଡ଼ିଛି, ଏବଂ ମୁହଁ ନିମ୍ନମୁଖ କରି ଦଢ଼ିଆ ରାବଣଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି ଦଢ଼ି ହୋଇ ରହିଛି। ସେ ଦୁଃଖରେ ଅସହାୟ ଓ ଦବାଯାଇଥିବା ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ରାବଣ ତାଙ୍କ ଦେବସଦୃଶ ଭବନ ଦେଖେଇଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଶତାଧିକ ଦେଉଁଥିବା ମହଳ, ହଜାର ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ, ନାନାପ୍ରକାର ପକ୍ଷୀ ଓ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଦେଖେଇଲେ। ଦାନ୍ତ, ସୁନା, ତାରା, କ୍ରିଷ୍ଟଲ ର ଦଣ୍ଡ ଓ ହୀରା, ବୈଡୂର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ ମହଳ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା। ସେଠାରେ ଦେବଦୁନିଆର ଢୋଳର ଧ୍ୱନି, ଜ୍ଵଳନ୍ତ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଦେଖି, ରାବଣ ସୀତାଙ୍କୁ ସହିତ ସୁନାର ସିଢ଼ିଉପରେ ଆରୋହଣ କଲେ। ଏଠି ଦାନ୍ତ ଓ ତାରା ଜଡିତ ଖିଡ଼କି, ସୁନା ଜାଳି ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ଥିଲା। ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ତାଙ୍କ ଘରର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗନା, ଚୂନା ଓ ରତ୍ନରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖେଇଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ନାନା ପ୍ରକାର ଫୁଲରେ ଢାକିଥିବା ପୋଖରୀ ଓ ଝିଲିକ ଦେଖେଇଲେ, ଯଦିଓ ସୀତା ଦୁଃଖରେ ବିଲୀନ ଥିଲେ। ଏଭଳି ସମସ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଭବନ ଦେଖେଇ, ଦୁଷ୍ଟଚିତ୍ତ ରାବଣ, ସୀତାଙ୍କୁ ମନାବା ପାଇଁ ମଧୁର ଶବ୍ଦ କହିଲେ: "ଦଶ କୋଟି ରାକ୍ଷସ ଓ ବାଇଶ ହଜାର ରଥ ମୋର ଅଧିନରେ ଅଛି, ବୃଦ୍ଧ, ଶିଶୁ ଓ ରାତିରେ ଚଳିଥିବା ଛାଡ଼ି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣ ପାଇଁ ମୋର ହଜାର ଜଣ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।" "ଏହି ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ଓ ସ୍ୱୟଂ ମୋ ଜୀବନ, ହେ ସୀତା, ତୁମେ ମୋତେ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ। ମୋର ଅନେକ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କର ରାଣୀ ହେଉ; ମୋର ପତ୍ନୀ ହେଉ। କାହିଁକି ତୁମେ ଅନ୍ୟ ଭାବିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ? ମୋ କଥା ଗ୍ରହଣ କର; ମୋତେ କୃପା କର, ଯିଏ ତୁମ ପ୍ରେମରେ ଦୁଃଖିତ।" "ଏହି ସମୁଦ୍ରବନ୍ଧିତ ଶତଯୋଜନ ବ୍ୟାପ୍ତ ଲଙ୍କାକୁ ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ କିମ୍ବା ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଭିଘାତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଦେବ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ କିମ୍ବା ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋର ଶକ୍ତି ସମ କେହି ନାହାନ୍ତି।" "ରାମଙ୍କ ସହ କଣ କରିବ? ସେ ରାଜ୍ୟହୀନ, ଦୁଃଖିତ, ତପସ୍ବୀ, ପଦଯାତ୍ରୀ, ମାନବ ଓ ଅଶକ୍ତ। ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର, ସୀତା, କାରଣ ମୁଁ ତୁମ ସମ। ଯୌବନ ଅତି ଅଳ୍ପ, ଭୟଭିତ ହେଉଛ, ଏଠାରେ ମୋ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କର।" "ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ରାଘବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖ ଦେଖିବା ଆଶା ଛାଡ଼, କାରଣ ଏଠି କେହି ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିପାରିବ ନାହିଁ। ଯେପରି ଆକାଶରେ ବାୟୁକୁ ଦୂରୁ ଦୂରେ ଦୂରେ ଭାସି ଧରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଅଗ୍ନିର ଶୁଦ୍ଧ ଶିଖାକୁ ଧରିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେପରି ଏଠି ତୁମକୁ ରାମ ପହଞ୍ଚିପାରିବେ ନାହିଁ।