ରାବଣ ଶର୍ପ ଭଳି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଓ ବିଷାକ୍ତ ହୃଦୟ ନେଇ, ଶୋକାକୁଳ ସୀତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ କୋଳରେ ଧରି ଉଡ଼ିଯାଇଲେ। ସେ ଅଗଣିତ ଅରଣ୍ୟ, ନଦୀ, ପାହାଡ଼ ଓ ହ୍ରଦ ଉପରେ ଆକାଶପଥରେ ତୀବ୍ର ବେଗରେ ଯାଉଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କ ଗତି ଧନୁରୁ ଛୁଟିଥିବା ବାଣ ଭଳି ଦ୍ରୁତ ଥିଲା। ଏହିପରି ଦୃତିରେ ସେ ସମୁଦ୍ରର ଉପକୂଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠି ବଡ଼ ବଡ଼ ମାଛ ଓ ମଗର ରହେ—ଏହି ସ୍ଥାନ ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସ ଭଳି ଅବ୍ୟୟ ଥିଲା। ସେଉଁଠି ପହଞ୍ଚି, ରାବଣ ତାଙ୍କ ଅଶାନ୍ତ ମନରେ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଉଡ଼ିଗଲେ। ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ ଉତ୍କଳିତ ହୋଇ, ବଡ଼ ମାଛ ଓ ନାଗମାନେ ଅବରୋଧ ପାଇଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଆକାଶରେ ଦେବଗାନ ଓ ଚାରଣମାନେ ଶବ୍ଦ କରି କହିଲେ, "ଏହି ଦଶମୁଖ ରାକ୍ଷସର ଅନ୍ତ ସମୀପ ଆସିଛି।" ଏପରି ଘଟଣା ଘଟୁଥିବାବେଳେ, ରାବଣ ନିଜ କୋଳରେ ଯାଉଥିବା ସୀତାଙ୍କୁ ଆଉ ଅଧିକ ଦବାଇଲେ। ସେ ଲଙ୍କା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁର ସ୍ୱରୂପ ଥିଲା। ଲଙ୍କାର ବିଶାଳ ଓ ସୁନିଯୁକ୍ତ ରାସ୍ତା ଦେଖି, ସେ ନିଜ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଯାଇ ସୀତାଙ୍କୁ ରଖିଦେଲେ। ଶୋକ ଓ ଭୟରେ ବିମଢ଼୍ନ ତାଙ୍କ କଳା ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ସୀତା, ଏହି ଅଜଣା ସ୍ଥାନରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ରହିଲେ। ରାବଣ ସୀତାଙ୍କୁ ଏଠାରେ ବନ୍ଧି ରଖିଲେ, ଯେପରି ମାୟା ପୂର୍ବେ ନିଜ ମାୟାବି ଦାନବୀକୁ ବନ୍ଧି ରଖିଥିଲେ। ତାପରେ ସେ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନୋ ସମ୍ମୁଖରେ କହିଲେ, "କୌଣସି ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ସ୍ତ୍ରୀ ମୋର ଅନୁମତି ବିନା ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିବେ ନାହିଁ। ମୁକୁତ, ମଣି, ସୁନା, ବସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର—ସେ ଯାହା ଚାହିଁବେ, ମୋ ଆଦେଶରେ ଦିଅ। କିନ୍ତୁ ଯଦି କେହି ସୀତାଙ୍କୁ ଏକଥିରେ ମଧ୍ୟ ଅସୁନ୍ଦର କଥା କହିବ, ତାହା ଅଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନରୁ କହିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ମୋ ପାଇଁ ଅପ୍ରିୟ ହେବ।" ଏପରି କହି, ରାବଣ ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ବାହାରିଲେ ଏବଂ କି କରିବେ ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେଠି ଅଠ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଂସଭୋଜୀ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେମାନଙ୍କ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମ କୁ ଉପସଂହାର କରି କହିଲେ, "ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଏଠାରୁ ଦ୍ରୁତ ଯାଅ। ଖରା ଥିବା ଜନସ୍ଥାନକୁ ଯାଅ, ଯେଉଁଠି ଏବେ ରାକ୍ଷସମାନେ ନାହାନ୍ତି। ତୁମେ ତୁମ ଶୌର୍ୟ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମରେ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ରୁହ।" "ଏଠି ପୂର୍ବେ ଏକ ବିଶାଳ ସେନା ଥିଲା, ଖର ଓ ଦୂଷଣ ସହିତ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ରାମଙ୍କ ବାଣରେ ବିନାଶ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏହି ଘଟଣାରୁ ମୋ ମନରେ ଅପୂର୍ବ କ୍ରୋଧ ଜନ୍ମିଛି ଓ ରାମଙ୍କୁ ନେଇ ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁତା ହେବାକୁ ଆରମ୍ଭ ହେଇଛି। ଏହି ଶତ୍ରୁତାକୁ ମୁଁ ତାଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରକାଶ କରିବି; ଯେପରି ଦରିଦ୍ର ଲୋକ ଧନ ପାଇଲେ ଶାନ୍ତି ମିଳେ, ସେପରି ମୁଁ ଖର ଓ ଦୂଷଣଙ୍କୁ ମାରିଥିବା ରାମଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ ଶାନ୍ତି ମିଳିବ।" "ତୁମେ ଜନସ୍ଥାନରେ ରହି, ରାମଙ୍କ ଉପରେ ନିରନ୍ତର ନଜର ରଖିବା। ସେ କ’ଣ କରୁଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ ଜଣାଅ। ସମସ୍ତ ରାତିର ରାକ୍ଷସମାନେ ସଚେତନ ଓ ଚେତନାଶୀଳ ରୁହନ୍ତୁ, ରାଘବଙ୍କ ନିଶ୍ଚୟ ବିନାଶ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ।" "ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ତୁମ ସାମର୍ଥ୍ୟ ପ୍ରମାଣ ଦେଇଛ, ସେଠିପାଇଁ ତୁମକୁ ଏଠାରେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଛି।" ଏପରି କହି, ରାବଣ ସେମାନୋ ପ୍ରତି ପ୍ରଶଂସା ସହିତ ମିଶିଲେ। ତାପରେ, ସେ ଅଠ ରାକ୍ଷସ ରାବଣଙ୍କୁ ଶୂଭେଚ୍ଛା ଦେଇ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ଲଙ୍କା ଛାଡ଼ି ଜନସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସୀତାଙ୍କୁ ଲଭି ରାବଣ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ମିଥିଳାନନ୍ଦିନୀଙ୍କୁ କୋଳରେ ଧରି, ରାମଙ୍କ ସହିତ ମହା ଶତ୍ରୁତା ଗଢ଼ି ନେଇ, ମୂଢ଼ ଚିତ୍ତ ରାବଣ ଆନନ୍ଦରେ ଭାସିଗଲେ। ଏହିପରେ, ମହାମୁନି ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ଶ୍ରୀମଦ୍ ରାମାୟଣର ଅରଣ୍ୟ କାଣ୍ଡର ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶତମ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଏଠାରୁ, ରାବଣ ଅଠ ଭୟଙ୍କର ଓ ପ୍ରବଳ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଇ, ମନର ଭ୍ରମରେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ଭାବିଲେ। ସେ ସୀତାଙ୍କ ଚିନ୍ତାରେ କାମବାଣରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ନିଜ ରତ୍ନମୟ ମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଠାରେ, ରାକ୍ଷସୀମାନୋ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଃଖରେ ବିଲୀନ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ମୁହଁ ଅଶ୍ରୁରେ ଭିଜା, ଦୁଃଖରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଝଡ଼ରେ ଡୁବୁଥିବା ନୌକା ଭଳି ଅସହାୟ ଦେଖାଉଥିଲେ। ସେ ମୃଗୀ ଭଳି ସ୍ବଜନବିହୀନ ଏବଂ ଶ୍ୱାନମାନୋ ଘେରିଥିବା ଭଳି ଭୟଭୀତ ଅବସ୍ଥାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦାନବରାଜ ଆସିଥିଲେ। ରାବଣ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ୱର୍ଗସଦୃଶ ମହଳ ଦେଖେଇଲେ—ଏଠାରେ ଅନେକ ହଲ୍, ମହଳ, ହଜାର ନାରୀମାନେ, ଅନେକ ପକ୍ଷୀ ଓ ରତ୍ନମୟ ଶୋଭା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ଦାନ୍ତ, ସୁନା, କ୍ରିଷ୍ଟାଲ୍, ରୂପାର ମଜବୁତ ସ୍ତମ୍ଭ ଓ ବିଚିତ୍ର ହୀରା, ବୈଦୂର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ମହଳ ଦେଖେଇଲେ। ଦେବବାଦ୍ୟ ମଧୁର ଧ୍ୱନି, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ସୁନାର ଶୋଭା, ଏବଂ ସୁନାର ସିଢ଼ି ଉପରେ ସୀତାଙ୍କୁ ନେଇ ଉଠିଗଲେ। ସେଠାରେ ଦାନ୍ତ ଓ ରୂପାର ଖିଡ଼କି, ସୁନାର ଜାଳି ଦ୍ୱାରା ଢାକା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଦଶମୁଖ ରାବଣ ମୈଥିଲୀଙ୍କୁ ନିଜ ଘରର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗନା ଦେଖେଇଲେ, ଯେଉଁଠି ଚୁନା ଓ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଅତି ଶୋଭାମୟ ଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲରେ ଆଛାଦିତ ପୋଖରୀ ଓ ହ୍ରଦ ଦେଖେଇଲେ, କିନ୍ତୁ ସୀତା ନିଜ ଦୁଃଖରେ ଲିନ୍ ଥିଲେ। ଏପରି ସମସ୍ତ ମହଳ ଦେଖେଇ, ଦୁଷ୍ଟ ହୃଦୟ ରାବଣ ସୀତାଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ରଣା ଦେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଏଠି ଦଶ କୋଟି ରାକ୍ଷସ ଓ ବାଇଶି ଦୁଇ ହଜାର ରଥ ଅଛି, ବୃଦ୍ଧ, ଶିଶୁ ଓ ନିଶାଚର ଛାଡ଼ି। ଏହି ସମସ୍ତ ବଳବାନ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ମୋର ଅଧୀନ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାଇଁ ମୋତେ ହଜାର ଲୋକ ସେବାରେ ରହନ୍ତି।" ଏପରି ଭାବେ ରାବଣ ନିଜ ଶକ୍ତି, ସମ୍ପଦ ଓ ରାଜ୍ୟର ମହିମା ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖେଇ, ତାଙ୍କ ମନ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଯଦିଓ ସୀତା ନିଜ ଦୁଃଖ ଓ ବିରହରେ ଉତ୍ତିର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।