ମହାବୀର ବାନରମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଣେ, ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦୁଥିବା ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଏହି ସମୟରେ ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ପମ୍ପା ସରୋବରକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘି ଲଙ୍କା ନଗର ପ୍ରତି ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ରାଜା ରାବଣ, କାନ୍ଦୁଥିବା ମୈଥିଲୀ ସୀତାଙ୍କୁ ନେଇ, ଆପଣଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଇ ମଧୁର ଆନନ୍ଦରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ସୀତାଙ୍କୁ ଆପଣଙ୍କ ଆଂକୋଲରେ ରଖି, ରାବଣ ଜଣେ ବିଷାକ୍ତ ଦାନ୍ତ ଓ ଘାତକ ବିଷ ଥିବା ସର୍ପ ଭଳି, ଅନେକ କାନନ, ନଦୀ, ପର୍ବତ, ଏବଂ ସରୋବର ଉପରେ ଉଡ଼ିଗଲେ। ବାଣ ଛାଡ଼ିବା ପରି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ସେ ବଡ଼ ଜଳଚର ଏବଂ ମକର ରହୁଥିବା ଅକ୍ଷୟ ବାରୁଣୀର ଆଶ୍ରୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ସେ ନଦୀମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟକୁ ପହଞ୍ଚି ସାଗର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘିଲେ, ତାଙ୍କର ଭୟ ଓ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ସାଗର ତରଙ୍ଗମାନେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ, ମାଛ ଓ ବଡ଼ ସର୍ପମାନଙ୍କୁ ଅଟକାଇଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯାତ୍ରା ସମୟରେ, ଯେତେବେଳେ ବୈଦେହୀ ସୀତା ଅପହୃତ ହେଉଥିଲେ, ବାରୁଣୀର ଆଶ୍ରୟ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲା ଏବଂ ଆକାଶରୁ ଦେବଗାନ ଗାୟକମାନେ ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ସିଦ୍ଧପୁରୁଷମାନେ କହିଲେ: "ଦଶମୁଖୀ ରାବଣଙ୍କର ଏଠି ଶେଷ ହେବ।" ଏହି ସମୟରେ ରାବଣ, ଯେଉଁଠାରେ ସୀତା ଦୁଃଖରେ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଆଂକୋଲରେ ରଖି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଏଭଳି ଭାବରେ ସେ ଲଙ୍କା ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁର ଆକାର ହେବାକୁ ଥିଲା। ଉତ୍ତମ ରାସ୍ତାରେ ଶୋଭିତ ଏହି ଲଙ୍କାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ନିଜ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଗଲେ, ଯାହା ବିଶାଳ ଓ ସୁରକ୍ଷିତ ଘେରା ଥିଲା। ସେଠାରେ, କଳା ଚକ୍ଷୁ ଓ ଦୁଃଖ ଏବଂ ଭ୍ରମରେ ଭରିଥିବା ସୀତାଙ୍କୁ ରଖିଲେ। ଏହିପରି, ମାୟା ଯେପରି ତାଙ୍କ ମାୟାବୀ ଦାନବୀକୁ ଗୁପ୍ତ କରିଥିଲେ, ରାବଣ ମଧ୍ୟ ସୀତାଙ୍କୁ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ନିବନ୍ଧ କଲେ। ତାପରେ ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ: "ମୋର ଅନୁମତି ବିନା କୌଣସି ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ସ୍ତ୍ରୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମୁକୁତା, ମଣି, ସୁନା, ଦୁଲା, ଭୂଷଣ—ସେ ଯାହା ଚାହିଁବେ, ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଦେଉ। କିନ୍ତୁ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ କିଏ ଯଦି ଏକଟି ମଧ୍ୟ ଅପ୍ରୀତିକର ଶବ୍ଦ କହିବେ—ଅଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନରେ—ତେବେ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ମୋ ପାଇଁ ମୂଲ୍ୟବାନ ରହିବ ନାହିଁ।" ଏଭଳି ଭାବେ ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣ ଅନ୍ତଃପୁର ଛାଡ଼ିଲେ ଏବଂ କଣ କରିବେ ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେଠାରେ ରାବଣ ଆଠଜଣ ବଳଶାଳୀ ମାଂସଭୋଜୀ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କର ଭୂତପୂର୍ବ ଅଦୃଶ୍ୟ ଅଭୟଦାନର ମୃଗତୃଷ୍ଣାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ରାବଣ ସେମାନଙ୍କୁ ଏଭଳି କହିଲେ: "ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଏଠାରୁ ତୁରନ୍ତ ଯାଅ। ଖରା ବସିଥିବା ଜନସ୍ଥାନକୁ ଯାଅ, ଯାହା ବର୍ତ୍ତମାନ ରାକ୍ଷସଶୂନ୍ୟ। ତୁମେ ତୁମର ଶୌର୍ୟ ଓ ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କର, ଦୂରରୁ ଭୟ ଛାଡ଼। ଏଠାରେ ଏକ ବିଶାଳ ସେନା, ଦୂଷଣ ଓ ଖରା ସହିତ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ରାମଙ୍କ ବାଣରେ ବିନାଶ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏହି ଘଟଣା ଦ୍ୱାରା ମୋ ମନରେ ଅପୂର୍ବ କ୍ରୋଧ ଜନ୍ମିଛି, ମୋର ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରି ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ଏହି ଶତ୍ରୁତାକୁ ମୁଁ ରାମଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରକାଶ କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ଶତ୍ରୁ ମୃତ୍ୟୁ ନ ଦେଖି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋତେ ଶାନ୍ତି ମିଳିବ ନାହିଁ। ଖରା ଓ ଦୂଷଣଙ୍କୁ ମାରିଥିବା ରାମଙ୍କୁ ମାରିବା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଗରିବ ଲୋକ ଧନ ପାଇଲେ ଯେପରି ଶାନ୍ତି ମାନେ, ସେପରି ଶାନ୍ତି ଲାଗିବ। ତୁମେ ଜନସ୍ଥାନରେ ରହି ରାମଙ୍କ ଉପରେ ନିରନ୍ତର ନଜର ରଖ, ସେ କ’ଣ କରୁଛନ୍ତି ସେଥିର ଖବର ମୋତେ ଦିଅ। ସମସ୍ତ ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ସଚେତନ ରୁହନ୍ତୁ, ରାଘବଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ନିରନ୍ତର ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ।" "ଯୁଦ୍ଧମାନ୍ଚଳରେ ତୁମର ଶକ୍ତି ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଛି, ଏହିକାରଣରୁ ତୁମକୁ ମୁଁ ଜନସ୍ଥାନରେ ରଖିଛି।" ଏଭଳି କହି, ରାବଣ ତାଙ୍କୁ ମିଳି ମଧୁର ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଏହି ଆଠ ରାକ୍ଷସ ରାବଣଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ବିନୟ ସହିତ ପ୍ରଣାମ କରି, ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ଲଙ୍କା ଛାଡ଼ି ଏକାଠି ଜନସ୍ଥାନ ପ୍ରତି ଚଲିଗଲେ। ଏହା ପରେ, ସୀତାଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରିଥିବାରୁ ରାବଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ। ମିଥିଳାନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ବାହୁବଳେ ଧରି, ରାମଙ୍କ ସହ ମହାଶତ୍ରୁତା ସ୍ଥାପନ କରି, ମୂଢ଼ତାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଏହିପରେ କଥା ଆସୁଛି ମହାକବି ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ମହାନ ରାମାୟଣର ଅରଣ୍ୟକାଣ୍ଡର ପଚାସିଏଁ ସର୍ଗର। ଏଠାରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ—ଏହି ଆଠ ଭୟଙ୍କର ଓ ପ୍ରବଳ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ରାବଣ ମନମୁହାଁ ଭ୍ରମରେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ଭାବିଲେ। ବୈଦେହୀ ସୀତାଙ୍କ ଚିନ୍ତାରେ ଅନ୍ତଃକରଣ ଅନ୍ଗାର ହେବାରୁ, ରାବଣ ଜନ୍ମ ମନ୍ଦିରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ମହାରାକ୍ଷସ ରାବଣ ତାଙ୍କର ଏହି ମହାଲରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଃଖରେ ଭିଜା ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଅଶ୍ରୁରେ ଭିଜିଥିଲା, ଦୁଃଖର ଭାରେ ଅତିକ୍ରମିତ, ତୁଫାନରେ ଅବାରିତ ନୌକା ପରି ଅସହାୟ ଏବଂ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଥିଲେ। ଝୁଣ୍ଡରୁ ଅଲଗା ହୋଇଥିବା ମୃଗୀ ଯେପରି ଶୁନା କୁକୁରମାନେ ଘେରିଥାଏ, ସେପରି ସୀତା ମୁହଁ ନମାଇ ଦାନବ ରାତ୍ରିଚର ଆସିଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ। ସୀତାଙ୍କୁ ଏପରି ଅସହାୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ଦମିତ ଦେଖି, ରାବଣ ତାଙ୍କ ପ୍ରାସାଦ ଦେଖାଇଲେ, ଯାହା ଦେବତାମାନଙ୍କର ନିବାସ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ହଲ୍ ଓ ମହଲ ଦେଖାଇଲେ, ଯେଉଁଠି ହଜାର ହଜାର ସ୍ତ୍ରୀ ଚାରିପାଖରେ ରହୁଥିଲେ, ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀ ଓ ମଣିମାଣ୍ଡିତ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ହାତୀଦାନ୍ତ, ସୁନା, ତାରା, ଓ ରୂପାର ମଜବୁତ ସ୍ତମ୍ଭ, ହୀରା ଓ ବୈଦୂର୍ୟର ଅଦ୍ଭୁତ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ଦେବଦୁନିଆର ଢୋଳ ଧ୍ୱନିରେ ଗଞ୍ଜିଉଥିବା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୁନାରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ରାବଣ ସୀତାଙ୍କ ସହିତ ସୁନାର ସିଢ଼ି ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ। ସେଠାରେ ମହଲମାନେ ହାତୀଦାନ୍ତ ଓ ରୂପାର ମନୋହର ଜନେଲା, ସୁନାର ଜାଲିରେ ଢାକା ଥିଲା।