ସୀତା ଦୁଃଖ ଓ ଭୟରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ରାବଣଙ୍କ ଆଙ୍କ ଉପରେ ବସିଥିବାବେଳେ କହିଲେ, "ମୋ ପତି ବଡ଼ ଆତ୍ମା, ସେଠାରୁ ଅଲଗା ହୋଇ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତି କେଉଁଠି ପାଇପାରିବ? ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କ ଭାଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ନାହାନ୍ତି, ସେଠି ମୁଁ କେଉଁଠି ଯିବି?" ସୀତା ଆଉ କହିଲେ, "ଯିଏ ଚୌଦ ହଜାର ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ, ସେ ରଘୁବଂଶୀ ବୀର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ସକ୍ତିଶାଳୀ, ସେ କେମିତି ବିଫଳ ହେବେ?" ସୀତା କହୁଛନ୍ତି, "ତୁମେ ମୋତେ ଚୋରି କରି ନେଇଛ, ତଥାପି ସେ ତୁମକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ମାରିବେ ନାହିଁ।" ଏପରି କଠିନ କଥା ଓ ଦୁଃଖର ଅଭିଯୋଗରେ, ଭୟ ଓ ବେଦନାରେ ପୀଡିତ ସୀତା, ରାବଣଙ୍କ ଆଙ୍କ ଉପରେ ବସି, ଦୟାଳୁ ସ୍ୱରରେ ଅନେକ କଥା କହିଦେଲେ। ଏହାପରେ, ଦୁଃଖରେ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ କନ୍ୟାକୁ, ଯେଉଁଠି ସେ ତାଙ୍କ ଶରୀର ଉପରେ କମ୍ପନ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ, ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣ ଜୋରକରି ଧରି ନେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଅରଣ୍ୟକାଣ୍ଡର ଚୁମ୍ବକ ଚପ୍ତି ଚାଳିଛି। ସୀତା ଯେତେବେଳେ ଉଠାଇ ନେଇଯାଉଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଖରେ କେହି ସହାୟକ ନଥିଲେ, ସେ ଦେଖିଲେ ପାଞ୍ଚ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନରୁ ମାନବୀ ଏକ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ସୀତା, ଯାହାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶାଳ ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ରୂପ ଥିଲା, ସୁନା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରେଶମ ଉପର୍ନ୍ନ ଓ ଶୁଭ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସେ ଭାବିଲେ ଏହି ବନରୁ ମାନବମାନେ ରାମଙ୍କୁ ଖବର ଦେଇପାରିବେ, ତେଣୁ ସେ ତାଙ୍କ ଉପର୍ନ୍ନ ଓ ଅଳଙ୍କାର ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ସୀତାଙ୍କ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେହି ବନରୁ ମାନବମାନେ ଅପଲକ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ। ତାପରେ, ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନରୁ ମାନବମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ସୀତା ଅତି ଦୁଃଖରେ କନ୍ଦୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ରାବଣ, ପମ୍ପା ସରୋବର ଅତିକ୍ରମ କରି, ଲଙ୍କା ସହର ପାଇଁ ଯାଉଛନ୍ତି। ରାକ୍ଷସ ରାଜା ରାବଣ, କନ୍ଦୁଥିବା ମୈଥିଳୀକୁ ନେଇ, ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରାଣ ନାଶ ଦିଆଉଥିବା ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଆଂକରେ ସୀତାକୁ ଧରି, ବିଷାକ୍ତ ଫଣି ସାପ ଭଳି, ଜଙ୍ଗଲ, ନଦୀ, ପାହାଡ଼ ଓ ସରୋବର ଉପରେ ଉଡ଼ିଗଲେ। ବାଣ ଭଳି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ସେ ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସ ଅତିକ୍ରମ କଲେ, ଯେଉଁଠି ତିମି, ମଗର ଓ ଅନେକ ଜଳଚର ରହିଥାନ୍ତି। ସେ ନଦୀମୂଳ ଅତିକ୍ରମ କରି ସାଗର ଉପରେ ଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଭୟ ଦ୍ୱାରା ତରଙ୍ଗ ଫେରିଯିବାକୁ ଲାଗିଲା, ମାଛ ଓ ବଡ଼ ସାପମାନେ ଅବରୁଦ୍ଧ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଵୈଦେହୀ ଉଠାଇ ନେଇଯିବାକୁ ଦେଖି, ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା ଏବଂ ଦେବଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଆକାଶରେ ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ସିଦ୍ଧମାନେ କହିଲେ, "ଏହି ଦଶମୁଖ ରାବଣର ଅନ୍ତ ଆସିଗଲା।" ଏହି ମଧ୍ୟରେ ରାବଣ ଦୁଃଖରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଥିବା ସୀତାକୁ ଆଂକରେ ଧରି ଲଙ୍କା ସହରକୁ ନେଇଗଲେ। ଲଙ୍କା ସହର, ଯାହା ସ୍ୱୟଂ ରାବଣ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ରୂପ, ତାହାର ମହାବିଧାନ ରାସ୍ତା ଦ୍ୱାରା ସେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱନ୍ତ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ଦୃଢ଼ ସୁରକ୍ଷିତ ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ଥିଲା। ସେଠାରେ ସୋକାକୁଳ ଓ ଦୁଃଖିତ ସୀତାକୁ ରଖିଲେ। ରାବଣ ସୀତାକୁ ଏପରି ଏକ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ବନ୍ଦି କଲେ, ଯେପରି ମାୟା କେବଳ ତାଙ୍କ ମାୟା ରାକ୍ଷସୀକୁ ବନ୍ଦି କରିଥିଲେ। ତାପରେ ଦଶମୁଖ ରାବଣ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ, "ମୋ ଅନୁମତି ବିନା କେହି ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ ସୀତାକୁ ଦେଖିବେ ନାହିଁ। ମୁଣ୍ଡାମାଳା, ମଣି, ସୁନା, ବସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର—ଯାହା ସୀତା ଚାହିଁବେ, ମୋ ଆଦେଶରେ ଦିଅ। କିନ୍ତୁ ଯଦି କେହି ଅଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନରେ ଭଳି ଏକ ଅପ୍ରିୟ କଥା କହିବେ, ତାହାର ଜୀବନ ମୋ ପାଇଁ ମୂଲ୍ୟବାନ ହେବ ନାହିଁ।" ଏପରି କହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସ ରାଜା ଅନ୍ତଃପୁର ଛାଡ଼ି, କଣ କରିବେ ଭାବି, ଆଠ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ମାଂସ ଭୋଜନ କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କୁ ସେ ତାଙ୍କର ବଳ ଓ ପ୍ରତାପର ସ୍ତୁତି କରି କହିଲେ, "ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି ତୁମେ ଏଠାରୁ ଦ୍ରୁତ ଯାଅ। ଖରା ରହିଥିବା ଜନସ୍ଥାନକୁ ଯାଅ, ଏବଂ ଏବେ ଖାଲି ହୋଇଯାଇଛି। ତୁମେ ସାହସ ଓ ଶକ୍ତିରେ ଭରସା ରଖ, ଭୟ କେଉଁଠିଁ ନ ଆଣ।" "ଏଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ସେନା ଏବଂ ଦୂଷଣ ଓ ଖରା ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ରାମଙ୍କ ବାଣରେ ନିହତ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ଏହି ଦେଖି ମୋ ଭିତରେ ଅପୂର୍ବ କ୍ରୋଧ ଜନ୍ମିଛି, ଏବଂ ରାମଙ୍କ ବିପକ୍ଷରେ ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ଏହି ଶତ୍ରୁତାକୁ ମୁଁ ରାମଙ୍କ ଉପରେ ଉତ୍ସର୍ଜନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରିପାରିବି ନାହିଁ, ମୋତେ ଶାନ୍ତି ମିଳିବ ନାହିଁ।" "ଏବେ ମୁଁ ଖରା ଓ ଦୂଷଣଙ୍କୁ ଘାତ କରିଥିବା ରାମଙ୍କୁ ମାରି, ଦରିଦ୍ର ଲୋକ ଧନ ପାଇଲେ ଯେପରି ଶାନ୍ତି ଲାଗେ, ତେଣୁ ମୁଁ ଶାନ୍ତି ପାଇବି। ତୁମେ ଜନସ୍ଥାନରେ ରହି ରାମଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକ କାର୍ଯ୍ୟ ମୋତେ ଜଣାଇବା। ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ସତର୍କ ରହି ରାଘବଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଅବିରତ ପ୍ରୟାସ କର।" "ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ତୁମର ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଛ, ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଠାରେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଛି।" ଏପରି କହି, ରାବଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଆଠ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆଣି ଭଲ କଥା କହିଲେ। ସେମାନେ ଗମ୍ଭୀର ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ରାବଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ଲଙ୍କା ଛାଡ଼ି ଜନସ୍ଥାନ ପାଇଁ ଯାଇଗଲେ। ଏପରିଭାବେ, ସୀତାକୁ ପାଇ ରାବଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ। ମିଥିଳାନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ରାମଙ୍କ ସହ ଦୁର୍ଦ୍ୱେଷ ନିମିତ୍ତ ଭାବି, ମୋହରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଲେ। ଏବେ ଆସନ୍ତୁ, ଅରଣ୍ୟକାଣ୍ଡର ପଚାନ୍ନଠିଆଁ ସର୍ଗ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଆଠ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଇ, ରାବଣ ମନର ମୋହ ଦ୍ୱାରା ଭାବିଲେ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୋଇଯାଇଛି। ବୈଦେହୀଙ୍କ ଚିନ୍ତାରେ ଅନୁରାଗ ତୀରରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କ ଶୋଭାମୟ ମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ସେ ମହଳରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା ଦୁଃଖିତ ସୀତାକୁ ଦେଖିଲେ।