ସୀତା ରାବଣଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ କଥାରେ ଚେତାବନୀ ଦେଲେ, "ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଦିଅ, ନହେଲେ ମୋ ପତି ରାମ ତୁମର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନାଶ ନିଶ୍ଚିତ କରିଦେବେ। ଯେପରି ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ନେଇ ତୁମେ ମୋତେ ଜବରଦସ୍ତି ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ, ଏହି ଦୃଢ଼ତା ତୁମକୁ ନଶ୍ଚୟ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବ।" ସୀତା ଆଉ କହିଲେ, "ତୁମର ଏହି ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଅକାର୍ଥକ ହେବ, କାରଣ ମୁଁ ମୋ ପତିଙ୍କୁ ନ ଦେଖି, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଅଧିକ ସମୟ ଜୀବନ ଧାରଣ କରିପାରିବି ନାହିଁ। ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମେ ନିଜ ଭଲକୁ ଭାବିପାରୁନାହଁ।" "ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଯେପରି ଲୋକ ନିଜ ପ୍ରତିକୂଳ କାମ କରେ, ସେପରି ମୃତ୍ୟୁ ନିକଟ ଅସିଥିବା ସମସ୍ତେ ନିଜ ଭଲକୁ ଅନ୍ୟଦିଗରେ ଦେଖନ୍ତି। ମୁଁ ଦେଖୁଛି, ତୁମ ଗଳାରେ ମୃତ୍ୟୁର ଫାସି ପହିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏଠି ଏତେ ବିପଦ ସମୟରେ ତୁମେ ଭୟ କରୁନାହଁ, ହେ ରାତିର ଚରଣ।" "ତୁମେ ସୁନ୍ଦର ସୁନା ଗଛ, ଭୟାନକ ବୈତରଣୀ ନଦୀ, ରକ୍ତ ଧାରା ଦେଖୁଛ, ଏବଂ ତୀବ୍ର କଟା ତଳିର ଶାଲ୍ମଳୀ ଗଛ, ତାହାର ସୁନା ଫୁଲ ଓ ମଣିମୟ ପତ୍ର ଦେଖୁଛ। ଏପରି ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଇ ତୁମେ ତାହାର ପରିଣାମ ଠାରୁ ଚୁକିପାରିବ ନାହଁ।" "ତୁମେ ବିଷ ପିଇଥିବା ଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଅସ୍ଥିର ରହିପାରିବ ନାହଁ, କାଳର ଫାସି ତୁମକୁ ବାନ୍ଧିଛି, ଏହାକୁ କେହି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ। ମୋ ପତି ଏବଂ ତାଙ୍କ ଭାଇ ବିନା ତୁମେ ଏକ ମହୁର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶାନ୍ତି ଭୋଗ କରିପାରିବ ନାହଁ।" "ଏହି ରାମ, ଯିଏ ଚଉଦ ହଜାର ରାକ୍ଷସକୁ ବଧ କରିଥିଲେ, ସେ ରଘୁବଂଶୀ ବୀର କେମିତି ବିଫଳ ହେବେ? ତୁମେ ମୋତେ ଚୋରି କରିଛ, ତଥାପି ସେ ତୁମକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ମାରିବେ ନାହିଁ।" ଏଭଳି ଦୁଃଖ ଓ ଭୟରେ ଆତିକ୍ତା ସୀତା, ରାବଣଙ୍କ ଶରୀର ଉପରେ ବସି, ଦୟା ଭିନ୍ନ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ। ତାପରେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଥିବା ସୀତା ଅନେକ କଥା କହୁଥିଲେ, ତେବେ ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣ ତାଙ୍କୁ ଜୋରକରି ଧରି ନେଲେ, ସୀତା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୟ ଓ କମ୍ପିତ ଶରୀରରେ ପ୍ରତିବାଦ କରୁଥିଲେ। ଏଠି ଆରଣ୍ୟକାଣ୍ଡର ଚୁଅନ୍ଚାଳିଶ ଶ୍ଲୋକ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ସୀତା, ରାକ୍ଷସ ରାଜା ଦ୍ୱାରା ଶୂନ୍ୟ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ସେ ଦେଖିଲେ ପାଞ୍ଚଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନର ଗିରିଶିଖର ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ସେ ଅତି ଶୋଭାମୟ ଶରୀର, ସୁନା ଭଳି ଚମକୁଥିବା ପାଟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ ଏବଂ ଶୁଭ ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସୀତା ଭାବିଲେ, "ଏହି ବାନରମାନେ ରାମଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଇପାରିବେ," ଏହି ଭାବନାରୁ ସେ ତାଙ୍କ ଉପର୍ବସ୍ତ୍ର ଓ ଗହନାଗୁଡ଼ିକୁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ତାଙ୍କ ଅତି ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ବାନରମାନେ ତାଙ୍କ ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ। ଏହିପରେ, ସେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ବାନରମାନେ ଦେଖିଲେ, ସୀତା ଦୁଃଖରେ କନ୍ଦୁଛନ୍ତି ଏବଂ ରାବଣ ପମ୍ପା ସରୋବର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି ଲଙ୍କା ଦିଗକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣ, କନ୍ଦୁଥିବା ମୈଥିଳୀଙ୍କୁ ନେଇ, ଆପଣଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରି ଆନନ୍ଦିତ ହେଇ ଲଙ୍କା ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେ ସୀତାଙ୍କୁ ଆପଣଙ୍କ କୋଳରେ ଧରି, ବିଷାକ୍ତ ନାଗର ଭଳି, ଅନେକ ଅରଣ୍ୟ, ନଦୀ, ପାହାଡ଼ ଓ ଝିଲ୍ଲି ଉପରେ ଉଡ଼ିଗଲେ। ତୀବ୍ର ବାଣ ଭଳି ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସେ ବାରୁଣ୍ୟ ନିବାସକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମାଛ ଓ ମହାନାଗ ରହନ୍ତି। ବାରୁଣ୍ୟ ନିବାସ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି ସେ ସମୁଦ୍ର ଅତିକ୍ରମ କଲେ, ତାଙ୍କ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ତରଙ୍ଗ ରୋଧି ଦେଲେ, ମାଛ ଓ ନାଗମାନେ ଅବରୁଦ୍ଧ ହେଲେ। ସୀତା ଉଠାଯାଉଥିବା ବେଳେ, ବାରୁଣ୍ୟ ନିବାସ ଦେଖାଗଲା, ଏବଂ ଆକାଶରେ ଦେବଗନ ଗାନ କରି କହିଲେ, "ଏହି ଦଶମୁଖୀର ଅନ୍ତ ଆସିଗଲା।" ଏହିପରି ସମୟରେ ରାବଣ ହେଉଛନ୍ତି ତାଙ୍କ କୋଳରେ ଦୁଃଖିତ ସୀତାକୁ ଧରି ଲଙ୍କା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁର ରୂପ ଥିଲା। ଲଙ୍କାର ଭଲ ରାସ୍ତା ଦେଖି, ସେ ନିଜ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୃଢ଼ ସୁରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ଥିଲା। ସେଠାରେ ସୀତା, ଯାହାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି କଳା ମେଘ ଭଳି ଏବଂ ମନ ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିଲା, ତାଙ୍କୁ ସେଠାରେ ରଖିଲେ। ସେ ସୀତାକୁ ଏପରି ଅନ୍ତଃପୁରରେ ନିବନ୍ଧିତ କଲେ, ଯେପରି ମାୟା ପୂର୍ବେ ତାଙ୍କ ମାୟା ରକ୍ଷସୀକୁ ରଖିଥିଲେ। ତାପରେ ଦଶମୁଖୀ ଭୟଙ୍କର ରକ୍ଷସୀମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋର ଅନୁମତି ବିନା କେହି ପୁରୁଷ ବା ନାରୀ ସୀତାକୁ ଦେଖିବେ ନାହିଁ। ମୁକୁତା, ରତ୍ନ, ସୁନା, ବସ୍ତ୍ର, ଗହନା—ସୀତା ଯାହା ଚାହିଁବେ, ମୋ ଆଦେଶରେ ଦିଅ। କିନ୍ତୁ କେହି ଜଣେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଅପ୍ରିୟ କଥା କହିଲେ, ସେ ମୋ ପାଖରେ ମୂଲ୍ୟବାନ ନ ହେବ।" ଏପରି ଭାବେ ଆଦେଶ ଦେଇ, ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ଅନ୍ତଃପୁର ଛାଡ଼ି ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, "କଣ କରିବି?" ସେ ଏଠି ଆଠ ଜଣ ବଳଶାଳୀ ମାଂସଭୋଜୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ସେ କହିଲେ, "ତୁମେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଏଠାରୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ। ଖର ରହିଥିବା ଜନସ୍ଥାନକୁ ଯାଅ, ଏବେ ଏହା ରାକ୍ଷସଶୂନ୍ୟ ହୋଇଛି।" "ସେଠାରେ ନିଜ ଶୂରତା ଓ ଶକ୍ତିରେ ଭରସା ରଖ, ସମସ୍ତ ଭୟ ଦୂରେ ଛାଡ଼ିଦିଅ। ଏଠି ଖର, ଦୂଷଣ ଓ ଅନେକ ମହାସେନା ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରାମଙ୍କ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ବଧ କରାଯାଇଛି। ଏଥିରୁ ମୋର ମନରେ ଅଭୂତପୂର୍ବ କ୍ରୋଧ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଏବଂ ରାମ ପ୍ରତି ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି।" "ମୁଁ ଏହି ଶତ୍ରୁତାକୁ ତାଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରକାଶ କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ମୁଁ ମୋ ଶତ୍ରୁ ରାମକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶାନ୍ତି ପାଇବି ନାହିଁ। ଖର ଓ ଦୂଷଣଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିବା ଏହି ରାମକୁ ବଧ କରି, ମୁଁ ଜଣେ ଦରିଦ୍ର ପୁରୁଷ ଧନ ଲାଭ କରିଥିବା ଭଳି ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରିବି।" "ତୁମେ ଏବେ ଜନସ୍ଥାନରେ ରହି, ରାମଙ୍କୁ ଭଲ ଭଳି ନିରୀକ୍ଷଣ କରି, ସେ କ’ଣ କରୁଛନ୍ତି ତାହା ସବୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ମୋତେ ଜଣାଇବା।" ଏହିପରି ରାବଣ, ଅନ୍ତଃପୁରରେ ସୀତାକୁ ନିବନ୍ଧିତ କରି, ନିଜ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ରାମଙ୍କ ଉପରେ ଶତ୍ରୁତା ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ।