ରାବଣଙ୍କ ଆତ୍ମସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ଯାହା ସତ୍ୟରେ ଭଲ, ତାହା କର, ମୋତେ ଛାଡିଦିଅ। ମୋ ପତି, ଯିଏ ମୋର ଅପମାନରେ ରୋଷରେ ଉତ୍ତେଜିତ, ସେ ତାଙ୍କର ଭାଇ ସହିତ ତୁମ ନାଶ ଘଟାଇବେ। ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ଛାଡିନାହାଁ, ତେବେ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମ ଧ୍ୱଂସ କରିବେ, କାରଣ ଯେଉଁ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ନେଇ ତୁମେ ମୋତେ ଶକ୍ତିବଳେ ଅପହରଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ, ସେଇ ସଂକଳ୍ପ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ନିଜେ ନଶ୍ଟ ହେବ। ହେ ଦୁଷ୍ଟ, ତୁମ ଏହି ସଂକଳ୍ପ ଫଳଦାୟକ ହେବ ନାହିଁ, କାରଣ ମୁଁ ମୋ ପତିଙ୍କୁ ଦେଖିନଥିବାରୁ, ଯିଏ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମାନ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଶକ୍ତି ତଳେ ଅଧିକ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବନ ଧାରଣ କରିପାରିବି ନାହିଁ। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ତୁମେ ନିଜ ଭଲ କି ହେବ, ତାହା ବିଚାର କରୁନାହାଁ। ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଯେପରି ଲୋକ ନିଜ ଅପକାରକୁ ଅନୁସରଣ କରେ, ସେପରି ମୃତ୍ୟୁ ନିକଟ ଆସିଥିବା ଲୋକମାନେ ସତ୍ୟ ଭଲକୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି। ମୁଁ ଦେଖୁଛି, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁର ଫାସରେ ଗଳା ଲଗାଇ ରହିଛ; ଏପରି ଭୟଙ୍କର ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଭୟଭିତ ହେଉନାହାଁ, ହେ ରାତିର ଭ୍ରମଣକାରୀ। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ତୁମେ ସୁନାର ଗଛ, ରକ୍ତ ଧାରା ବହୁଥିବା ଭୟଙ୍କର ବୈତରଣୀ ନଦୀ ଦେଖୁଛ। ତୁମେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ତଳୱାର ଶଳାକା ଦଳର ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟ ଦେଖୁଛ, ଯାହାର ଫୁଲ ତାପିତ ସୁନାର ଏବଂ ମୂଲ୍ୟବାନ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଢାଙ୍କା। ତୁମେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଲୋହା କାଁଟି ଲଗା ଥିବା ଶାଲ୍ମଳି ଗଛ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବ, କାରଣ ଏପରି ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଇ ତୁମେ ତାହାର ପରିଣାମରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବ ନାହାଁ। ତୁମେ ବିଷ ପିଇଥିବା ପରି ଅଧିକ ସମୟ ଟିକିପାରିବ ନାହାଁ, ହେ ନିର୍ଦୟ; ତୁମେ କାଳର ଫାସରେ ବନ୍ଧା, ଯାହାକୁ କେହି ରୋକିପାରିବ ନାହିଁ। ମୋ ପତି ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭାଇ ଛାଡ଼ି, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ କେଉଁଠି ଶାନ୍ତି ପାଇପାରିବ? ଯିଏ ଚୌଦ କୋଟି ରାକ୍ଷସକୁ ବଧ କରିଥିଲେ, ସେହି ଶୂରବୀର ରଘୁବଂଶୀ, ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, କେମିତି ବିଫଳ ହେବେ? ସେ ତୁମେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଅପହରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ହତ୍ୟା କରିବେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଠୋର କଥା ବି ଭୟ ଏବଂ ଶୋକରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ, ରାବଣଙ୍କ ଛାତିରେ ବସିଥିବା ଭୈଦେହୀ, ଦୁଃଖରେ କ୍ରନ୍ଦନ କରି କହିଲେ। ଏହିପରି ଅନେକ କଥା କହି, ଭୟଭିତ ଏବଂ ଶୋକାକୁଳ ଶ୍ରୀମୟୀ ସୀତାଙ୍କୁ, ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣ ତାଙ୍କର ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ନେଇଗଲେ, ଯଦିଓ ସୀତା ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ତ୍ରସ୍ତ ହୋଇ ଥିଲା। ଏହିପରି ଦୁଃଖ ଦେଖିବା ସମୟରେ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଅରଣ୍ୟକାଣ୍ଡର ଚଉନ୍ତିଶି ଶ୍ଲୋକ ପଢ଼ିବାକୁ ଶୁଣ। ଏହି ସମୟରେ, ବୈଦେହୀ ଅପହୃତ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ସେ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ କେହି ନାହାଁ ବୋଲି ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ସେ ଦୃଢ଼ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଉପରେ ଦଢ଼ିଆ ପାଞ୍ଚଟି ମହାବଳଶାଳୀ ବାନରକୁ ଦେଖିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଏହି ଚକ୍ଷୁଶୋଭିତ, ଶୁଭ୍ର ଦେହ ଓ ସୁନା ଭଳି ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ଉପରିବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ମହିଳା, ଶୁଭ ଅଳଂକାରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ସୀତା ଚିନ୍ତା କଲେ ଯେ, ଏହି ବାନରମାନେ ରାମଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଇପାରିବେ, ତେଣୁ ସେ ନିଜ ଉପରିବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଂକାରଗୁଡ଼ିକୁ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ। ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ଭୟ ଓ ଆତୁରତାରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସୀତାଙ୍କୁ ସେଇ ବାନରମାନେ ଅନ୍ତର୍ଦୃଷ୍ଟିରେ ନିର୍ନିମେଷ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଥିଲେ। ତାପରେ, ସେଉଁଠି ଉତ୍ତମ ବାନରମାନେ ଦେଖିଲେ, ସୀତା କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ରାବଣ ପମ୍ପା ହ୍ରଦ ପାର କରି ଲଙ୍କା ନଗରକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ରାକ୍ଷସ ରାଜା ରାବଣ, କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଥିବା ମୈଥିଲୀଙ୍କୁ ନେଇ, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁକୁ ନେଇଯାଉଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଧରି ଅନେକ ଜଙ୍ଗଲ, ନଦୀ, ପାହାଡ଼ ଓ ହ୍ରଦ ଉପରେ ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦଂଶ ଓ ବିଷ ଭରା ସର୍ପ ଦେହରେ ରହେ। ସେ ବେଗରେ ଧନୁରୁ ଛୁଟିଥିବା ତୀର ପରି ଉଡ଼ି, ଭୂତଳର ସମୁଦ୍ର, ଯେଉଁଠାରେ ତିମି, ମକର ଥାଏ, ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ନଦୀମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟକୁ ପହଞ୍ଚି, ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ; ତାଙ୍କର ଆତୁରତାରେ, ତରଙ୍ଗମାନେ ପଛକୁ ଘୁରିଗଲେ, ମାଛ ଓ ବଡ଼ ସର୍ପମାନେ ରୋକାଯିଲେ। ବୈଦେହୀ ଅପହୃତ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଭଗବାନ୍ ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସ ପ୍ରକଟ ହେଲା, ଏବଂ ଆକାଶରେ ଦେବଗାନ ମାନେ ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ—"ଏହି ଦଶମୁଖ ରାବଣର ଅନ୍ତ ଆସିଗଲା।" ଏହି ସମୟରେ ରାବଣ ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ଆଉ ଏକଥର ସୀତାଙ୍କୁ ବସାଇଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୀତା ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ସେ ଲଙ୍କା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ସେ ନିଜ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁର ଆକୃତି ଥିଲା। ଲଙ୍କାର ଚଉଡ଼ା ରସ୍ତା ଓ ଭଳି ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଦୁଃଖ ଓ ଭ୍ରମରେ ଭରିଥିବା କଳା ଚକ୍ଷୁ ଶୋଭିତ ସୀତାଙ୍କୁ ସେଠି ରଖିଲେ। ମାୟା ଯେପରି ତାଙ୍କର ମାୟା ଦେବୀକୁ ଗୁପ୍ତ କରିଥିଲେ, ସେପରି ରାବଣ ତାଙ୍କର ଅନ୍ତଃପୁରରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ କଲେ। ତାପରେ ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ଭୟଙ୍କର ଦେଖା ଦେଉଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନେକୁ କହିଲେ—"ମୋ ଅନୁମତି ଛାଡ଼ି, କେହି ପୁରୁଷ ବା ମହିଳା ସୀତାକୁ ଦେଖିବେ ନାହିଁ। ମୋ ଆଦେଶରେ ସେ ଯାହା ଚାହିଁବେ, ମୁକୁତ, ମଣି, ସୁନା, ବସ୍ତ୍ର, ଅଳଂକାର ଦିଅ। କିନ୍ତୁ କେହି ଅଜ୍ଞାନ ବା ଜ୍ଞାନରେ ଭୈଦେହୀଙ୍କୁ ଏକଟି ମଧ୍ୟ କୁଅଭିପ୍ରାୟ କଥା କହିଲେ, ତାଙ୍କର ଜୀବନ ମୋ ପାଇଁ ମୂଲ୍ୟବାନ ରହିବ ନାହିଁ।" ଏହିପରି ଆଦେଶ ଦେଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସ ରାଜା ଅନ୍ତଃପୁର ଛାଡ଼ି ବାହାରିଲେ, ଏବଂ କଣ କରିବେ ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରିଲେ। ସେ ଆଠ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଂସ ଭୋଜୀ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ବରଦାନର ଅଭିମାନରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି କହିଲେ—"ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଏଠାରୁ ତୁରନ୍ତ ଯାଅ। ଖରା ଥିଲା ଯେଉଁ ଜନସ୍ଥାନ, ଏବେ ଖାଲି ହୋଇଛି, ସେଠାକୁ ଯାଅ। ତୁମେ ନିଜ ଶୂରତା ଓ ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କର, ଦୂରରୁ ଭୟ ଛାଡ଼ିଦିଅ।