ସୀତା ରାବଣଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, "ତୁମେ ତାଙ୍କ ତୀର ର ସ୍ପର୍ଶ ବହିପାରିବ ନାହାଁ, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ ଜ୍ୱାଳିଉଠୁଥିବା ଅଗ୍ନିର ସ୍ପର୍ଶ ପକ୍ଷୀ ଆଟିପାରେ ନାହିଁ। ରାବଣ, ନିଜ ପାଇଁ ଯାହା ଭଲ ସେଇ କାମ କର—ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦେ। ତୁମେ ଯେପରି ମୋତେ ଜୋର କରି ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ, ସେଇ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ତୁମ ନାଶର କାରଣ ହେବ। ମୋ ସ୍୵ାମୀ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଯେଉଁମାନେ ମୋ ଉପରେ ଅନ୍ୟାୟ ହେବାରୁ କ୍ରୋଧିତ, ତୁମ ଧ୍ୱଂସ ଆଣିଦେବେ। ତୁମ ଏହି ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ଅକାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ହେବ, କାରଣ ମୁଁ ମୋ ସ୍୵ାମୀଙ୍କୁ ନ ଦେଖି, ଶତ୍ରୁର ଶକ୍ତି ତଳେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚିପାରିବି ନାହିଁ। ତୁମେ ନିଜ ପାଇଁ ଯାହା ଭଲ, ସେ ଚିନ୍ତା କରୁନାହ, ଏହି ତୁମ ଅନ୍ତିମ ମୂର୍ଖତା। ଯେପରି ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଲୋକ ନିଜ ପାଇଁ କ୍ଷତିକାରକ କାମ କରେ, ଆସନ୍ତା ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅବହେଳା କରେ, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୁର୍ବିଚାର କରୁଛ। ମୁଁ ଦେଖୁଛି, ମୃତ୍ୟୁର ଫାସୀ ତୁମ ଗଳାକୁ ବାନ୍ଧି ଦେଇଛି, ତଥାପି ଏତେ ବଡ଼ ସଙ୍କଟରେ ତୁମେ ଭୟ କରୁନାହ, ରାତିର ଚର। ତୁମେ ଏଠାରେ ସୁନ୍ଦର ସୁନାର ଗଛ, ରକ୍ତ ଧାରା ବହୁଥିବା ଭୟଙ୍କର ବୈତରଣୀ ନଦୀ ଦେଖୁଛ। ତୁମେ ଏହି ଭୟଙ୍କର କଟାଲି ପତ୍ରର ଜଙ୍ଗଲ, ତାପରେ ତାପିତ ସୁନାର ଫୁଲ ଏବଂ ମଣିର ଆବରଣ ମଧ୍ୟ ଦେଖୁଛ। ତୁମେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଲୋହା କାଂଟାର ସାଲ୍ମଲି ଗଛ ଦେଖିବ, କାରଣ ଏପରି ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ଯାହା କରିଛ, ତାହାର ଫଳ ଅବଶ୍ୟ ଭୋଗିବ। ତୁମେ ବିଷ ପିଇଥିବା ପରି ଦୀଘର୍ଷମୟ ବଞ୍ଚିପାରିବ ନାହିଁ, ରାବଣ, କାଳର ଫାସୀ ତୁମକୁ ବାନ୍ଧିଛି, ଏହି ଅପରାହ୍ନ କେବେ ଖୋଲିପାରିବ ନାହିଁ। ମୋ ସ୍୵ାମୀ ରାମ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଛାଡ଼ି, ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମର ସହଯୋଗୀ ନ ଥିଲେ, ତୁମେ କେଉଁଠି ଶାନ୍ତି ମିଳିବାକୁ ଯିବ? ଯିଏ ଚଉଦ ହଜାର ରାକ୍ଷସକୁ ମାରିଦେଇଛି, ସେ ଶୂରବୀର ରଘୁବଂଶୀ କେମିତି ବିଫଳ ହେବେ? ସେ ତୁମେ ମୋତେ ଚୋରି କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ତୁମକୁ ମାରିବେ ନାହିଁ।" ଏହି ପରି ଦୁଃଖ ଓ ଭୟରେ ଅତିବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ, ରାବଣଙ୍କ ଆଂକୋଶରେ ବସିଥିବା ସୀତା ଦୁଃଖର ସହ ବିଳାପ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାପରେ, ଏତେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଅନେକ କଥା କହି, ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭା ସମାନ ଶୋଭାମୟୀ ସୀତା, ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଉଠିଲେ, ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ କପିକପି କମ୍ପି ଉଠିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ମହାର୍ଷି ବାଳ୍ମୀକିଙ୍କ ମହାନ୍ୟାୟ ରାମାୟଣର ଅରଣ୍ୟକାଣ୍ଡର ଚୁଅନ୍ଚାଳିଶ ଶର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ସୀତା ଯେତେବେଳେ ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଳପୂର୍ବକ ଉଠାଯାଉଥିଲେ, ସେ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ କାହାରି ଉପସ୍ଥିତି ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଏକ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଉପରେ ପଞ୍ଚ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନର ଦେଖିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଚକ୍ଷୁଷ୍ମତୀ, ସୁନ୍ଦର ଶରୀର ଧାରିଣୀ, ସୁନା ତାନ୍ତ ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଏବଂ ମଙ୍ଗଳମୟ ଅଳଂକାର ପିନ୍ଧିଥିବା ସୀତା ନିଜ ଉପର ଗାଁଠି ଓ ଅଳଂକାର ଖସିଦେଲେ, ଯେପରି ସେମାନେ ଏହି ସୂଚନା ରାମଙ୍କୁ ଦେଇପାରିବେ। ଏହି କାମ କରିବା ବେଳେ, ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ତାଙ୍କ ଅସ୍ଥିରତାରୁ ଏହା ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ, ସେଇ କପିମାନେ ନିରନ୍ତର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଥିଲେ। ତାପରେ, ସେଇ କପିମାନେ ଦେଖିଲେ, ସୀତା କନ୍ଦୁଛନ୍ତି ଏବଂ ରାବଣ ପମ୍ପା ସରୋବର ଅତିକ୍ରମ କରି ଲଙ୍କା ନଗର ଦିଗକୁ ଯାଉଛି। ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣ, କନ୍ଦୁଥିବା ମୈଥିଲୀକୁ ନେଇ, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଦିଗକୁ ଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଂକୋଶରେ ଧରି, ବିଷାକ୍ତ ଦାଁତ ବିଶିଷ୍ଟ ସର୍ପ ପରି, ସେ ଜଙ୍ଗଲ, ନଦୀ, ପାହାଡ଼ ଓ ସରୋବର ଉପରେ ଉଡ଼ିଗଲେ। ଧନୁରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ତୀର ପରି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ସେ ବାରୁଣର ନିବାସକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତିମି, ମକର, ଭୟଙ୍କର ଜଳଚର ରହିଥାଏ। ସେଇ ନଦୀମୁଖକୁ ପହଞ୍ଚି ସାଗର ଅତିକ୍ରମ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଅସ୍ଥିରତାରୁ ତରଙ୍ଗ ଗୁଡ଼ିକ ଫେରିଯାଉଥିଲେ, ମାଛ ଓ ବଡ଼ ସର୍ପ ରାସ୍ତା ବନ୍ଦ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସୀତା ଉଠାଯାଉଥିବା ବେଳେ, ବାରୁଣର ନିବାସ ଦେଖାଗଲା ଏବଂ ଆକାଶରେ ଚାରଣ ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, "ଏହି ଦଶମୁଖୀର ଅନ୍ତ!" ଏ ମଧ୍ୟରେ, ରାବଣ ତାଙ୍କ ଆଂକୋଶରେ ନିଜେ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ନଷ୍ଟ କରିବା ପଥରେ ଅଗ୍ରସର। ରାବଣ ଲଙ୍କା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ନିଜ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁର ଆକୃତି ଥିଲା। ଲଙ୍କାର ସୁସଜ୍ଜିତ ବଡ଼ ରାସ୍ତା ଦେଖି, ସେ ନିଜ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଉଚ୍ଚ ଦେବାଲୟ ଓ ଦୃଢ଼ ପରିସର ଥିଲା। ସେଠାରେ ଦୁଃଖ ଓ ଅଭିଭ୍ରମରେ ପିଡ଼ିତ, କଳା ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ସୀତାକୁ ସେ ରଖିଲେ। ମାୟା ଯେପରି ତାଙ୍କ ମାୟାମୟ ଦାନବୀକୁ ବନ୍ଦି କରିଥିଲେ, ସେପରି ରାବଣ ସୀତାକୁ ବନ୍ଦି କଲେ। ତାପରେ, ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନେ ପାଖକୁ କହିଲେ, "ମୋ ଅନୁମତି ଛାଡ଼ି କେଉଁସି ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ସ୍ତ୍ରୀ ସୀତାକୁ ଦେଖିବ ନାହିଁ। ମୋ ଆଦେଶରେ ସେଉଁଠି ସବୁ ମୁକୁତା, ରତ୍ନ, ସୁନା, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଂକାର ଯେଉଁଠି ଚାହିଁବେ, ଦିଅ। କିନ୍ତୁ, କିଏଁ ଅଜ୍ଞାନ ହେଉ କି ଜ୍ଞାନ ହେଉ, ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଏକ ଅପ୍ରିୟ କଥା କହିଲେ, ତାଙ୍କ ଜୀବନ ମୋ ପାଖରେ କିଛି ମୂଲ୍ୟ ରଖିବ ନାହିଁ।" ଏପରି କହି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସରାଜ ଅନ୍ତଃପୁର ଛାଡ଼ି ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ କି କରିବେ। ସେ ଅଠ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଂସ ଭକ୍ଷକ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, "ନିଜେ ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କର, ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ଯାଉ। ଜନସ୍ଥାନକୁ ଯାଅ, ଯେଉଁଠାରେ ଖରା ରହୁଥିଲେ, ଏବେ ଶୂନ୍ୟ। ତୁମ ଶୂରତା ଓ ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କର, ଦୂରରୁ ଭୟ ଛାଡ଼ିଦିଅ। ଏଠି ଏକ ବଡ଼ ସେନା ଥିଲା, ଦୂଷଣ ଓ ଖରା ସହିତ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ରାମଙ୍କ ତୀରରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଦେଖି, ମୋ ମନରେ ଯେପରି ରୋଷ ଜାଗିଛି, ତାହା ମୋ ସହନଶୀଳତାକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି, ଏବଂ ରାମଙ୍କୁ ନେଇ ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁତା ଜନ୍ମ ନେଇଛି। ଏହି ଶତ୍ରୁତାକୁ ମୁଁ ରାମ ଉପରେ ପ୍ରୟୋଗ କରିବାକୁ ଚାହେଁ।