ସୀତା ରାବଣଙ୍କୁ ଦୂଷ୍ଟ ମନ ଓ ଭୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୂର୍ବଳତାରେ ଅଭିଯୋଗ କରିଲେ — “ନିଶ୍ଚୟ ତୁମେ, ମୃଗ ରୂପ ଧରି ମୋ ପତିଙ୍କୁ ଠକି ଦୂରେ ନେଇ ମୋତେ ଅପହରଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲା। ଯେଉଁ ଜଟାୟୁ, ପୁରାତନ ଗୃଧ୍ର ରାଜା, ମୋ ପିତାଶ୍ରୀଙ୍କ ମିତ୍ର, ମୋ ପ୍ରତିରକ୍ଷା ପାଇଁ ଉଠିଥିଲେ, ସେ ମଧ୍ୟ ଏବେ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ହତ ହୋଇଛନ୍ତି। ତୁମର ଶକ୍ତି ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟମାନ — ତୁମେ ନିଜ ନାମ ଘୋଷଣା କରିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିପାରିନଥିଲା। ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କ ଜନାନୀକୁ ଗୁପ୍ତରେ ଅପହରଣ କରିବା ପରେ ତୁମେ କିପରି ଲଜ୍ଜା ଅନୁଭବ ନକରୁଛ? ଏହି କର୍ମ ଏହି ଜଗତରେ ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ନିନ୍ଦା କରିବେ — ନିର୍ଦୟ, ଅଧର୍ମୀ, ତୁମ ନାମର ଅଭିମାନ ଅର୍ଥହୀନ। ତୁମେ ଦାବି କରୁଥିବା ପ୍ରତାପ ଓ ଚରିତ୍ର ଉପରେ ଅସ୍ତୁ — ଏହି କର୍ମ ତୁମ ବଂଶର ଉପରେ ଅପମାନ ଆଣିଛି। କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଏପରି ଦୂତିଆ ଗତି କରୁଛ, ଏକ ମହୁର୍ତ୍ତ ରୁହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର; ତୁମେ ଜୀବନ୍ତ ଫେରିପାରିବ ନାହିଁ। ତୁମ ସେନା ସହିତ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ତା ଦୁଇ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏକ ମହୁର୍ତ୍ତ ଟିକିପାରିବ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରର ସ୍ପର୍ଶ ତୁମେ ସହିପାରିବ ନାହିଁ, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲର ଅଗ୍ନିର ସ୍ପର୍ଶ ଏକ ପକ୍ଷୀ ସହିପାରିବ ନାହିଁ। ରାବଣ, ନିଜ ପାଇଁ ଭଲ କର; ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦେ। ମୋ ପତି ଏହି ଅପମାନରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ଭାଇ ସହିତ ତୁମ ନାଶ ଆଣିଦେବେ। ତୁମେ ମୋତେ ଛାଡ଼ି ନଦେଲେ, ତାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ଶୋଷ ଆଣିବ — ଯେପରି ତୁମେ ଶକ୍ତି ପ୍ରୟୋଗ କରି ମୋତେ ଚିନ୍ତା କରୁଛ, ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ନାଶ ଆଣିବ। ତୁମ ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛା ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ, କାରଣ ମୁଁ ମୋ ପତିଙ୍କୁ ଦେଖିବା ନାହିଁ, ଯିଏ ଦେବତାଙ୍କ ସମାନ, ଶତ୍ରୁର ଶକ୍ତି ତଳେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଜୀବନ ରଖିପାରିବି ନାହିଁ। ମୁଁ ଶତ୍ରୁର ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ମୋ ପତି ଛଡ଼ା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଜୀବନ ରଖିପାରିବି ନାହିଁ; ତୁମେ ନିଜ ପାଇଁ ଭଲ କିଛି ଚିନ୍ତା କରୁନାହିଁ। ଯେପରି ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ନୁହେଁ ଏହି କର୍ମ କରେ, ଏହିପରି ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ ଲୋକ ନିଜର ଭଲ ଅନୁଦ୍ଧାନ କରନାହିଁ। ମୁଁ ଦେଖୁଛି, ତୁମ ଗଳାରେ ମୃତ୍ୟୁର ଫାସ ଲାଗିଛି; ତଥାପି ଏହି ବିପଦ ସମୟରେ ତୁମେ ଭୟଭିତ ନୁହେଁ, ରାତିର ଯାତ୍ରୀ। ତୁମେ ସୁନାର ଗଛ, ଭୟଙ୍କର ଭୈତରଣୀ ନଦୀ, ରକ୍ତ ଧାରା ଦେଖୁଛ; ତୁମେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଶଳ ଗଛ ଦେଖୁଛ — ତାପିତ ସୁନାର ଫୁଲ ଓ ମଣିମୟ ଆବରଣ ସହିତ। ତୁମେ ଉକ୍ସିପା ଲୋହା ଶଳ ଗଛ ଦେଖିବ; ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଏପରି ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ କରି ତୁମେ ଫଳ ରୁହିପାରିବ ନାହିଁ। ତୁମେ ବିଷ ପିଇଥିବା ଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଟିକିପାରିବ ନାହିଁ; ତୁମେ କାଳର ଫାସରେ ବନ୍ଧା — ଏହାକୁ କେହି ରୋକିପାରିବ ନାହିଁ। ମୋ ପତି, ମହାତ୍ମା, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଛଡ଼ା ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ କେଉଁଠି ଶାନ୍ତି ମିଳିବ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଯିଏ ଚୌଦ ହଜାର ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ହତ କରିଥିଲେ, ଏହି ରଘୁବଂଶୀ ମହାବୀର କିପରି ବିଫଳ ହେବ? ତୁମେ ମୋ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଚୁରି କରିଥିଲେ ବି, ସେ ତୁମେକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ନିହତ କରିବେ ନାହିଁ।” ଏହିପରି ଦୁଃଖ ଓ ଭୟରେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇ, ରାବଣଙ୍କ ଉପରେ ବସିଥିବା ବୈଦେହୀ ଦୁଃଖରେ ଅନେକ କଠୋର ଶବ୍ଦ କହି ହୁଁହୁଁ କରି ଲାମେଣ୍ଟ କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି ବେଳେ, ବୈଦେହୀ ଭୟ ଓ ବିପଦରେ ଅନେକ ଶବ୍ଦ କହି, ବିକ୍ଳ ହୋଇ, ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉଠାଇ ନିଯାଇଥିଲେ, ଯାହାକି ତାଙ୍କ ଶରୀର ଭୟରେ ଉପାପ୍ତ ଥିଲା। ଏହି ଅରଣ୍ୟକାଣ୍ଡର ଅତିଶୟ ମହିମାମୟ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଚଉନ୍ତିଶି ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ବେଳେ, ବୈଦେହୀ ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉଠାଇ ନିଯାଉଥିବାବେଳେ, କୌଣସି ରକ୍ଷକ ନ ଦେଖି, ସେ ଏକ ପାହାଡ଼ ଶିରା ଉପରେ ପଞ୍ଚ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନରମାନେ ଦେଖିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଚଉଡ଼ି ଚଉଡ଼ି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ଶୁଭ୍ର ରୂପ ଓ ସୁନା ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ରେଶମ ଉପର ଅଂଶ ଓ ଶୁଭ୍ର ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିବା ସୀତା, ଏହି ବାନରମାନେ ରାମଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଇପାରିବେ ଭାବି, ନିଜ ଉପର ଅଂଶ ଓ ଭୂଷଣ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଫେଲିଦେଲେ। ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ଅଶାନ୍ତିରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ; ଚଉଡ଼ି ଚଉଡ଼ି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ସୀତାକୁ ସେ ଗାଢ଼ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ବାନରମାନେ ନିରନ୍ତର ଦେଖୁଥିଲେ। ତାପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନରମାନେ ଦେଖିଲେ, ସୀତା ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି, ଓ ରାବଣ ପମ୍ପା ହ୍ରଦ ଅତିକ୍ରମ କରି ଲଙ୍କା ନଗର ପ୍ରତି ଯାଉଛନ୍ତି। ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣ, କାନ୍ତା ମୈଥିଳୀକୁ ଉଠାଇ ନିଯାଉଥିବା ବେଳେ, ସେ ନିଜ ନାଶକୁ ଆଣୁଥିଲେ ବି, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ନିଯାଉଥିଲେ। ସୀତାକୁ ଉପରେ ବସି ରଖି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଓ ବିଷ ଥିବା ସାପ ଭଳି, ରାବଣ ଜଙ୍ଗଲ, ନଦୀ, ପାହାଡ଼, ହ୍ରଦ ଉଠି ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ବାଣରୁ ନିକ୍ଷିପ୍ତ ତୀର ଭଳି, ସେ ବେଗରେ ବାରୁଣୀ ନିବାସ, ଅସୀମ ମାଛ ଓ ମକର ଦେଖିଥିବା ସ୍ଥାନ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ। ନଦୀର ଆଶ୍ରୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଉତ୍କଳିତ ହୋଇ ସମୁଦ୍ର ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉପସ୍ଥିତ ହେବାରେ ତରଙ୍ଗ ମାଛ ଓ ମହା ସାପଙ୍କୁ ରୋକିଦେଲେ। ବୈଦେହୀ ଉଠାଇ ନିଯାଉଥିବା ବେଳେ, ବାରୁଣୀ ନିବାସ ଦେଖାଗଲା, ଓ ଆକାଶରେ ଦେବଗଣ ଗାୟକମାନେ ଉଚ୍ଚ୍ୱାସ କରିବା ଶବ୍ଦ ହେଲା। ସିଦ୍ଧମାନେ କହିଲେ — “ଏହି ଦଶମୁଖୀର ଶେଷ।” ଏହି ବେଳେ, ରାବଣ ସୀତାକୁ ନିଜ ଉପରେ ଉଠାଇ ନେଲେ। ସେ ଲଙ୍କା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ନିଜ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁର ଆକୃତି। ଲଙ୍କାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଚାରୁ ରସ୍ତା ଦେଖି, ନିଜ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ମହାନ ଓ ରକ୍ଷିତ ଘେରା ଥିଲା। ସେଠାରେ, ଅନ୍ଧକାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ଦୁଃଖ ଓ ବିକ୍ଳତାରେ ଅଭିଭୂତ ସୀତାକୁ ରଖିଲେ। ରାବଣ ସୀତାକୁ ସେଠି ନିବାସ କରାଇଲେ, ଏପରି ମାୟା ଏକ ମାୟା ବିନ୍ଦୁକୁ ବନ୍ଧିଥିଲା। ତାପରେ ଦଶମୁଖୀ ଭୟଙ୍କର ଦୂଷ୍ଟ ଦେମନୀମାନେକୁ କହିଲେ — “ମୋ ଅନୁମତି ଛଡ଼ା କେହି ପୁରୁଷ ବା ନାରୀ ସୀତାକୁ ଦେଖିବେ ନାହିଁ। ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ସେ ଯାହା ଚାହେ, ମୁକୁତ, ମଣି, ସୁନା, ପୋଷାକ, ଭୂଷଣ — ସବୁ ଦିଅ। ଯଦି କେହି ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଏକ ଅପ୍ରୀୟ ଶବ୍ଦ କହିବେ...